หนูก็เคยได้รู้สึกเช่นนั้นครั้งนึง.....พอนึกได้กลับบ้านไปก็เขียนบันทึกแอบไปวางให้เขาอ่าน

ว่าขอบคุณที่อดทนกับความเป็นเรา( บ้างาน )...และเข้าใจเราเสมอมา( เข้าใจจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ค่ะ อิอิ เข้าข้างตัวเอง )

เขาก็ ยิ้มๆ พูดว่า " แม่นักกวี อารมณ์ไหนกันล่ะเนี่ยะ " ( ซะงั้น ) เอาใจช่วย P"Ple'' คนเก่งนะคะ