ความเห็น


บันทึกเมื่อ 14 มีนาคม 2552 เหตุการณ์การรบกันของผมกับยายนุชในช่วงต้นปี 2552 จริง ๆ แล้วช่วงก่อนหน้านี้ผมอ่านหนังสือ ทำวัตรเช้า ฟังเรื่องราวของธรรมบท แล้วมีข้อเตือนใจหลายอย่าง โดยเฉพาะการปล่อยวาง เวลามีข้อขัดแย้งอะไรผมจะทำมือมากำอะไรที่หัวแล้วขยำทิ้งไป อุปมาเหมือนกับกำอารมณ์ไม่ดีทิ้งไป แต่วันนั้นไม่รู้เกิดอะไรขึ้น เริ่มที่ตอนเช้า ผมขอให้ยายนุชไปแวะดูร้านออกซิเจนว่าเปิดหรือไม่ พอดีเป็นวันอาทิตย์และเขาก็อยู่นอกบ้าน แต่เขาบอกว่าทำใมต้องไปดู ไม่โทรศัพท์เอา ผมเลยบอกให้กลับมา ทั้งๆที่อยากให้ไปดูให้ พอกลับมาผมขับรถไปดูเอง แล้วก็กลับมาถามว่า “ทำใมเรื่องที่เราขอร้องนะ เธอจัดลำดับไว้ตอนท้าย ๆ ฮะ” ผลคือเป็นเรื่อง ครับ มึนตึงครับ ไม่เป็นไรผมรับได้ พอตกเย็นผมมีกินเลี้ยงที่ 24 น. เรานั่งคุยกันมีผม มียายนุช มีแจ้เก๋ ผมขอให้นุชเขาคุยโทรศัพท์กับนก (ร้านส่งเสริมแมคดิคอล) เขาบอกว่าทำใมต้องให้เขาพูด ผมเลยบอกว่าตอนนั้นผมเข้าห้องน้ำอยู่ แต่จริง ๆ แล้วผมรู้ว่าเขาไม่ชอบคุยกับคนที่ไม่คุ้นเคยกันถึงขนาด ซึ่งพอออกห้องน้ำมาผมเลยแซวว่า ยายนี่ไม่ชอบพูดกับคน ผลคือเป็นเรื่องครับ แต่ทีนี้มีตัวกระตุ้นคือแจ่เก๋ เอ็ดว่าด่าผมใหญ่เลย ผมเลยบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร และผมก็เลยหยิบกระป๋องคุกกี้ขึ้นมาทุ่มลงไปดังเพล้ง คือผมจะอุปมาว่าปกติผมจะได้อารมณ์แบบจำลอง แต่คราวนี้ผมใช้กระป๋องครับ ทีนี้อารมณ์ก็ขึ้นสิครับ จนมาจบกันที่คำว่า “เลิกกันมั้ยละ” นุชถาม ผมเลยอึ้งแล้วเลยเดินระบายความเครียดไปที่กินเลี้ยงประมาณระยะทาง 3 กิโลเมตร หายโกรธแล้วครับ ขอบคุณหนังสือธรรมมะ โดยเฉพาะ “อยากเปลี่ยนชีวิต ต้องเปลี่ยนวิธีคิด” กลับมาจากกินเลี้ยงผมพูดกับลูกต่อหน้านุชว่า “จุ้ย วันนี้ฟันกัดลิ้นแรงมากจนเลือดออกเลยลูก” เลยได้คิดจากเหตุการณ์นี้ว่า

1.คิดซะว่าทะเลาะกับไม้ที่หล่นมาโดนหัว จะไปยืนด่ากับไม้ ไม้ก็ไม่ตอบโต้ เพราะปกตินุชจะเดินหนี โดยมีผมเดินตามไปเคลียร์ แต่เคลียร์ทีไรเป็นเรื่อง

2.คิดซะว่าเรารักเขามากเกินกว่าคำบรรยาย

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี