ความเห็น 102985

ความรู้สึกของครูอ้อยเมื่อได้รับรางวัลสุดคะนึง....ตุลาคม

เขียนเมื่อ 
ครูอ้อยครับ
  • นับจากวันที่ผมพบเด็กสาวคนหนึ่งนั่งน้ำตาไหลอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ผมรับรู้ถึงความรู้สึกเหงาท่ามกลางหมู่คนของเธอ ผมจำได้ว่าผมฝากให้ครูอ้อยหาดอกไม้ให้เธอสักช่อ แล้วบอกกับเธอว่า เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในโลกนี้ เธอยังมีเพื่อนอีกมากมาย เธอต้องลุกขึ้นให้ได้ ยังมีคนอีกมากมายรอที่จะชื่นชมความสำเร็จของเธอ
  • นับจากวันนั้น ผมเห็นเธอลุกขึ้นด้วยประกายตาที่สดใส เธอตั้งใจทำเรื่องราวต่างๆที่เธอสมควรต้องทำตั้งมากมาย เธอเขียนเรื่องราวอัตชีวประวัติของเธอ ได้อย่างน่าสนใจที่สุด ยาวหลายตอน แต่ละตอนสื่อถึงเรื่องราวในอดีตอย่างมีพลัง เรื่องราวต่างๆน่าจะไปได้ดีจนจบ แต่ท้ายสุด เธอกลับหยุดความตั้งใจเดิมที่เธอมีอยู่ แล้วเขียนบทสุดท้ายอย่างเสียไม่ได้ พร้อมกับกล่าวว่า ฉันจะไม่แก้ไขแล้ว ฉันจะส่งการบ้านคุณครูแล้ว ซึ่งเป็นความเจ็บปวดครั้งหนึ่งในใจผม
  • ผมเริ่มตะหนักว่า ชีวิตของเธอกำลังพึ่งพิงผู้อื่นมากเกินไป เธอสมควรต้องยืนอยู่ให้ได้ด้วยตัวเธอเอง เธอเป็นคนมีความสามารถ สมควรที่จะให้เธอได้แสดงความสามารถของเธออย่างเต็มที่  ผมจึงเริ่มเดินออกจากชีวิตของเธอ มาเฝ้ามองดูเธอห่างๆ สิ่งที่ผมคิดไม่ถึง คือเธอต่อว่าผมมากมาย และนำผมไปเปรียบกับสัตว์บางชนิด เป็นความเจ็บปวดอีกครั้งในใจผม
  • เปล่าเลย ผมไม่ได้โกรธเธอ ผมกลับไปคุยกับเธออีกครั้ง มิตรภาพยังคงอยู่ และจะไม่หนีหายไปไหน ผมเชื่อเช่นนั้น เมื่อเวลาที่ในต่างแดนเริ่มเหลือน้อยลง ผมจำเป็นต้องทำงานให้หนักขึ้น ผมจึงต้องห่างเธอไปจริงๆ ช่วงเวลานั้นแล้วเธอก็เปล่งประกายฉายความสามารถของเธออย่างเต็มที่ มีผู้คนห้อมล้อมเธอมากมาย มีคนคอยให้กำลังใจเธอมากมาย และท้ายที่สุดเธอก็ได้รับคัดเลือกเป็นดาว ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เหมาะสมกับเธออย่างที่สุด เป็นช่วงเวลาที่เธอมีความสุขอย่างที่สุด แต่เป็นช่วงเวลาที่ผมยุ่งที่สุด
  • เวลาผ่านไปราวหนึ่งอาทิตย์ เมื่อผมรู้ข่าว ผมรีบเข้าไปแสดงความยินดีกับเธอ เธอตอบแทนผมด้วยความเฉยชา เธอบอกกับผมว่า เธอไม่มีเพื่อน,,,,,,อยู่ที่ต่างแดนแห่งหนึ่ง เป็นความเจ็บปวดในใจผมอีกครั้ง
  • เปล่าเลย ผมไม่ได้โกรธเธอ ผมรู้สึกยินดีกับเธออย่างที่สุด ที่วันหนึ่งเธอสามารถลุกขึ้นยืนได้ และเปล่งประกายความสามารถของเธอให้ผู้อื่นได้ชื่นชม ผมรับรู้ได้ว่าเวลานี้ เธอแข็งแกร่งขึ้น  เวลานี้เธอไม่ใช่เด็กสาวคนเดิม เธอโตเต็มที่แล้ว
     เรื่องราวเหล่านี้ของเธอ ผมเคยคิดจะเรียบเรียงเป็นบันทึกเก็บไว้ในบล็อกของผม แต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนใจแล้ว ผมขอฝากเรื่องราวของเธอไว้ในที่ใดที่หนึ่งของบล็อกครูอ้อยจะดีกว่า และฝากครูอ้อยบอกเธอด้วยว่า ผมยังคงเป็นกำลังใจให้เธอเสมอครับ