ความเห็น


สวัสดีค่ะคุณ Sila Phu-Chaya

ต้องบอกว่า ไม่ผิดหวังเลยค่ะ ที่กลั้นใจ แบกหน้าไปตามมาอ่านบันทึกของตัวเอง ออกตัวก่อนว่าปกติจะไม่ค่อยกล้าไปชักชวนใครมาอ่านค่ะ เกรงใจ ไม่แน่ใจว่าเขาจะชอบไหม ถ้าสนใจคงมาอ่านเอง ... แต่บันทึกนี้ นึกถึงคนแรก ๆ ก็คือ คุณอ๋อย คุณศิลา และคุณ Add ค่ะ

น้อมรับประเด็นที่คุณศิลานำมาเป็นข้อคิดให้ค่ะ ....

สำคัญที่สุดในความเป็นมนุษย์น่าจะคือการตระหนักรู้ในตัวเอง (Self Actualization) นี่เองค่ะ แต่เมื่อตระหนักรู้ในคุณค่าของตนแล้ว จะต้องยอมรับและตระหนักในคุณค่าของคนอื่นด้วย...จึงจะไม่กลายเป็นคนหลงตัวเอง นึกว่าตัวเองเก่งและวิเศษอยู่คนเดียว...จริงไหมคะ

ครอบครัวของคนไม่มีรากจะสอนกฏทองคำ 3 ข้อค่ะ คือ ซื่อสัตย์ กตัญญู และอ่อนน้อมถ่อมตน  ซึ่งในข้อสุดท้ายนี้เองค่ะที่จะทำให้เราน้อมใจลงยอมรับ "ผู้อื่น" ด้วยความไม่อหังการ

คนไม่มีรากเขียนบันทึกนี้ด้วยการใคร่ครวญ ไตร่ตรองแล้ว 2 วันค่ะ แรก ๆ ที่เขียนนั้น จิตตก ใจเสีย และไม่เข้าใจ ค่ะ แม้จะไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยตรงกับตัวเอง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เกิดขึ้นในอนาคต ...เพราะตราบใดที่ความเชื่อของคนที่เราต้องทำงานด้วย ทั้งที่เป็น นักวิชาการ และ ครูภูมิปัญญาไทย ยังคงเป็นทำนองนี้ล่ะก็ ... อาจสักวันที่จะต้องพบเจอด้วยตัวเอง ซึ่งคนไม่มีรากไม่อยากให้เป็นเช่นนั้นเลยค่ะ

ขอบคุณอีกครั้งนะคะ เรื่องคอมเม้นท์ยาว ๆ ไม่มีปัญหาค่ะ ชอบมากค่ะ นั่งอ่านไปยิ้มไป หาวไป (ไม่ต้องเตรียมยาหยอดตาค่ะ)

(^___^)

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี