ความเห็น


ผมว่า ผู้ป่วยไม่ได้กลัวตาย เขารับรู้จาก context เเล้วว่านี่คงเป็น the last admission ปัญหาใหญ่คือความกลัว ดูเหมือนคนไข้ไม่ได้กลัวความตายเเต่กลัวความเจ็บปวด กลัวความทรมานจากหัตถการที่เเพทย์มอบให้เขา บางทีเขาอาจเห็นสิ่งที่เพื่อนร่วม ward ได้รับก่อนตาย เช่น ถูกมัดเเขนมัดขา ใส่สายยาง ใส่ท่อพลาสติกเข้าไปในทุกๆช่องทวาร ถ้าเปรียบเทียบเเบบ abstract มันคล้ายกับการชดใช้กรรม โดยการถูกลงโทษ ชำระบาปด้วยการมัดเเขนขา ทำให้พูดไม่ได้ สื่อสารทางกาย ทางสีหน้าก็ไม่ได้เพราะถูกรัดตรึงไว้กับเตียง การขยับหรือการดิ้นเเสดงความเจ็บปวดเป็นสิ่งต้องห้าม ถ้าทำเช่นนั้นคงจะได้ valium สัก dose หรืออีกหลายdose จนเข้าได้กับ rule ของโรงพยาบาลคือ เป็นคนไข้ต้องนอนเฉยๆ ห้ามขยับเเขน ขา การเเสดงความรู้สึกหรือเเม้เเต่เเสดงออกให้คนอื่นมา share ความเห็นอกเห็นใจกันเเทบจะเป็นไปไม่ได้ สิ่งที่เขากลัวคือ กลัววัฒนธรรมของโรงพยาบาล วัฒนธรรมที่เขาไม่มีสิทธิตัดสินใจในฐานะที่เป็นเจ้าของร่างกาย ทำไมเราไม่ปล่อยให้ผู้ป่วยจากไปเเบบที่มนุษย์พึงได้รับ จากไปในเเบบที่เขายังมี self มี autonomy อยู่ครบถ้วน

ผมว่า setting ของ hospice น่าจะมาเเทนที่ setting hospital ซึ่ง rule ต่างๆของโรงพยาบาล มิอาจจะทำให้ผู้ป่วยได้รับการดูเเลรักษาที่เหมาะสมที่สุดสำหรับวันเวลาสุดท้ายของชีวิต มันคงคล้ายกับที่ทำงานที่ดีที่สุดของหมอ fammed คงมิใช่ hospital based เช่นกัน

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี