บันทึกนี้
ถ้าไม่ระบุวันเดือนปีไว้ด้วย
ก็จะนึกเหตุการณ์ในเรื่องนี้
เกิดขึ้นเมื่อเกือบกึ่งศตวรรษที่แล้วเลยนะเนี่ย

เป็นลมหายใจที่คล้ายๆจะหวนคืนกลับมา
เหมือนเมื่อตอนมีถนนสายหนองบัว-ชุมแสง ใหม่ๆ
เมื่อครั้งก่อนจะไปชุมแสงแต่ละที
ก็บอกกล่าวญาติเพื่อนบ้านให้รู้ทั่วกัน ตระเตรียม วางแผนล่างหน้า
ก่อนเดินทางก็ตื่นเต้น พอไปเห็นก็ตื่นตาตื่นใจ
ทำนองบ้านนอกไปเห็นบ้านนอก แต่เหมือนในเมืองอย่างไรไม่รู้
ชุมแสงก็บ้านนอกของปากน้ำโพ แต่ชุมแสงก็เป็นในเมืองของ
บ้านนอกหนองบัวอีกที

ไปไหนเมื่อก่อนนี้
หมดโอกาสที่จะสื่อสารถึงกันและกันว่าเดินทางถึงไหนแล้ว
เป็นไปไม่ได้เลยจริงๆ ไปจนกระทั่งกลับมาถึงบ้านจึงจะรู้มาถึงแล้ว
ครั้งหนึ่งเมื่อจำพรรษาในเมืองปากน้ำโพ
เดินทางกลับหนองบัว จากในเมืองมาลงรถที่ชุมแสง
จำได้ว่าเย็นพอสมควร ไปดูป้ายตารางเวลา
ปรากฏว่ารถเที่ยวสุดท้ายออกไปแล้ว
วันนั้นต้องเดินทางกลับวัดในเมือง
(ไม่มีรถขนไม้ รถขนข้าวเปลือก ให้โบกติดรถไปด้วย
เหมือนยุคหนองบัวมีรถบรรทุกไม้)