@ อภิสิทธิ์ การที่จะปล่อยวางได้นั้น ก็เป็นผลมาจาก ปัญญาที่รู้เห็นตามความเป็นจริงว่าสรรพสิ่งเกิดขึ้น ตั้งอยู่และดับไป เมื่อเราบ่มปัญญาเช่นนี้อยู่เนืองๆแล้ว ปัญญาจะก่อให้เกิดญาณ ซึ่งญาณจะเป็นตัวนำพาให้หลุดพ้นตามลำดับของภูมิธรรมนั้นเองแต่การที่เราจะสามารถพัฒนาปัญญาให้คมกล้าพอที่จะตัดกระแสได้ ก็ต้องอาศัยสัมมาสมาธิ (ฌาน) แต่การที่เราจะดำรงสมาธิให้ตั้งมั่นได้ จิตใจของเราก็ต้องไม่กระสับกระส่ายจากเรื่องขุ่นมัวต่างๆ ซึ่งการที่เราจะมีจิตที่ไม่ขุ่นมัว ก็เพราะเราได้ประพฤติตัวมาดี(ศีล) จึงทำให้ไม่ต้องมีเรื่องคอยกวนใจมากนัก ซึ่งสรุปแล้วก็จะเห็นว่า ถ้าเรามี ศีลดีเราก็จะตั้งสมาธิได้ดี(สมถะ) เมื่อเรามีสมาธิดี เราก็จะมีกำลังพอในการตามรู้เห็นสิ่งต่างตามกฎไตรลักษณ์(วิปัสสนา) จนเกิดเป็น ญาณ(การเข้าใจลึกซึ้ง) ในการนำพาให้ออกไปได้