ความเห็น


สวัสดีค่ะ อ.พรชัย

ขอบพระคุณมากค่่ะที่มองเห็นคุณค่าและแง่คิดของบันทึกนี้

อ่านแล้วรู้สึกให้หวลคนึงหาอดีตที่เคยขี่หลังควายกลางท้องทุ่ง  มีท้องฟ้าเป็นเหมือนหลังคาบ้าน  มีภูเขาและไร่นาเหมือนรั้วบ้านเหมือนบันทึกนี้ว่า  ผีเสื้อแมงปอเต็มท้องทุ่งอันกว่างใหญ่  ยามพ่อไถคาดนา  โดยใช้ควายเนื้อ  ได้เดิมตามคาดของพ่อเพื่อเก็บปู

เสร็จหน้านารอข้าวตั้งท้องยามฝนตกพ่อถือฉมวก ไฟฉาย  และข้องคู่ใจออกไปหากบอึ่งมาให้พวกเรากิน  แม่จะเป็นคนปรุงอาหารที่อร่อยที่สุดในโลก  หลังฤดูเก็บเกี่ยวพ่อออกไปรับจ้าง นัยว่าถ้าเทียบสมัยนี้ก็วิศกรผู้ควบคุมก่อสร้าง  สักเดือนสองเดือนถึงจะกลับบ้านสักครั้ง  พร้อมของฝากที่พวกเราชะเง้อคอคอยพ่อ  พวกเราีมีความสุขจากของฝากของพ่อ  แม่มีรายรับเข้าครอบครัวเมื่อพ่อกลับมา  แล้วพวกเราก็เศร้าใจทุกครั้งที่ถึงเวลาที่พ่อต้องออกไปทำงานนอกบ้านอีกต้องรอเป็นเดือนๆกว่าพ่อจะกลับมา  พ่อทำได้ทุกอย่างเพื่อครอบครัว  พ่อคือฮีัโรของพวกเรา...คิดถึงพ่อจัง

จึงเป็นที่มาของเพลงโปรด "จดหมายถึงพ่อ"  เรียกน้ำตาได้ทุกครั้งที่คิดถึงพ่อ

อ่านบันทึกนี้่ได้เตือนตัวเอง  มองเห็นภาพตัวเองในอดีต "เราไม่ยากจนเลย"

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี