ความเห็น


สวัสดีค่ะ คุณคนไม่มีราก

  • การเรียกขานคนรามัญแล้ว เท่าที่พูดคุย และอ่านจากหนังสือแล้ว สำหรับ อาโปย ในขณะที่คุยกับเราเค้าก็เรียกกลุ่มชาวรามัญของเค้าเองว่า "มอญ" นะค่ะ
  • ส่วนทางภาคเหนือ ชาวรามัญในบันทึกก็ยังเรียก คนเม็ง ภาษาเม็ง เช่นกันค่ะ ..
  • คิดว่าในปัจจุบันคงสามารถยอมรับได้แล้วกับการเรียกชาวรามัญ ว่า "มอญ" หรือ "เม็ง" แล้วหล่ะค่ะ ..
  • เมื่อหลายปีก่อนได้ไปเยี่ยมคุณพี่ชายที่เป็นอินเทิร์นที่โรงพยาบาลสังขละ จ.กาญจนบุรี (ช่วงนั้นกันดารมากค่ะ ขนาดพี่ชายได้เบี้ยกันดารด้วยหล่ะค่ะ ปัจจุบันไม่มีแล้วค่ะ เพราะได้รับการพัฒนา และทันสมัยขึ้นมาก ทั้งการเดินทาง และการดูแลรักษา)
  • ได้ข้ามฝั่ง ด้วยสะพานไม้ ไปยังวัดวังวิเวการาม แวะกราบนมัสการ "หลวงพ่ออุตตมะ" ด้วยค่ะ (ปัจจุบันได้มรณภาพแล้ว) ชมเจดีย์จำลองแบบ เจดีย์ที่พุทธคยา ประเทศอินเดีย งดงามค่ะ

                      

  • เดิมหลวงพ่ออุตตมะ เคยเข้ามาประเทศไทยทางจังหวัดเชียงใหม่ จำพรรษาอยู่ ณ วัดสวนดอก และออกธุดงค์ไปทาง แม่ฮ่องสอน เชียงราย ตาก น่าน กาญจนบุรี
  • ในช่วงเกิดเหตุการณ์บ้านเมืองไม่สงบ หลวงพ่ออุตตมะจึงเดินทางเข้าสู่ประเทศไทยอีกครั้ง ผ่านมาทางหมู่บ้านอีต่อง ต.ปิล๊อก อ.สังขละบุรี จ.กาญจนบุรี (ได้เคยไปนับเวลาถอยหลังเพื่อเข้าสู่ปีพศ.ใหม่ที่ ปิล๊อก มาเมื่อต้นปีนี้('๕๒) สวยมากๆ แต่การเดินทางแอบโหด แต่คุ้มค่ะ)

                      

 

                      

  • ชาวกะเหรี่ยง และชาวมอญที่อพยพเข้ามาเมืองไทยในช่วงนั้น ช่วยหลวงพ่ออุตตมะ สร้างศาลาวัด มาเป็นสำนักสงฆ์ และกลายเป็นวัดวังวิเวการามในปัจจุบันนี่แหละค่ะ

                      

  • สะพานไม้ที่ได้เอ่ยไป เป็นสะพานไม้ที่เก๋มาก เพราะเป็นสะพานข้ามแม่น้ำที่ไหลมาบรรจบของแม่น้ำ ๓ สายด้วยกันคือ ซองกาเลีย บีคลี และรันตี ค่ะ ถ้าจำไม่ผิดชาวมอญ ชาวกะเหรี่ยง เรียกสะพานไม้นี้ว่า "สะพานรวมใจถวายหลวงพ่ออุตตะมะ" ประมาณนี้ค่ะ ^^

                      

  • ได้เห็นวัฒนธรรมทางด้าน ความเป็นอยู่ ความเชื่อ อาหาร และภาษาค่ะ
  • มะเงยละอา ในภาษามอญ แปลว่า "สวัสดี" ค่ะ แวะถามสาวมอญน้อยที่ทาด้วยแป้งทานาคา สีเหลืองนวลบริเวณแก้มทั้ง ๒ ข้าง น่ารักเชียวค่ะ ..

                               

  • เรื่องของภาษามอญ .. อาโปย และป้าภูมิ ได้บอกว่า ภาษามอญกับชาวมอญในเมืองไทยจะยังคงอยู่ และอาจจะมีผู้สามารถฟัง พูด เขียนและอ่านได้มากขึ้นจากความตั้งใจในการรักษาประเพณีวัฒนธรรมเอาไว้ให้ได้ .... แต่ภาษามอญที่อยู่ตามชายแดน ยกตัวอย่างเช่น ชายแดนที่อ.สังขละบุรี จ.กาญจนบุรี กำลังจะหายไป เพราะชาวมอญแถบนี้พยายามที่จะเรียนรู้ และชอบที่จะพูดภาษาไทย ให้ได้มากกว่าภาษามอญ การแต่งกายก็พยายามให้ทันสมัยมากขึ้น ... (ภาพเด็กๆ ชาวมอญใส่เครื่องแบบพื้นเมืองไปโรงเรียน กับเป้คนเมือง)

                       

 

                      

 

                      

  • (สำหรับรูปภาพ ตอนนี้หายเกลี้ยงไปจาก external drive ค่ะ ภาพเก่าๆ ทั้งเรื่องงาน และการท่องเที่ยวตลอดหลายปีที่ผ่านมาหายหมด กำลังพยายามกู้กลับมาใหม่ กับขอๆ จากพี่ๆ ที่ยังเก็บเอาไว้ได้อยู่ค่ะ ถ้าได้แล้วจะนำมาอวด เวลาเล่าเรื่องจะได้เห็นภาพตามไปด้วยค่ะ ภาพข้างบนได้ดึงมาจากการเคยโพสขึ้นเว็บไว้ในบล๊อคอื่นค่ะ) ^^

ถ่ายภาพโดย :  คุณหญิงกระแตแต้แว้ด
                       ณัฐพัชร์ ทองคำ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี