ความเห็น 272504

รวมตะกอนเด็ด วาทะเด่น ผลึกผล ทางการศึกษาไทย ใน G2K (มียอดให้คุณต่อครับ)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับทุกท่าน.... 

ผมชอบนิทานรถไฟของคุณ สิทธิรักษ์ P

ครับ...

วันนี้จะนำเสนอ ในนิทานเรื่องหนึ่ง..............

  •           เฒ่าดล เป็นหนึ่งในผู้คนที่ออกันอยู่ในชานชลาสถานีรถไฟแห่งหนึ่ง  ผู้คนมากมาย มีทั้ง ผู้เฒ่าคนแก่  ลูกเด็กเล็กแดง หญิงและชาย ทั้งรูปพรรณร่ำรวย เรียบร้อย ทั้งสภาพอิดโรย คละกันไป
  •           เฒ่าดล ใช้เวลาส่วนหนึ่งเดินสำรวจดูรถไฟที่จะต้องโดยสารไปด้วย  ซึ่งมีสภาพเก่า หัวรถจักรดีเซล  มีตู้สัมภาระมากมาย  ด้านหน้าเป็นโบกี้บรรทุกคนมีระดับหน่อย   เห็นตู้โบกี้สะเบียง มีโต๊ะอาหารเรียงราย  ผู้คนแต่งตัวเลิศหรู นั่งล้อมวงจิบไวน์ถกปัญหากันอยู่  ถัดๆมาเป็นตู้โบกี้ผู้โดยสารยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา  บรรยากาศผู้โดยสาร มีทั้งยิ้มแย้มแจ่มใส  ทั้งนั่งเหม่อลอย  ตู้โบกี้ท้ายๆจะเต็มไปด้วยผู้คนแออัดยัดเยียดสัมภาระห้อยกระโตงของกระเตงลูกกันไปหมด   เฒ่าดลใช้ความคิด...ต้นขบวนกับท้ายขบวนช่างมีความแตกต่างกันมาก โบกี้ด้านหน้าสะอาดเรียบร้อยแข็งแรง  โบกี้ด้านท้ายๆ ดูเก่าทรุดโทรมสกปรก  น่าจะเป็นปัญหาการบริหารจัดการแน่ๆ  แล้วจะแก้ปัญหาอย่างไร
  •            เฒ่าดลคิดขึ้นได้  มีโต๊ะเก้าอี้ติดตัวมาชุดหนึ่ง    จึงนำออกมากาง ชุดน้ำชาตั้งบนโต๊ะ  แล้วเขียนประเด็นตัวโตๆ "รถไฟในฝัน"วางไว้กลางโต๊ะ  และมีคำถามต่างๆตามมา  สุดท้ายประเด็นตกที่ การศึกษา        กางโต๊ะเสร็จก็เดินไปซื้อตั๋ว
  •            กลับปรากฏว่ามีคนร่วมเดินทางด้วยคนหนึ่งจัดการต้มน้ำชาให้เรียบร้อยแล้ว  ทราบภายหลังว่าคือ คุณ ราณี
  •            เวลาต่อมามีผู้ทรงคุณวุฒิได้เข้ามาร่วมสนทนาด้วย หลายคน รางรถไฟ...การศึกษา สำคัญนะคะเพราะถ้าไม่มีรถไฟไปไม่ได้ค่ะ และยังต้องนำทางให้รถไฟแล่นตามอีกด้วย ^ ^    เป็นความเห็นที่ยิงเข้าก่อนของคุณ เบิร์ต  แล้วตามด้วยความเห็นมากมาย   เฒ่าดลคิด    เอ.....เอาการศึกษาทำหน้าที่รางรถไฟเลยหรือ  ไม่เลวทีเดียว     คุณราณีก็แวะเข้ามาพอดี  พึมพำว่า คุณเบิร์ต เพิ่งจะเจอที่โต๊ะเขา มาเจอโต๊ะนี้อีก มีใจตรงกัน แล้วก็แวบไปอีก    เฒ่าดล.....เอ ใจตรงกันจริงหรือ หรือว่ายังไม่รู้จะออกความเห็นอย่างไรเดี๋ยวคงแวะกลับมาอีก
  • กำลังจะตอบพอดีครับว่า  การศึกษาคือรางรถไฟครับ  แต่คุณเบิร์ด ชิงลอกไปเสียก่อน อิอิ (ใครลอกใครกันแน่หว่า)  คุณ ธรรมวุธ  ก็พูดแทรกขึ้นมา   และในขณะนั้น ครูอ้อย ก็เข้ามาทักทายแต่ยังไม่ได้ให้ความเห็นอะไร
    • แวะเข้ามาทักทายค่ะ...เห็นท่านเขียนเรื่องรถไฟ  ก็เลยรีบเข้ามาค่ะ
    • พ่อบ้านทำงานรถไฟค่ะ...อิอิ    ครูอ้อยเอ่ย
  •            คุณ ดอกไม้ทะเล  นั่งอยู่ถัดไป  ก็ขยับต่อ    เอ่อ...  ดิฉันคิดว่าการศึกษา(= วิชขา  อันเป็นนามธรรม)  ต้องอยู่ทุกองคาพยพของรถไฟ   เพราะการจะนำพาขบวนรถไฟไทยไปข้างหน้า   ทุกฝ่ายต้องเรียนรู้และศึกษาให้รู้เท่าทันความเป็นไปของสังคมไทยและสังคมโลกตลอดเวลา.......       โอ้......คุณดอกไม้ทะเล ให้ความเห็น"ต้องอยู่ทุกองคาพยพ"  สำคัญ !สำคัญ  !  ความคิดเฒ่าดลกำลังบรรเจิด  ก็มีบทกลอนลอยตามมา 

                               ขบวนรถจะทอดรางไปทางไหน
                      ขบวนไทยจะถูกทิศหรือผิดนั่น  
                      การศึกษาเป็นคำตอบสำคัญ 
                      รู้เท่าทันเป็นทักษะกำหนดใจ  
                               เพียงความรู้ไม่พอจะนำชาติ 
                      ต้องฉลาดรู้เท่าทันเป็นเรื่องใหญ่  
                      รู้ว่า "เขา"จะนำเราไปทิศใด  
                      ขบวนไทยจักได้ไม่หลงทิศ

    • โอ้โห!สุดยอดครับ  เฒ่าดล  นัยตาเบิกกว้าง
    •            คุณ กมลนารี นั่งอยู่ถัดไป พูดแทรกขึ้นบ้าง     
      • แวะมาทานน้ำชาก๊อกสองคะ
      • ตอนนี้หัวตื้อไปหมดคะ ให้เรียงลำดับโบกี้ต่างๆของรถไฟ ดูจะเป็นเรื่องยาก ซับซ้อนหน่อยคะ บางอย่างอาจจะทับซ้อนกันซะด้วยซ้ำ
      • ไว้รอดูความเห็นท่านอื่นๆก่อนดีกว่า
      • ครั้งนี้อนุญาตแต่นั่งจิบน้ำชาอ่านความเห็นแทนนะคะ           

    ผมว่าการศึกษาเป็นต้วเชื่อมโยงทุกหน่วยงาน เป็นปัจจัยหลักในการพัฒนาในทุก ๆ หน่วยงานครับ...

    ถ้าเปรียบกับตัวรถไฟผมให้เป็นส่วนของทางเดินที่เชื่อมแต่ละโบกี้ครับ...

    ขอบคุณครับ... 

    •            คุณ Mr. Direct  พูดด้วยเสียงดังฟังชัด   ใช่แล้ว  ใช่แล้ว  ไม่ผิดเลย   เฒ่าดล พึมพำในใจ  แต่ก็ยังลังเล    หันไปดูผู้ทรงคุณวุฒิต่อไปว่าจะมีความเห็นอย่างไรอีกบ้าง  

    •            เฒ่าดล ถึงกับตลึงเหลือบไปเห็นร่างหนุ่มไฟแรง เม้ง นั่งอยู่ถัดต่อไปไม่ทราบว่าบินมาจากเยอรมันตั้งแต่เมื่อไร มาร่วมรถไฟขบวนเดียวกัน  

    • การศึกษาก็คือเนื้อเหล็ก เนื้อไม้ เนื้อชิ้นส่วนไงครับ ซึ่งต้องฝังแน่นอยู่ในทุกอุปกรณ์นั้นๆ เพราะการศึกษามันสำคัญมากๆ และสำคัญมากๆ ที่สุด
    • การศึกษาจะต้องฝังอยู่ในรางรถไฟ หัวรถจักร เนื้อไม้ที่เก้าอี้แต่ละโบกี้ ฝังอยู่ในตู้เสบียง อยู่ในคนตรวจตั๋ว อยู่ในดวงไฟเวลารถไฟเข้าถ้ำ ก็ต้องมีแสงสว่าง ดังนั้นการศึกษาแทรกอยู่ทุกอณูของรถไฟครับ
    •            เฒ่าดล ยิ้มที่มุมปาก ความคิดหลากหลายเช่นนี้ สุดยอดจริงๆ  คงได้มุมมองมองที่มากมาย     แต่ทันใดนั้นหวูดรถไฟได้ดังขึ้น ทุกคนต้องเตรียมตัวขึ้นรถไฟกัน เฒ่าดลได้พับเก็บชุดโต๊ะ พร้อมคำนับเหล่าผู้ทรงวุฒิ พร้อมกับเปรยว่าพวกเราคงจะได้มา แลกเปลี่ยนกันอีก โดยเฉพาะท่านอื่นๆที่ยังไม่ได้มาร่วมโต๊ะน้ำชากัน  พวกเราจากกันชั่วคราวด้วยรอยยิ้ม แยกย้ายกันขึ้นรถไฟ
  • ขอบคุณครับ...