มนุษย์เราต้องใช้เวลาในการเรียนรู้ตั้งแต่เกิดจนโตเพื่อปรับตัวให้มีชีวิตเข้ากับสิ่งแวดล้อมหากแต่มีวัฒนธรรมและการถ่ายทอดการใช้ชีวิตจากรุ่นสู่รุ่นทำให้มีการปรับเปลื่ยนวิถีชีวิตและทุกวันนี้ยิ่งก้าวกระโดดเมื่อมีเทคโนโลยีและความต้องการสะดวกสบายเข้ามาเป็นปัจจัยหลักในการดำรงชีวิตมนุษย์ แต่หารู้ไม่ว่า ...ต้องแลกกับบางสิ่งที่ไม่ทันรู้ตัวแต่เมื่อรู้ตัวด้วย วัยวุฒิหรือจากประสบการณ์ชีวิตที่เข้าขั้นระยะหนึ่งตัวเองก็เผชิญกับโรคร้ายหรือเผชิญกับสิ่งที่ตัวเองต้องสูญเสียไปโดยไม่ทันจะเตรียมใจ..จึงพบเห็นว่ากลุ่มคนเหล่านั้นต่างรีบพยายามบอกเล่าประสบการณ์ให้เด็กรุ่นหลังได้เข้าใจและใช้ชีวิตให้เป็นก่อนที่มนุษย์และเผ่าพันธุ์รุ่นลูกหลานจะใช้แนวทางชีวิตผิดผิด ให้หันกลับสู่ธรรมชาติ ให้สนใจวิถีชีวิตที่สร้างสัมพันธ์ที่ดีทางสังคม และ จิตใจ อย่างยั่งยืน ดูแลซึ่งกันและกัน มอบความรักให้กันอย่างจริงใจ..แต่สิ่งเหล่านี้จะดีขึ้นได้ก็ต้องต่อสู้กับกิเลสในใจของมนุษย์ทุกคนเพราะ มนุษย์ดิ้นรนเพื่ออยากจะมีชีวิตที่สบายไม่ใช่ดิ้นรนเพื่ออยู่รอด....

คุณบดินทร์เห็นอย่างไรคะ