ความเห็น


  • ได้มีโอกาสเข้าไปร่วมสังเกตการณ์และได้สัมผัสกับน้องๆ ผู้นำนิสิตทุกคน
  • ตอนแรกดูกำหนดการก็รู้สึกหวั่นใจ  เนื่องจาก KM อยู่ช่วงสุดท้าย  กลัวเวลาเย็นและความอ่อนเพลียจากทั้งวันจะทำให้ KM ไม่สามารถดึงน้องๆ เข้ามาให้ความสนใจและเกิดความประทับใจได้
  • แต่เมื่อกระบวนการเริ่มต้นที่เวลาประมาณ 15.00 น. โดยเริ่มจาก ....
  • การกล่าวทักทายจากท่านอาจารย์วิบูลย์  แล้วต่อด้วย การให้น้องๆ แบ่งกลุ่มออกเป็น 2 กลุ่มใหญ่ ในกลุ่มใหญ่มี 4 กลุ่มย่อย  เพื่อร่วมชมวีซีดี เกษตรฯ จ.พิจิตร และ รพ.บ้านตาก เพื่อนำเสนอปัจจัยสู่ความสำเร็จจากทั้ง 2 แห่ง --- น้องๆ นั่ง ฟังอย่างตั้งใจ มากๆ ระหว่างจบเรื่องแรก  ได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ... เพราะดูกันแทบจะลืมหายใจเลยมั้งคะ 
  • เมื่อชมวีซีดีจบ  น้องๆ แต่ละกลุ่มก็ได้ขึ้นมานำเสนอ  โดยมี พี่บอย เป็นผู้ดำเนินรายการ  ขนานดูวีซีดีเรื่องเดียวกัน 4 กลุ่มย่อยก็นำเสนอได้ในมุมมองที่แตกต่างอย่างลงตัว 
  • ดิฉันชื่นใจกับน้องๆ ผู้นำนิสิตรุ่นนี้อย่างมากจากโครงการนี้  น้องๆ ไม่ได้เพียงสรุปบทเรียนที่ได้  แต่เค้าสามารถนำบทเรียนไปเชื่อมโยงพร้อมกับยกตัวอย่างว่า ... หากเป็นเค้าจะนำ KM ไปทำอะไร เช่น การเตรียมตัวสอบแทนที่เค้าจะนั่งอ่านหนังสือแบบตัวใครตัวมัน  ฉันเก่งคนเดียว  ก็อาจจะมานั่ง ลปรร. กันในแต่ละบทที่แต่ละคนถนัดเพื่อให้ในชั้นของเค้าผ่านไปด้วยกัน --- นี่เป็นคำพูดของนิสิตปี 1 มน. ที่เพิ่งทำความรู้จัก KM เป็นครั้งแรกนะคะ  --- 
  • ยังมีอีกหลายๆ อย่างจากโครงการนี้ที่ทำให้ดิฉันเชื่อว่า น้องๆ กลุ่มนี้จะสามารถร่วมสร้างสังคมแห่งการเรียนรู้  สังคมแห่งความสงบสุข  ให้กับประเทศไทยได้อย่างแน่นอน  เพราะน้องเค้าไม่ใช่แค่เด็กๆ อีกต่อไปแล้วในความคิดของดิฉัน  ...
  • หลังจากเสร็จสิ้นการนำเสนอและรับมอบของรางวัล กันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว  ซึ่งขณะนั้นเวลาก็ปาเข้าไป 17.30 น.
  • เรารู้สึกเกรงใจน้องๆ มาก  แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ อาจารย์วิบูลย์จึงได้ขออนุญาตน้องๆ เพื่อสรุปบทเรียน  และแนะนำเครื่องมือ KM อื่นๆ  จนถึงเวลาประมาณ 18.00 น.
  • หลังจบโครงการน้องๆ นั่งฟังกันนิ่งไม่มีใครลุกออกจากที่นั่งแม้แต่คนเดียว จนท่านอาจารย์วิบูลย์ต้องกล่าวว่า "มีใครอยากปรบมือให้ผมก็เชิญนะครับ  ไม่ถือเป็นการไล่"  หลังจากนั้นเสียงปรบมือก็ดังขึ้นในห้องประชุม
  • ดิฉัน และอาจารย์วิบูลย์เดินกลับมาที่รถ ... ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว ... อาจารย์ถามดิฉันขึ้นมาคำหนึ่งว่า "เป็นไงบ้าง รู้สึกอย่างไรบ้าง" แล้วอาจารย์ก็พูดขึ้นมาว่า "ได้เจออะไรแบบนี้แล้วรู้สึกมีกำลังใจ"  นั้นคงหมายถึงว่า  "มีความสุข"
    ...
  • บ่ายวันเสาร์ 3 ชม. ที่แสนยาวนานและประทับใจ ... น้องๆ ผู้นำนิสิต มน. มอบความสุขทางใจให้กับอาจารย์วิบูลย์และดิฉันอย่างที่พวกเค้าเองคงไม่รู้สึกตัว  --- ขอขอบคุณน้องๆ ทุกคน... ขอขอบคุณพลังลึกลับ ...

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี