ความเห็น


กราบนมัสการพระคุณเจ้าและทุกท่านครับ

การจัดการสถาบันทางจิตใจของชุมชนอย่างมีส่วนร่วม

เรื่องแรกที่พระคุณเจ้านำมารำลึกถึงนั้น ผมขอเรียกว่าเป็นวิธีดูแลและบำรุงรักษาสิ่งที่เป็นแหล่งพัฒนาความเป็นส่วนรวมของชุมชน อย่างมีส่วนร่วมของครอครัว และของปัจเจก ที่อยู่ในชุมชนก็แล้วกันนะครับ เมื่อตอนที่อยู่บ้านนอกแถวบ้านผมก็ทำอย่างนี้เช่นกันครับ ตอนที่ไปอยู่เป็นเด็กวัดเขาวังราชบุรี ก็มีชาวบ้านที่ปวารนาตนเป็นผู้คอยสนับสนุนจตุปัจจัยไทยทาน ตามแต่ทางวัดและพระสงฆ์ รวมไปจนถึงแม่ชีและผู้ประปฏิบัติธรรมอยู่วัด จะเรียกร้องเอา ซึ่งทางฝ่ายวัดและผู้ที่เป็นตัวแทนของการไปแจ้งความประสงค์ ก็จะมีหลักปฏิบัติกำกับให้อยู่ด้วยว่าควรจะคำนึงถึงสิ่งใดบ้างที่พึงปฏิบัติเพื่อให้ประชาชนและชุมชนได้มีโอกาสทำสิ่งดีๆที่เป็นบุญกุศล ให้บรรลุประโยชน์ร่วมกันของส่วนรวม และมิให้เป็นการเบียดเบียนชาวบ้าน

นับว่าเป็นสิ่งที่งดงามและเป็นการจัดการสุขภาวะชุมชนอย่างมีส่วนร่วมที่สังคมชาวบ้านของสังคมไทยพอจะมีภูมิปัญญาการปฏิบัติเหล่านี้อยู่ในพื้นเพเดิมของตัวนะครับ ช่วยกันแสดงให้รู้จักและได้เรียนรู้สิ่งที่ลึกซึ้งจากสังคม ประชาชนและชุมชนก็จะสามารถได้หลักคิดเข้าถึงความรู้สมัยใหม่ เพื่อเรียนรู้และสร้างสุขภาวะสังคมที่สืบสานฐานรากตนเองและเท่าทันความเปลี่ยนแปลง อย่างพอเพียง

บทกลอน ของหลานประกาย ฉ่ำน้อย เพื่อแสดงคารวาลัยและรำลึกถึงคุณยายฟู ขำสุขของเธอนั้น สะท้อนทั้งสำนึกกตัญญูและความเป็นผู้มีกำลังทางปัญญาของเด็กนะครับ เป็นศิษย์ร่วมสำนักมหาวิทยาลัยเชียงใหม่กับผมด้วยครับ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี