ความเห็น 103391

ความรู้สึกของครูอ้อยเมื่อได้รับรางวัลสุดคะนึง....ตุลาคม

เขียนเมื่อ 
ครูอ้อยครับ
  • ผมยังจำเด็กสาวคนนั้นได้อย่างติดตา ผมจำได้ว่าผมพูดอะไรกับเธอไปบ้าง จำได้แม้กระทั่งวันนั้นมีใครพูดอะไรกับเธอบ้าง เธอเป็นเด็กที่เก่งครับ ข้อเขียนของเธอฉายแววเด่นชัดมาก ตามที่ผมเคยบอกครูอ้อยว่า ผมไม่เคยเห็นใครเขียนอัตชีวประวัติได้น่าติดตามและมีพลังในการถ่ายทอดมากขนาดนั้นมาก่อน ชีวิตของเธอยังก้าวไปได้อีกไกลครับ สิ่งที่เธอต้องการคือกำลังใจ ที่จะลุกขึ้นก้าวเดินครับ เธอไม่ได้ต้องการที่พึ่งพิง แม้เธอจะรู้สึกเช่นนั้นก็ตาม ผมเป็นที่พักพิงให้กับเธอได้ยามเธอท้อแท้ และให้กำลังใจกับเธอได้ยามเธอท้อใจ เมื่อเธอพร้อมเธอสมควรต้องก้าวเดินเองครับ เธอควรมีหนทางของเธอเองที่โดดเด่น เพราะเธอมีความสามารถมากเกินกว่าที่จะอยู่เฉยและเก็บไว้ในใจได้ วันนี้เธอได้พิสูจน์แล้วว่าเธอมีความสามารถจริง ผู้คนรอบข้างได้ยอมรับในความสามารถของเธอแล้ว ซึ่งผมก็ขอแสดงความยินดีกับเธอด้วย
  • ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ขอให้ครูอ้อยได้บอกเธอเถิดครับว่า ผมคอยเฝ้าดูเธอเสมอ และคอยเป็นกำลังใจให้เสมอ ผมรู้สึกยินดีเสมอทุกครั้งที่มีผู้ยอมรับในความสามารถของเธอ และรอคอยดูความสำเร็จในชีวิตการศึกษาของเธอ ไม่ว่าเธอจะเข้าใจผมหรือไม่ก็ตาม
  • ผมจะยินดีมากที่เธอเติบโต กล้าแกร่งขึ้นตามวัย แต่ไม่ปรารถนาให้เธอกล้าแกร่งขึ้นเพราะชินชากับความทุกข์ ผมเข้าใจความรู้สึกของเธอ และขอบคุณในความหวังดีของเธอเสมอมา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต ขอให้เธอรู้ไว้เถิดว่า เธอยังมีเพื่อนที่เฝ้ารอชื่นชมความสำเร็จของเธออยู่เสมอ เพื่อนที่เป็นเพื่อน มิตรภาพจะยังยงอยู่ตลอดไปครับ