ความเห็น


จากความเห็นที่ 170

พูดถึงพี่น้องชาวอีสาน ที่ไปทำงานบนเรือตังเก.....สมัยที่อยู่ภาคใต้...ผมนำเรือศุลกากร 520 (ถ้าจำไม่ผิด) ออกลาดตระเวณ/ท่องทะเลอันดามัน... ไปตามทะเลหลวง....เกาะใหญ่... เกาะน้อย บางเกาะไม่มีผู้คน..ไม่มีต้นไม้ มีแต่โขดหินและนกทะเลอาศัยอยู่

ยิ่งไกลออกไป มองไปทางไหนเห็นแต่น้ำและท้องทะเลอันเวิ้งว้าง กับนกนางนวล..........นาน ๆ จะพบเรือตังเกสักลำ

เมื่อพบเรือตังเกพวกเราดีใจ....ลูกเรือตังเกก็ดีใจมาก ลูกเรือตังเกส่วนใหญ่เป็นคนงานพม่าและพี่น้องชาวอีสานบ้านเฮา

พบกันแล้วก็ต้องทำการเทียบเรือ เมื่อเทียบเรือเสร็จ จะเป็นการแลกเปลี่ยนสิ่งของกัน..พวกเราเอาผลไม้...อาหารแห้ง กะปิ น้ำปลา น้ำมันพืชให้เขา .... เขาก็เอากุ้งเป็น ๆ หอย ปู ปลา ปลามึกสด ๆ มาให้เราเป็นการแลกเปลี่ยน ต่างคนต่างมา.....ต่างคนต่างภารกิจ แต่ก็รู้สึกอบอุนและมีความสุขเล็ก ๆในใจเมื่อได้เจอกับคนกลุ่มนี้

พวกเราออกไปทำงานกลางทะเล มีที่พักอยู่ตามเกาะ เช่น เกาะสาหร่าย เกาะตะรุเตา...หรือบางครั้งหาอ่าวที่ค่อนข้างสงบจากคลื่นลมจอดและทอดสมอ ครั้งหนึ่งประมาณ 2 - 3 วันครับ

แต่พี่น้องตังเกนี่ ต้องออกทะเลเป็นเดือน...ครึ่งเดือน ลากอวน/หาปลาอยู่อย่างนั้น ส่วนสัตว์ทะเลที่หาได้ก็จะหมักน้ำแข็งและมีเรือจากกฝั่งมารับไปขายเป็นครั้งคราว..........น่าเห็นใจมากครับ พวกตังเก/ลูกเรือนี่......บางคนก็ไม่มีโอกาสกลับมาหาญาติพี่น้องหรือเห็นหน้าลูก/เมียอีกเลย.

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี