ความเห็น


รู้สึกดีจัง ที่แบ่งปัน อะไรที่ว่าแน่นอน ก็ไม่แน่ เพื่อนพี่นะ ทำงานมายี่สิบปีแล้ว วันหนึ่งต้องลาออกจากการเป็นพยาบาลออกไปเรียนภาษาปะกิต เรียนทำอาหารละก้อนวด นวด เผื่อไว้เลี้ยงปากท้องตอนไปอยู่กับลูกที่แคนาดา คำว่าทำเพื่อลูกนี่ มันไม่มีเงื่อนไขเลยเนาะ มีลูก 2 คน ดันดิ้นรนเรียนที่แคนาดาให้ได้ ตอนนี้พี่ก็เลยไปเรียนมั่ง เอาพอเปิดโลกตัวเองก็พอแล้ว

วันก่อนเข้ามาในเวปนี้ จำไม่ได้บลอกไหน แลกเปลี่ยนว่า

ทีม PCT เด็กของนครพิงค์ ก็เริ่มชวนกันแบบจิตอาสา กิจกรรมง่ายๆ ไปเยี่ยม case เรื้อรัง เน้นพูดคุยความรู้สึกทั่วไปกับพ่อแม่ อุ้มเด็ก วัดใจก่อน อ่านหนังสือเผชิญกับความตายเล่ม 2 จบแล้ว ทำตามอาจารย์แนะนำ ระยะเริ่มแรก ไม่ต้องคาดหวังอะไร แรงปราถนาดีล้วนล้วน แต่พี่แอบหวังอานิสงม์ ช่วยให้คนที่เรารักพ้นทุกข์ อธิษฐานให้ลูกพี่คิดดี ทำดี (มันบาปไหมนี่)

ระหว่างการทำงานไม่ลืมที่จะหยิบมรณสติอ่านตลอด แบ่งปันให้เพื่อนร่วมงานแล้วหลายคน

จากที่หลีกเลี่ยงการพูดถึงความตายมาตลอด ตอนนี้พูดได้มาก สิ่งที่เปลี่ยนแปลงในใจก็คือ ความหนักแน่น อิ่มเอมใจลึกลึก แบ่งเวลาอ่านหนังสือมากขึ้น

ขอบคุณวันเวลาที่เราได้มีโอกาสพบกัน เวลาที่สวนพันดาว ......

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี