ความเห็น


 

  • มื่อต้นปีที่ผ่านมา(มกราคม ๒๕๕๕) ไปบ้านที่หนองบัว ไ้ด้ลองสำรวจเครื่องมือเกษตรของญาติโยม พบว่าเครื่องมือทำนาในอดีตหลายสิ่งหลายอย่างได้สูญหายไปกับกาลเวลา มีทั้งเก่าผุพังหมดอายุและปลานาสการหาไม่เ่จอ
  • มีบางอย่างที่พบก็เปลี่ยนวัสดุไปแล้ว จากทำด้วยไม้ ก็เป็นทำ้ด้วยเหล็กแทน อย่างกะฉาย, คันฉาย อันเก่าเคยทำด้วยไม้ใช้มาหลายสิบปี เทียบเท่าอายุคนคนหนึ่ง ตอนนี้หายาก แต่น่าจะมีเหลืออยู่บ้าง(ต้องสำรวจไหม่อีกครั้ง)
  • ตอนนี้หลายบ้านก็จะมีคันฉาย,กะฉาย เป็นเหล็กเสียมาก
                         
                         
                         
                         
                         ในวันหนึ่งได้ยืมกะฉายจากญาติมาถ่ายรูป ตอนนั้นเองก็มีหลานๆมาดูด้วย ญาติๆและยาย,แม่ใหญ่ของเด็ก เห็นหลานๆสนใจก็ได้โอกาสลองสอบถามดูว่าหลานๆจะรู้จักกะฉายไหม หลานๆตอบแล้ว ก็ทำให้ผู้ใหญ่หัวเราะชอบใจ ด้วยว่าหลานๆไม่เคยรู้จักกะฉายมาก่อนเลย "ตะขอ" คือคำตอบที่ได้จากหลานๆ

 

  • ดูจากลักษณะรูปทรงของกะฉายแล้ว มันก็คือตะขอนี่ิเอง ฉะนั้นหลานๆตอบว่าตะขอ ก็เป็นคำตอบที่ถูกต้องเลยเชียว
  • ต่อจากนั้นญาติๆก็ได้แนะนำให้หลานๆทราบชื่อที่ถูกต้อง ซึ่งหลานๆก็จำได้ดี โดยวันต่อๆมา ก็ได้ลองสอบถามหลานอีกหลายครั้ง ซึ่งหลานก็ตอบได้ถูกต้องแม่นยำ
  • เพื่อจะให้ได้เห็นของจริง วันหนึ่งญาติๆได้ไปป่ากัน เลยฝากให้ตัดไม้ไผ่มาทำกะฉายด้วย ได้ไม้ไผ่มาแล้วก็ได้ขอร้องให้ผู้เชี่ยวชาญทำ คือโยมพ่ออาตมานั่้นเอง
  • เนื่องจากไม้ไผ่ที่ญาตินำมาให้นั้น มีลักษณะเป็นไม้กะฉายอยู่แล้ว ที่เกือบจะใช้งานได้โดยไม่ต้องดัดก็ได้ ฉะนั้นโยมพ่อจึงตบแต่งนิดหน่อยแล้วนำไปดัดทิ้งไว้แค่วันสองวันเอง จากนั้นก็นำมารมไฟ ก็เป็นกะฉายที่สมบูรณ์พร้อมใช้งาน
                             Large_p1017821. 
                             โยมพ่อกำลังดัดกะฉายด้วยวิธีรมไฟ(๑ มกราคม ๒๕๕๕)           

 

 

 

 

 

 


สงวนลิขสิทธิ์ © 2005-2021 บจก. ปิยะวัฒนา
และผู้เขียนเนื้อหาทุกท่าน
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี