การเรียนรู้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

ตราบใดที่ยังมีลมหายใจอยู่

การเรียนรู้ ก็จะไม่สิ้นสุด....ขอร่วมเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน

กำเนิดสวนโมกข์
สวนป่าอันเป็นกำลังแห่งการหลุดพ้น

 http://www.rosenini.com/suanmokkh/index.htm

เราเดินตามโลกตั้งแต่นาทีที่เกิดมา
จนถึงนาทีที่มีความรู้สึกนี้
ต่อนี้ไป เราจะไม่เดินตามโลก
และลาโลกไปค้นหาสิ่งที่บริสุทธิ์
ตามรอยพระอริยะที่ค้นแล้วจนพบ...

ไม้ร่าย ๕ มิถุนายน ๒๕๓๓ ณ ลานทราย เขาพุทธทอง  สวนโมกข์ฯ    เวลา ๑๖.๑๐

ลมร่ายไม้ร่ายระเริงเสียง

ส่ายเพียงแผ่นฟ้าภูผาไหว

แดดสาดส่องปรุทะลุใบ

ไล้ไม้โลมไม้ลงมาดิน

หริ่งหริ่งเรื่อยรับระยับไม้

ร่ายเพลงแห่งไพรและเพิงหิน

ผีเสื้อใบไม้พริบพรายบิน

ค่อยร่วงค่อยรินระเริงรำ

ความนิ่งมีในความไม่นิ่ง

ลึกซึ้งหนึ่งสิ่งในสิ่งส่ำ

หยัดร่างหยั่งรากแกร่งกรากกรำ

ทำโดยไม่ทำตลอดมา

ดวงแดดเลือนดับกับพื้นทราย

ใบไม้ทักทายกับลมป่า

ความเงียบกึกก้องอยู่โกลา

เสียงของธรรมดาอันได้ยิน

เขียนแผ่นดิน ...เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์….

พ่อเป็นคนเพชรบุรี  แม่เป็นคนเกาะสมุย

สร้างครอบครัวด้วยน้ำพักน้ำแรง มีลูกคลานตามกันมา 7 คน(พี่เปี๊ยกเสียชีวิตเมื่อครั้งยังเด็กด้วยโรคหัวใจรั่ว ที่โรงพยาบาลศิริราช) ที่เหลือ 6 คน ต่างเติบโตบนเส้นทางชีวิตของตนเอง

พี่สาวคนโต...เป็นครูสอนภาษาอังกฤษ พี่ชายคนโต...เปิดร้านขายข้าวแกง ตัวเองทำสวนและรับราชการ น้องชายผู้พิการ...เดินตามฝันของตัวเองด้วยการเป็นศิลปินวาดรูปเหมือน น้องสาวคนที่หนึ่ง ...กำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่ และน้องสาวคนสุดท้องทำงานในวิชาชีพที่เรียนมา

ปริญญาชีวิต มีกันคนละใบสองใบ...และกำลังวิ่งตามฝันของตัวเองที่วาดหวังไว้อย่างไม่ย่อท้อ

คู่ชีวิตที่ทำให้มองโลกกว้างขึ้น

 คนเราเมื่อเกิดมาแล้วชาติหนึ่ง ต้องคิดเสมอว่า..การทำความดี ไม่ใช่สิ่งที่ทำยากเย็นอะไรเลย เพียงแค่คิดและตั้งใจทำเท่านั้น ความดีก็จะปรากฎมาให้เห็น ให้ชื่นใจทันที ความดี.. ทำได้ง่ายจากสิ่งที่ตัวเองได้ทำอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน...ความดีจึงไม่ต้องค้นหาหรือดิ้นรน ขอเพียงใจคิดและได้ลงมือกระทำ ก็ดีแล้ว

สิ่งที่เฝ้ามองด้วยความเชื่อมั่นและศรัทธา

หวังไว้เพียงว่า..อยากให้ลูกเติบโตเป็นคนดีของสังคมที่ลูกอยู่

แค่นี้ ชีวิตก็มีความสุขมากพอแล้ว