เมื่อวานดูรายงานช่อง titv ไปสัมภาษณ์คนเจ็บที่รอดจากทัวร์มรณะครั้งนี้ ว่า...ต่อไปจะขึ้นรถทัวร์อีกมั๊ย  แล้วจะทำยังไง... คำตอบของผู้หญิงคนนั้นคือ...ก็คงต้องนั่งอีก  แต่จะดูสภาพรถให้ดีก่อนขึ้นรถ หรือถ้ารถเสียบ่อยๆ จะลงต่อรถคันใหม่...

ในแง่มุมของดิฉัน...มันไม่ใช่เรื่องอะไรที่เราต้องไปดูสภาพรถก่อนขึ้นรถเลย  1. ในฐานะผู้โดยสาร 2. ดูก็ดูได้แค่สภาพภายนอก 

ดิฉันเป็นอีกคนที่เวลากลับบ้านต่างจังหวัดต้องนั่งรถทัวร์ เหตุผลคือ สะดวกที่สุดเมื่อพิจารณาเรื่องค่าใช้จ่าย มนุษย์เงินเดือนอย่างดิฉันไม่มีโอกาสเลือกอะไรได้มาก  และเชื่อว่าคนอื่นก็คงจะเป็นเหมือนกัน  เราไม่มีเงินมากพอที่จะเลือกขึ้นเครื่องบิน  หรือรถไฟ  บางจังหวัดก็ไม่มีรถไฟผ่าน  ชีวิตมันไม่ได้มีสิทธิ์เลือกอะไรมากหรอกค่ะ 

เหตุการณ์แย่ๆอย่างนี้ เกิดขึ้นไม่ใช่ครั้งแรก  ..มีกระแสอยู่แป๊บเดียว...สุดท้ายก็ต้องทำใจ  ทุกอย่างเหมือนเดิม เราต้องทนแบบไม่มีสิทธิเลือก  ทนแบบไม่มีสิทธิ์ไม่ทน  ต้องใช้บริการขึ้นรถ  ฝากชีวิตไว้กับคนขับ (หลายคน คงไม่กลัวตาย) ไม่ใช่แค่รถทัวร์หรอกค่ะ  รถเมล์หลายสาย   รถสองแถวที่เมืองนนท์ใครอยากได้ความเร้าใจเชิญเลยค่ะ  ดิฉันลงจากรถโดยสารแต่ละครั้ง คิดในใจเสมอว่า "เฮ้อ! รอดตายไปอีกวัน"  คิดดูแล้วกันต้องคิดอย่างนี้ทุกวัน  เสียสุขภาพจิตแค่ไหน...ทำให้ใฝ่ฝันว่า...อย่าให้ฉันมีรถนะ  จะไม่ง้อเลย  คงเพราะหลายคนคิดแบบนี้รถก็เลยเต็มบ้านเต็มเมือง  เฮ้อ! ชีวิตออกแบบไม่ได้  ...แต่ทำใจได้ (ก็ได้)