ความเห็น 102968

ความรู้สึกของครูอ้อยเมื่อได้รับรางวัลสุดคะนึง....ตุลาคม

เขียนเมื่อ 
ครูอ้อยครับ
  • ขอบคุณมากครับ สำหรับความห่วงใยที่ครูอ้อยมีให้เสมอ ปกติไม่บ่อยนักที่ผมจะเข้าไปดูในศูนย์รวมข้อมูล ส่วนใหญ่ผมจะใช้วิธีการ link เข้าจากหน้าแพลนเน็ต หลายหลายเรื่องราวน่ารู้ (ที่ครูอ้อยเคยบอกว่ามีบล็อกของครูอ้อยติดอันดับเพียงแค่สองบล็อก) แล้วเข้ามาอ่านในบล็อกของครูอ้อยบ่อยที่สุด เพียงแต่ช่วงอาทิตย์กว่าๆที่ผ่านมา ต้องวิเคราะห์ข้อมูลอย่างหนัก วันๆตาลายกับการนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ทั้งวันตั้งแต่เช้ายันเที่ยงคืน แล้วทำได้ประมาณ วันละ 1 ราย พอวิเคราะห์เสร็จก็ต้องกลับไปทำแล็บมาซ่อมแล้วก็วิเคราะห์ใหม่ ดังนั้นผมจะรู้เรื่องราวความเป็นไปต่างๆจากคุณสมจิน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องชุมชน smartpath ได้รางวัล KM Bio Award ก็เป็นเรื่องที่ทราบจากคุณสมจินบอก แล้วจึงเข้าไปแสดงความยินดีกับอาจารย์ปารมี ผมไม่รู้แม้กระทั่งชื่อรางวัลที่ถูกต้อง ในบันทึกที่เขียนนั้นผมยังเขียนชื่อรางวัลผิดเลย ซึ่งปกติแล้วไม่ใช่วิสัยที่ผมปฏิบัติ หรือแม้แต่ครูอ้อยได้รางวัลสุดคนึง ก็เป็นเรื่องที่ผมรู้จากคุณสมจิน พอวางสายจากคุณสมจิน ผมก็รีบเข้ามาแสดงความยินดีกับครูอ้อยทันที
  • ผมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ผมรับรู้ได้ตั้งแต่ความเห็นแรกที่ผมกลับเข้ามาคุยกับครูอ้อยแล้วว่ามีอะไรแปลกๆ
  • ผมเข้าใจครับ ว่าครูอ้อยห่วงใยซึ่งผมก็ซาบซึ้งแล้วเข้าใจในความห่วงใยที่ครูอ้อยมี แต่ผมมีภาระหน้าที่ที่ต้องทำ และเป็นการทำงานแข่งกับเวลาที่มีเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย งานของผมไม่เหมือนกับการอ่านหนังสือไปสอบ ที่เมื่ออยู่ในห้องสอบแล้วเราสามารถขีดเขียนความรู้ที่เรารู้มาได้ แต่งานของผมเป็นการทดลองในห้องปฏิบัติการ ซึ่งต้องมีการตรวจสอบ และยืนยันผลการทดลองจนเป็นที่แน่ชัด จึงจะนำมาเขียนได้ และเมื่อถูกจำกัดด้วยเวลา จึงเป็นเรื่องที่ยากมาก มีอยู่เพียงทางเดียวเท่านั้น คือ ผมต้องทำงานให้หนักขึ้น เพื่อให้ทันกับเวลาที่ยังเหลืออยู่ นี่ยังไม่นับรวมกับการแย่งใช้เครื่องมือกับเด็กญี่ปุ่นอีก
  • ผมจึงบอกกับครูอ้อยเสมอว่า การจะคบกับใครสักคน ครูอ้อยควรยอบรับในสิ่งที่เขาเป็น ไม่ใช่คาดหวังให้เขาเป็นอย่างที่ครูอ้อยอยากให้เป็น ผมเข้าใจครับ ว่าครูอ้อยอยากให้ผมได้มีโอกาสเข้ามาอ่าน มาชื่นชม มายินดี เสมอกับเพื่อนๆท่านอื่นๆในสังคมเสมือนแห่งนี้ ซึ่งผมเองก็ปรารถนาเช่นกัน แต่ข้อจำกัดในเรื่องของเวลาเป็นความจริงที่ยากจะปฏิเสธและเป็นสิ่งที่ผมแตกต่างจากเพื่อนๆท่านอื่นๆ ผมจึงไม่อยากให้ครูอ้อยคาดหวังว่าผมจะสามารถทำอะไรหลายๆอย่างได้เหมือนเพื่อนท่านอื่นๆ ไม่ได้หมายความว่ามากำหนดกฎเกณฑอะไรในชีวิต
  • ผมยังยืนยันครับ ว่าเราไม่ได้เสียมิตรภาพไป ดังข้อความในบันทึกนี้
                  มิตรภาพยังคงอยู่และไม่หายไปไหน
                  สำหรับเราเชื่ออย่างนั้น
                  ไม่มีอะไรจะทำลายมิตรภาพนั้นได้
                   แม้วันนี้ หรือวันหน้า หรืออนาคต
                   อาจจะไม่ได้เจอกัน หรือเห็นข้อความกันอีก
                  แต่อย่างน้อยๆ ก็คือสิ่งดีๆ ที่น่าจดจำจริงไหมค่ะ
  • ท้ายที่สุดผมขอแสดงความยินดีกับครูอ้อยอีกครั้งในโอกาสที่ครูอ้อยได้รับรางวัลสุดคนึงประจำเดือนที่ผ่านมา ซึ่งเป็นการสะสมเสื้อสามารถจาก สคส, เป็นตัวที่สองครับ