อ่านแล้วนึกถึงคำพูดที่ว่า "เขาอยากได้ หรือ คุณอยากให้" ขึ้นมาทันที (คล้ายๆ คำพูดในโฆษณาเลยอ่ะ) เพราะว่าที่ผ่านมาหน่วยงานหรือคนทำงานเอง ก็ยังไม่เข้าถึงปัญหาในจุดนี้มากนัก แก้ปัญหาหน้าเสื่อเสียมากกว่า โดยที่ไม่ค่อยได้ถามว่าเด็กๆ ว่าเขาต้องการอะไร เขาเป็นอย่างไร ฯลฯ แต่มักจะมองว่าต้องทำอย่างนี้ อย่างนั้น ซึ่งก็ใช่ว่าจะไม่ดีนะครับ มันก็ดี แต่ว่า..ต้องดูด้วยว่ามันถูกจุด ถูกทาง หรือไม่

สุภาษิตที่ว่า "ปลูกเรือนตามใจผู้อยู่ ปลูกอู่ตามใจผู้นอน"  นั้น จะนำไปใช้ได้ผลมากเลยถ้าคนสร้างบ้านตามใจผู้อยู่จริง จะเห็นว่าหลายครั้ง ที่มีการลงไปทำงานกับเด็ก ก่อนทำหรือก่อนลงมือก็ตั้งเป้าหมายว่าเด็กต้องเป็นศูนย์กลาง แต่พอทำเข้าจริงๆ หลายครั้งที่กรอบงาน หรือผลลัพธ์ที่ต้องการให้เกิดของงานนั้น ไม่สัมพันธ์กับแนวคิดที่เด็กๆ อยากได้ อยากเป็น จึงเกิดการยัดเยียด ซึ่งถ้าดีก็ดีไป แต่เราก็ไม่รู้ว่าจะยืนหยัดยืนยงแค่ไหน ถือว่าเป็นปัญหาหนึ่งของคำทำงานเหมือนกันที่ต้องทำงานเพื่อตอบกับผลลัพธ์ และคนที่ทำงานแบบอิสระก็มีน้อย ไม่ใช่ว่าคนทำงานมีน้อยนะครับ แต่คนทำงานเพื่อเด็กจริงๆ มีน้อย ย้ำคำว่าเพื่อเด็กจริงๆ นะครับ เพราะคนทำงานกับมีเด็กเยอะมาก บางที่ภาพที่ออกมาสวยหรู แต่ข้างในกลวง บางที่คนทำงานเป็นผู้นำกระบวนการเกือบทั้งหมด พัฒนาการของเด็กแทบจะไม่มี พอหมดยุคๆ หนึ่งไป เด็กก็ยืนด้วยลำแข้งตนเองไม่ค่อยได้ .. ยิ่งเรามองหลายๆ ด้าน จะเห็นว่าย่อมมีส่วนดีและส่วนเสียต่างกันไป

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น เชื่อว่า ทุกคนที่ทำงาน ล้วนต้องการให้เกิดสิ่งดีๆ กับสิ่งที่ตนเองได้ทำทั้งนั้น เพียงแต่ว่า เสี้ยวหนึ่งของรายละเอียดเพียงเท่านั้น ที่ถูกมองข้ามไป อีกอย่างหนึ่ง แสนคนทำงานก็ไปไม่ถึงฝั่ง ถ้าไม่มีหนึ่งการสนับสนุน ฉะนั้น กระบวนการต่างๆ ตั้งแต่ทำงานจนถึงการต่อยอด การสนับสนุนย่อมสำคัญ สนับสนุนในทุกรูปแบบที่จะเอื้อต่องานหรือกิจกรรมหรือกลุ่มนั้นๆ ให้เดินหน้าต่อไปได้ ทุกอย่างนั้นล้วนเป็นฟันเฟืองสำคัญที่จะดำเนินงาน ขาดอย่างหนึ่งอย่างใดไปไม่ได้ จะบอกว่าทำวันนี้ให้ดีที่สุดก็ใช่ว่าจะถูกมากนัก จริงอยู่ทุกคนควรทำวันนี้ให้ดีที่สุด แต่เราก็ต้องนึกถึงวันข้างหน้าด้วย ถ้าวันนี้เราทำกลุ่มๆ หนึ่งได้เข้มแข็งมากๆ แต่ไม่ได้มองถึงการต่อยอดหรือสะพานที่จะส่งคนกลุ่มนั้นไปยังระดับที่สูงขึ้นหรือสาขาแขนงต่างๆ ในวัฏจักรสังคม มันก็จะหยุดอยู่เท่านั้น ต้องคำนึงว่าโลกมันเปลี่ยนไปทุกวัน จะเก่งในที่ๆ หนึ่ง หรือพำนักอยู่ในที่ๆ หนึ่ง เพียงอย่างเดียวไม่ได้ สิ่งแปลกใหม่ต้องเข้ามาให้พบเจอเป็นแน่ ช้าบ้าง เร็วบ้าง แล้วแต่เวลา

เฮ้อ..พร่ำอะไรไปยืดยาวฟะเนี่ยะเรา