สวัสดีค่ะคุณชนิดา
- เด็กผู้ชายปกติก็ซนอยู่แล้วค่ะ เรื่องเอาแต่ใจน่ะก็เป็นธรรมชาติของเด็กๆ
- เลียนแบบถือว่าเป็นการเรียนรู้อย่างหนึ่ง
- ทำอะไรด้วยตนเองแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่น ตั้งใจ รู้จักการพึ่งตนเอง มีความมั่นใจในตัวเอง
- ลูกชายคนนี้มีข้อดี ข้อเด่นชัดเจนค่ะ
- ส่วนเรื่องที่คุณแม่ปวดหัวน่ะ จริงๆ แล้วก็เป็นเรื่องธรรมดาๆ ที่ครอบครัวส่วนใหญ่พบเจอเสมอๆ
- โดยธรรมชาติแล้ว เด็กวัยนี้ยังไม่รู้จักเหตุผล มีแต่สัญชาตญาณ เช่น เอาตัวรอด ตอบสนองความต้องการของตนเองเป็นหลัก ทำให้พฤติกรรมเด็กบางคนจึงดูร้ายกาจ และการทำโทษเด็กก็ไม่ได้ผล
- คุณแม่ทำใจให้สบายๆ นะคะ ตั้งสติไว้เสมอ ตั้งใจอย่างเด็ดเดี่ยวว่าจะปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของลูกชายให้ได้
- คุณแม่สำรวจว่ามีอะไรบ้างที่ลูกชายมักจะออกอาการดังกล่าว ถ้าไม่เดือดร้อนใครๆ ก็ปล่อยเขาทำเถอะ
- ก่อนจะให้เขาไปเล่นกับกลุ่มเพื่อน แม่ต้องอธิบายให้เขาเข้าใจก่อนว่าึควรทำอย่างไร เช่น เล่นของเล่นที่ยังไม่มีใครหยิบนะครับ ถ้าอยากจะเล่นของเพื่อนให้ขอก่อน และต้องรอด้วย เป็นต้น
- ระยะแรกๆ คุณแม่ควรกำกับดูแล หากมีปัญหาให้แยกตัวลูกออกมาอยู่ห่างๆ ทันที เพื่อย้ำให้เขารู้ว่าทำอย่างนี้ไม่ได้ แต่อย่าแสดงความโกรธ ใส่อารมณ์ ให้อดทนพูดจาสั่งสอนดีๆ บ่อยๆ
- อยู่บ้านหากมีทีท่าจะรังแกพี่สาวก็รีบแยกทันทีเช่นกัน เขาก็จะได้รู้ตัวว่าเป็นสิ่งไม่ดี ทำเช่นนั้นไม่ได้ ถ้าเล่นกะใครไม่ได้ก็ให้อยู่กับแม่หรือพ่อ
- คุณแม่อย่าได้รู้สึกอายเลยนะคะ ยิ่งจะทำให้รู้สึกไม่ดีต่อลูก สายสัมพันธ์จะสั่นคลอน
- เคล็ดลับประการหนึ่งคือ กอดลูกค่ะ กอดนิ่งๆ นานๆ เขาร้องเขาทุบก็ให้กอดๆ ๆ ๆ ไว้ จนกว่าจะสงบ แล้วพูดกับเขาดีๆ หากเราไม่มีอารมณ์จะพูดก็ให้เงียบๆ ก่อนอย่าเอะอะโวยวาย
- ขอให้คุณแม่อดทนนะคะ ลูกโตขึ้นทุกวัน ไม่นานก็จะผ่านพ้นไปได้ เด็กๆเรียนรู้ที่จะปรับตัวเองอยู่แล้วค่ะ
- เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ สู้ เฮ้