ตัวดิฉันเองขอขอบพระคุณความลำบาก ที่สอนอยู่พื้นที่แห่งความหนาวเย็น และเป็นพื้นที่สีแดงมาก่อน สอนหนังสือนักเรียนพร้อมกับฝึกหลบภัยตามหลุมหลบภัยในใต้ถุนโรงเรียนพร้อมกับนักเรียนตัวเล็ก ๆ เสียงปืนใหญ่ แข็งกับเสียงสอนหนังสือของคุณครู การติดดินกินผักกับชาวบ้าน จากที่เราไม่เคยรู้จักใครไม่มีญาติพี่น้อง การปรับตัวของคุณครูกลายเป็นความรักจากผ้นำหมู่บ้าน จากชาวบ้าน จากผู้ปกครอง ที่มีให้ยิ่งกว่าญาติพี่น้องของเราจริง ๆ ขณะนี้ย้ายมาอยู่อยุธยา 20 ปี แล้วแต่ความห่วงหา ความมีเยื่อใยต่อกัน ยังมีให้กันเช่นเดิม นี่คือความทรงจำที่ดีที่ชาวบ้านในถิ่นทุรกันดารมอบให้มา เมื่อมาอยู่อยุธยาได้ยินคุณครูว่าตัวเองลำบาก ดิฉันได้แต่ตอบอยู่ในใจว่า ความยากลำบากของท่านมันไม่ได้เจออย่างที่ดิฉันเจอมา 1 ใน 100 เลย พวกเราอยู่กันอย่างสบายมาก ๆ ....จนทุกวันนี้คิดว่าไม่เสียใจที่เกิดมาเป็นครู ภาคภูมิใจจริง ๆ