ว้า! เศร้ากันไปหมดเลย ...........ชลัญเองนึกถึงเมื่อไรก็เศร้าเมื่อนั้น .......... แล้วความรู้สึกของ พบ.ก้อย(นามสมมติ) ล่ะ จะกระเจิงไปถึงไหน

   ประเด็นต่างๆพวกนี้แหล่ะที่ชลัญพยายามจะต่อสู้ เพื่อความยุติธรรม  แต่เข้าใจใช่มั๊ยพยาบาลตำแหน่งเล็กๆ  แค่นี้  จะทำอะไรได้ คงต้องแพ้ "ระเบียบตามเดิม" 
   บันทึกนี้นี่ไม่อยากเอามาลง GTK เร็วเพราะมันเศร้านี่แหล่ะ  แต่เวลานี้มันประจวบเหมาะพอดี  
   การต่อสู้ของคนตัวไม่เล็ก  แต่ตำแหน่งเล็กๆ  นี่หลายเรื่องมันทำให้เกิดการบาดเจ็บในความรู้สึกทีเดียว  แต่ชลัญก็จะสู้ เท่าที่จะมีแรงป่าวประกาศให้คนในสังคมรับรู้ถึงความไม่ยุติธรรม ในสังคม ที่คนกลุ่มหนึ่งถึงจะเป็นกลุ่มเล็กๆได้รับก็ตามที  
   มีใครหลายคนบอกให้ชลัญ  ไปเรียนต่อ โท  เอกต่อ  เพราะเขาเห็นในศักยภาพความสามารถของเรา  เพื่อตำแหน่งที่ใหญ่โตขึ้นในสังคม  คงช่วยคนได้อีกมาก  
   ถามว่าชลัญอยากมั๊ย "อยาก"  แต่มันติดที่มีเพื่อร่วมทางที่ไม่เป็นมิตร(พาร์กินสัน)  ตามรังแกชลัญตลอดทาง  ทางที่เดินถูกคนมีอำนาจทำร้าย  ทางร่างกายถูกโรคเรื้อรังเล่นงาน  คุณคิดว่าชลัญจะเหนื่อยมั๊ย  ...................
   การที่ชลัญตัดสินใจเขียนบันทึกใน GTK นี้ ก็เพราะว่าชลัญนั่งอ่านแล้วแหล่ะว่า  ถึงชลัญจะตำแหน่งไม่ใหญ่  แต่คนใน GTK ใหญ่หลายคน น่าจะนำเรื่องราวต่างๆ ที่น่าจะพอแก้ไขได้ไปดำเนินการต่อเพื่อให้เกิดความเป็นธรรมในสังคมต่อไป
  ขอบคุณเป็นครั้งที่ 3 สำหรับทุกกำลังใจที่ให้ชลัญธร