สมาชิก
แลกเปลี่ยน

กาพย์หลานสอนปู่

นโมนมาวันทาชุลิต   กาพย์ติดกาพย์ต่อกาพย์ก่อเป็นสาร
เป็นตำนานกาพย์หลานสอนปู่  หลานหากฮู้เหตุปู่สั่งสอน
หลานซะออนจื่อจำเอาไว้  จำได้แล้วหลานน้อยชื่นชม
โมทนาปู่สอนให้ฮู้ หลานบ่หลู่คุณเจ้าปู่สอน
ยังอาวรณ์คำสอนจี่ไจ้  คึดอยากได้ของตอบแทนคุณ
เกิดภายลุนหาสังบ่ได้   หลานแก่นได้ขอกล่าวตำนาน
เป็นนิทานตอบคุณเจ้าปู่  หลานหากฮู้ในสูตรในธรรม
เป็นคำสอนดวงงามล้ำเลิศ  ผู้ประเสริฐแม่นโพธิสัตว์
ได้เลียงลัดตัดโพธิญาณ  เข้านิพพานสงสารละไว้
เพิ่นสอนให้หลานน้อยเจื่อเอา  เป็นสำเนาหลานจำจื่อไว้
หลานจำได้สอนปู่ภายหลัง  เหตุอี่สังหลานจึงสอนปู่
ปู่หากฮู้ตั้งแต่สอนหลาน  ทำปาณาฆ่าสัตว์เลี้ยงคาพ
เป็นบาปฮ้ายฝูงนี้บ่ควร  อทินนาลักเอาของท่าน
ให้ปู่ย้ายภายหน้าส้วยแหลม  กาเมแถมเมียเขาให้เว้น
ใผลอบเหล้นลงสู่อบาย   โทษมุสาตั๋วะพรางยุเย้า
ใผช่างเว้าเป็นบาปเป็นกรรม   ใผช่างทำปากเหม็นปากกึก
ปากย่อถึกอักขระฐานกรณ์   โทษสุรามัวเมาคอบเหล้า
เป็นผู้เถ้าควรเว้นซู่คน   จักให้ผลเกิดไปภายหน้า
เป็นผีบ้าใจตื้นโง่เขลา   เป็นสำเนาในธรรมพระเจ้า
กล่าวเป็นเค้าศีลห้าแม่นคลอง   หลานจักปองกล่าวไปภายหน้า
บ่ให้ช้าติดต่อกันไป   อัยยะโกฟังเอาจื่อไว้
จำได้แล้วภายหน้าหิ่นตรอง   เป็นครองจิ่งเว้า
ใผเป็นผู้เถ้าอย่าเข้าอำนาจ   โลภะตัณหา
สุราเมาอยู่เป็นคู่ชายฮาม   เข้าผามจับจอบเอิ้นหยอกสาวฮาม
ในผามเค้าเม้า  เถ้านั้นบ่ดี
เฮาหลานบ่ย้าน  เถ้าคร้านคลองบุญ
บ่ปุ่นใจสร้าง  ขี้คร้านคลองวัตร
บ่ครัดคลองธรรม   บ่จำศีลห้า  จาฆ่าฝูงสัตว์
ข้อวัตรบ่หา  ค่ำมาเว้าห่อ  ต้านต่อภรรยา
ในห้องเคหัง  เถ้านั้นย้านสัง เถ้านั้นย้านแมว
ปละเบิ่งไว้เปล่า  บ่เล่าภาวนา
สอนลูกสอนหลาน ตัวผมขาวหงอก
เป็นเถ้านอกฮั้ว  ลี้อยู่นำสวน
เถ้านั้นบ่ดี  ฟังเสียดายดอก
เถ้านั้นบ่ชอบ  ฮู้แต่โลภา  อำเอาของเพิ่น
ญาติไฮ่ชิงนา  ญาตฮั้วชิงสวน เถ้านั่นบ่ดี
ฮู้มแต่มักได้  ขี้ไฮ้สมญา  บ่กรุณา
ฝูงคนขมวด  เถ้านั้นบ่ชอบ  เถ้าบ่ประกอบ
ครองวัตรสิบประการ  เฮาหลานบ่ย้าน
เถ้านั้นขี้คร้าน  ครองพระกษัตริย์   บ่บัวระบัติ
ฮีตบ้านครองเมือง   ตูหลานแค้นเคือง  
เอาคำไปเว้น เว้าต่อคำใด  บ่ปากบ่จา
บ่เว้าบ่วา   มีคำโกรธหล้า  อ้างแต่โทสา
จัดหาสุรา  มากินกับเข้า  คำเว้าบ่มี
ผีปองเป็นบาป  ใจบ่โสภาพ  เห็นแต่เงินคำ
บ่จำนักปราชญ์   เถ้าบ่ฉลาด ฮู้ฮีตครองขุน
ปุนหาแต่ได้ คองถ้าว่าความ เถ้านั้นบ่ดี
ตกอะเวจีกองไฟหม้อใหญ่  ลงไปหมกไหม้อยู่นั้นแสนกัป์ป
ดูฮ้ายดีหลี  เถ้ามีสมบัติ  แพงไว้ในถง
บ่จงใจสร้าง  อ้างแต่ว่ามี  บ่ห่อนทางไป
เป็นตายแต่เว้า  ใจเถ้าบ่นำ  จำแต่ลูกหลาน  
ขวนขวายมาให้  ครันได้แล้ว  ตาเถ้าว่าดี  
มีใจมักได้  หาไว้ให้เมีย  เหนียๆ หน่ำๆ
คืนค่ำราตรี  อิตถีสังโยค  อาโภคกามคุณ
บ่ปุนครองวัตร  บ่บัวระบัติ  พระสงฆ์บิณฑบาต
เห็นแล้วบ่ปาก  ลี้อยู่ในเฮือน บ่เตือนเฮือนอื่น
ให้เพิ่นโมทนา  ศรัทธาบ่กว้าง  บ่สร้างครองบุญ
แม่นเป็นขุนบ่ยำฮีตบ้าน  เถ้านั้นบ่ดี  ตกอะเวจี
พันปีบ่มั้ว  เป็นบาปฮ้ายกลั้วหมู่ปาปัง  ทุกขังบ่ขาด
พระบาทเหนือหัว  พุทโธองค์แก้ว
พระสั่งแล้วให้จื่อจำเอา  เนอเจ้าปู่เอยฯ

อันฮีตครองเป็นของผู้เถ้า  หลานจักเว้นเมือหน้าต่อไป
หลานจังไฮแต่งกาพย์สอนปู่  ฟังถี่แท้คือแม่นคำหลาน
ปู่ในบานชื่นชมดีค้อย   เจ้าหลานน้อยยาช้าว่าไปปู่เต็มในอยาก
ฟังซู่มื้อ  ปู้บ่ดื้อหลานน้อยลงสอน
หลานออนซอนปู่วอนจีไจ้ หลานคึดได้ติดต่อเป็นกลอน
เป็นคำสอนสืบไปภายหน้า  มีดน้อยๆ ฟันเข้าก็บ่นับ
ผู่เถ้ากล่าวคำหาญก็บ่นับ ปูมหลวงบอกยาป้างก็บ่นับ
แม่ฮ้างบอกยาเสน่ห์ก็บ่นับ   คนโลเลสั่งสอนความฮู้ก็บ่นับ
คนหลบหลี้ชี้บอกทางคุณ   ก็บ่นับ  คนเป็นขุนชี้บอกทางค้า
ก็บ่นับ  คนเป็นข้าชี้ช่องหา เงินก็บ่นับ
คนมั่งมีกินทางบ่ได้  ก็บ่นับ  คนขี้ไฮ้อวดอ้างมั่งมี
 ก็บ่นับ  คนเป็นชีหาเงินฮับจ้าง  ก็บ่นับ
คนมักอ้างย่องแต่ตัวดี   ก็บ่นับ  เป็นอาจารย์หากินแต่เหล้า
ก็บ่นับ   เป็นผู้เถ้าความฮู่บ่ถาม  ก็บ่นับ  เป็นสมภารลูกวัดบ่ย้าน
ก็บ่นับ  เป็นพ่อบ้านปากบ่เป็นธรรม  ก็บ่นับ
เป็นหมอลำหาคนฟังบ่ได้  ก็บ่นับ  ความฮู้มากการบาป่ยำ
ก็บ่นับ  คนเฮียนธรรมอวดแต่ความเว้า  ก็บ่นับ
คนผู้เถ้าขาดเมตตาจิต  ก็บ่นับ  คนเป็นมิตรต่อหน้าว่าดี  
ลงเฮือนหนีนินทาส่งให้  ก็บ่นับ คนอยู่ใกล้ส่อเสียดชังกัน ก็บ่นับ
คนนินทาเตียนขวัญชาวบ้าน ก็บ่นับ คนขี้ย้านพาหมู่ตกใจ ก็บ่นับ
คนจังไฮพ่อแม่บ่เลี้ยง ก็บ่นับ  คนปากเกลี้ยงย้องแต่โตเอง ก็บ่นับ
คนนักเลงพาเมียทุกข์ไฮ้   ก็บ่นับ คนมักได้ขี้คร้านทำงาน  ก็บ่นับ
คนเป็นหวานข่มเหงชาวบ้าน  ก็บ่นับ  คนขี้คร้านหาฮีตครองธรรม ก็บ่นับ
คนบ่ยำรพระสงฆ์เจ้า   ก็บ่นับ  คนมักเว้าข่มเพิ่นยอโต  ก็บ่นับ
คนโทโสอวดตนเก่งหล้า  ก็บ่นับ  คนเป็นบ้าขนบาปใส่หัว  ก็บ่นับ
คนขี้ตั๋วหาศีลบ่ได้  ก็บ่นับ เถ้าแก่แล้วหลงโลภเมียสาว  ก็บ่นับ
เถ้าหัวขาวมักเผื่อนหาชู้  ก็บ่นับ  เถ้าสู้หลุ้นอนส้วมนำเมีย  ก็บ่นับ
เถ้าซำเซียนำสาวส่ำน้อย  ก็บ่นับ  เถ้ามักป้อยเอิ้นห่าเอิ้นหุง  ก็บ่นับ
เถ้าหัวสูงศีลทานบ่สร้าง  ก็บ่นับ  เถ้าฮ้างบ้านหาฮ่างหามี  ก็บ่นับ
เถ้าอัปรีย์ฆ่าสัตว์กินเหล้า ก็บ่นับ  เถ้าคางว่ำตึกซ้อนตึกแห  ก็บ่นับ
เถ้าแตแซวางหลานบ่ได้  ก็บ่นับ  เถ้าคนใบ้ฮักเพิ่นชังโต  ก็บ่นับ
เถ้าโมโหความตายบ่ฮู้  ก็บ่นับ  เถ้าอุดอู้หาสร้างแต่เวร  ก็บ่นับ
เถ้าทำเข็ญสอนแต่คนอื่น  ก็บ่นับ  เถ้าย้านลืมการไฮ่การสวน  ก็บ่นับ
เถ้าชักชวนลูกหลานไปค้า  ก็บ่นับ   เถ้าเก่งกล้าศีลห้าบ่มี  ก็บ่นับ
เถ้าบ่ดีวันศีลเข้าป่า ก็บ่นับ  เถ้าใจกล้าฮักแต่ลูกหลาน  ก็บ่นับ
เถ้าใจมารบุญโตบ่เว้า  ก็บ่นับ  เถ้าเค้าเม้านั่งเฝ้าแต่เฮือน  ก็บ่นับ
เถ้สบิดเบือนฟังธรรมบ่ได้  ก็บ่นับ  เถ้าเห็นใกล้ภายหน้าบ่เหลียว  ก็บ่นับ
เถ้าคันเคียวสามซาวว่าหนุ่ม  ก็บ่นับ


ของหมู่นี้  คนเถ้าอย่าทำ  หลานบ่ยำเหตุเถ้าผิดฮีต
ฮีตผู้เถ้ามีแท้บ่หลายอธิบาย หลานจำจื่อได้  ให้ผู้เถ้าชวนลูกชวนหลาน
ชวนกินทานทำบุญอย่าคร้าน  ชวนลูกบ้านใส่บาตซู่วัน
ชวนลูกหลานฟังธรรมอย่าขาด  ให้ฉลาดหนแห่งทางขุน
ใจเป็นบุญเมตตาแผ่กว้าง  อย่าอวดอ้างย่องว่าตัวดี
ผู้กระดัดยังมีบ่ไฮ้  ผู้กระด้อมีมากเหลือหลายคน
ทังเมืองเหลือหลายภายมาก  คำฮู้นี้บ่สุดกับใผ  หลานซิไขเป็นคำบ่เบี่ยง
ยังเที่ยงแท้ตั้งแต่นิพพาน   ของกินทานหามาอย่าขาด
บ่ประมาทในแก้วทั้งสาม  หมั่นไต่ถามการบุญบ่คร้าน
เถ้าฮากบ้านศีลห้าบ่ไล  เถ้าใจใสสัตว์เป็นบ่ฆ่า
เถ้าบ่บ้าลักสิ่งของใผ  ตามวิสัยเมียเพิ่นเถ้าเว้น
บ่กล่าวเหล้นคำหล่ายคำพราง  เถ้าฮู้ทางสุราบ่เสพ  
เถ้าฮู้ฮีตบ่จ่ายเงินแดง  เถ้าฮู้ครองบ่แปลงเงินด้วง
เถ้าใจกว้างบ่เห็นแก่มี  เถ้าใจดียำคำปากเว้า
เถ้าโสภาพเตือนหลาน  ให้กินทานถือศีลตักบาตร
เถ้าฉลาดเข้าวัดฟังธรรม เห็นพระสงฆ์ยอมือนบไหว้
เถ้าฮู้ฮีตบ่ให้ฮีตหมอง  เถ้าฮู้ครองบ่ให้ครองเศร้า
ตามหลานเว้ามาแล้วแม่นครอง  หลานผีปองนบยำปานแก้ว
หลานฮู้แล้วขาบไหว้บูชา   ขอสัมมาว่าตาว่าปู่  
บ่ลบหลู่ยกไว้เทิงหัว  หลานบ่ตั๋วะนบหาซู่มื้อ
หลานบ่ดื้อยกให้เป็นครู  หลานอีดูแต่คนภายหน้า
ใจหยาบช้าจนเถ้าจนตาย  บาทลาวตายคนเดียวเค้าเม้าหาผู้เว้านำกันบ่มี
อะเวจีเป็นเฮือนบ่พ้น  เหตุโลภล้นใจหยาบสามานย์
เฮ้าผู้หลานเกิดมาภายช้อย  ยังหนุ่มน้อยความฮู้บ่หลาย
เห็นมีในธรรมของพระเจ้า  เถ้าเก่าเว้าปางนั้นสืบมา


ศาสนาล่วงไปภายหน้า  มาฮอดเท้าศักราชสองพัน
ครองพระสงฆ์ยังคงทัดเที่ยง   บ่เบี่ยงถ้อยตั้งต่อนิพพาน
ฝูงคนมารเกิดมาผ่าท้อง  ท้องหนึ่งนั้นมีแต่คนบุญใผเป็นขุนมีใจฉลาด
พระบาทเจ้าองค์อยู่เสวยเมือง   คำแค้นเคือนมีใจฮักไพร่
เขาฝูงนั้นยังมากหนักหนา  ในโลกาเงินคำบ่ไฮ้
ใต้ลุ่มฟ้าสุขล้วนซู่เมือง  คำแค้นบ่มีสักหยาดพระบาทไท้ไว้เทศนา
ศาสนาล่วงกลายไปหน้า  น้อยบ่ช้ามาฮอดสามพัน
ฝูงคนบุญเกิดมามีน้อย  คนบาปนั้นมีมากหลวงหลาย
ทังญิงชายดั่งเดียวกันนั้น  ในเขาสั้นกริ้วโกรธโกธา
เทวดาลงมาจากฟ้า   นับอ่านได้ศูนย์แปดหมื่นปลาย
ลงมายายฮักเยี้ยมย่อ  มาสับส่อแจ้งเยื่องฝูงคน
มาบันดลฝูงคนในโลก  ให้โลภเลี้ยวปิ่นแปร้ไปมา
ทังเสนาขุนกวานน้อยใหญ่  ทังข้าไพร่ฝูงหมู่ชาวเมือง
ทังผ้าเหลืองดาบสนักบวช  ใจซวดพ้นละฮีตละครอง
เทวีฮองกษัตริย์เจ้าฟ้า  ใจเก่งกล้าทำบาปทุกคน
ใผใจบุญบังเกิดทุกข์ไฮ้  ใผทำบาปบังเกิดมั่งมี
เป็นเศรษฐีเงินคำบ่ไฮ้  ได้ข้อยข้าช้างม้ามากหลายทังญิงชายดั่งเดียวกันนั้น
ใผเป็นขุนใจบุญนักปราชญ์  ใจฉลาดตั้งแต่เวลา
เทวดาฝูงมารมีน้อย  ตายจากชาติขึ้นสู่สวรรค์
ทังอินตาโมทนาพร่ำพร้อม  มานั่งล้อมนางฟ้าหมื่นคน
อุปชนเขาทำบาป  ตายจากชาติไปสู่อะเวจี  ในแสนปีทุกข์อยู่บ่แล้ว



พระแก่นแก้วตนชื่อเมตไตรย  ลงมาตรัสโผดคนในโลก
พระบ่โผดเขาได้ดีหลี หลานบ่มีมัวเมาทำบาป
เกิดชาตินีเวรหากจำเป็น  เวรแต่หลังมาทันชาตินี้ อดอยู่หนี้นำหมู่คนมาร
ใจเฮาหลานยังคงทัดเที่ยง  ใจเที่ยงแท้ตั้งต่อนิพพาน หลานเป็นขุนทำใจแผ่กว้าง
บ่อวดอ้างเว้าว่าใผดี  ในขันตีหลานเพียรเอาได้
คึดซอกไซร้ศีลห้าบ่ไล  ในสถานมิจฉาจารเป็นบาป
หลานผาบแพ้ฝูงหมู่ตัณหา  ทังสุรามุสาตั๋วะหลายอทินนาฝูงใดเป็นบาป
หลานหลีดได้ฝูงนั้นซู่อัน  อัศจรรย์แต่การเจ้าฟ้า
ข้าไพร่น้อยการเจ้าแฮ่งหลาย ฝูงคนดายกับการเจ้าฟ้า  
น้อยบ่ช้าจักฆ่าจักตี  ฝูงนายเขาปากดีบ่ได้คึดถี่แท้ฝูงหมู่ทำการ
น้อยบ่นานจักมาเซาฮั้ง  กั้งบ่ได้จักหมู่จักคน
ฝูงคนมีทาสีสินไถ่ยังใคร่ได้เอาเวียกการตน  อุปชนเขาได้เป็นใหญ่
ฝูงหมู่ไพร่เขาได้กวาน  งัวควายแพงกว่าช้างกว่าม้า
ข้าค่าแพงกว่าบัวกว่านาง  คนสามานย์มักฮู้ปากเกลี้ยง
พระบาทเลี้ยงเขาไว้ว่าดี ฝูงคนมีเป็นใจนักปราชญ์  
ใจฉลาดฮู้ฮีตครองเมือง  พระบุญเฮืองบ่มีปากเว้า ฝูงคนเถ้าท่านบ่กูร์ณา
ฝูงโกธาเป็นใจสาโหด พระโผดเลี้ยงเขานั้นซู่คนอุปชนฝูงมารข่มได้
พระแก่นแท้ยังว่าเขาดี  ชีหลวงตาได้เป็นเจ้าวัด
ครองบ่ครัดม้างฮีตครองธรรม  คนพาลทำกรรมในเขต
พระเทศน์ไว้ภายในซ้อยศาสนา  หลานจึงหาจื่อจำเอาไว้
สอนแก่นไท้เจ้าปู่ภายลุน ใผเป็นขุนฮ่ำเพิงให้ฮอด  
ใผคึดซอดแม่นยอดครองบุญ  ศาสนาล่วงกลายไปหน้า
น้อยบ่ช้าฮอดสี่พันปลาย  ฝูงพระสงฆ์คนดีมีน้อยคนถ่อยนั้นมีมากแท้มากหลาย
ฝูงญิงชายเกิดมาปางนั้น  อายุสั้นจริงแท้อี่หนี
ญิงสิบปีเอาชายนอนซ้อน  เป็นเหตุญ้อนมารหากบันดาล
ฝูงคนชายเกิดมาแก่กล้า  ตั้งแต่ฆ่าตั้งแต่ฟันกัน ฝูงพระสงฆ์องค์เป็นนักบวช
ใจซวดพ้นปิ่นแปร้ไปมา  ทังเสนาว่าเป็นปราชญ์คึดฉลาดม้างฮีตครองเมือง
พระบุญเฮืององค์เป็นเจ้าฟ้า  ในโกรธกล้าตั้งแต่เลวกันเวรนำทันตัณหาแก่กล้า
หลานกับบ้าปางนั้นบ่อาย  ฝูงแม่นายเอาหลานนอนซ้อนเป็นเหตุฮ้อนปางนั้นบ่งาม
ฝูงชายฮามมีใจชูเอื้อย  อ้ายกับน้องนอนฮ่วมกันศาสนาล่วงกลายไปหน้า
ตราบต่อเท้าเข้าเขตห้าพัน  พระเมตไตรยมาลงผายโผดคนปางนั้นตั้งอยู่ในธรรม
กษัตราบ่ทำใจบาป พระผาบแพ้มารฮ้ายอ่อนโยม
โสมณาบ่ดีมีน้อย  ตนถ่อยนั้นยักษ์ฆ่ากินเสีย  
ใผเป็นเพียเกิดมาฮ่วมเจ้า  บุญแต่เค้าปางก่อนทำมา  ในโลกาคนเฮาบ่ฮ้าย


กาพย์อันนี้แม่นนักปราชญ์  "แก้วดวงตา"  อยู่เมืองล้านช้าง  
หากาพย์ไว้สอนน้องลูกหลาน  เอิ้นคำขานว่า "หลานสอนปู่"  
เป็นฮ่อมฮู้คนอยู่ภายลุน  เป็นขุนกวานสืบเมืองภายหน้า
บ่ฮู้หน้าใผเกิดลุนหลัง  บุญใผยังหากได้เป็นใหญ่
ให้ฮักไพร่ฝูงหมู่วงศา ฮักลุงตาอาอาวพี่น้อย  
ให้ค่อยน้อมหาเจ้าบัณฑิต  อย่าให้ผิดฝูงคนนักปราชญ์อย่าปากกล้าข่มท่านยอโต
ลูกหลานภูบุญไผแก่กล้า  เมือภายหน้าให้ค่อยจำเอา
ยากปานนี้อย่าว่ายากหลาย  ยากแต่อธิบาย  สนธิ์นานจ่ายไปเมือหน้า
ยากถ้วนหน้าบ่อท่อในครอง  ใผช่างปองใจเพียงจึงได้
ใผขี้คร้านบุญเจ้าเสื่อมลง  เฮาประสงค์สอนคนภายซ้อย
ความฮู้น้อยแก้กาพย์คำหา "แก้วดวงตา"  ลาวเป็นครูเค้า
เฮาจึงเว้ามาตื่มหาแถม  หาส้อมแซมคำผิด  คำถึก  คำลึกล้นเฮาเว้นบ่เขียน
เฮาจักเพียรลงพิมพ์ให้อ่าน  เอาเป็นท่านเมืองนอกเมืองใน
มีใจใสศรัทธาแผ่กว้าง  คึดฮอดเจ้าคนต้นแต่งกลอน
เป็นคำสอนถึกครองเฮาฮู้  เฮาจึงฮู้อดหลับอดนอน  
แก้กาพย์กลอนลงพิมพ์เป็นแบบใผพบพ้อ  บุญสร้างก่อนมา
โยติกาบั้นคำหลานสอนปู่  แล้วต่อนี้ถวายไว้ที่ควร


จากหนังสือที่ระลึก ในงานพระราชทานเพลิงศพ พระราชธรรมมานุวัตร (ท่านเจ้าคุณหลวงปู่ อ่อน จกกธรมโม ป) อดีตเจ้าคณะ  จังหวัดกาฬสินธุ์ (ธรรมยุต) วัดประชานิยม  จ.กาฬสินธ์  
7 กุมภาพันธ์  2530




บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

บันทึกก่อนนี้
บันทึกใหม่กว่า
· คำสำคัญ: กลอน กาพย์ แง่คิด หลานสอนปู่ 
· หมายเลขบันทึก: 53093 · เขียน:  
· ความเห็น:
2
 · อ่าน: แสดง
· สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ
แจ้งลบ
แจ้งลบ
น.เมืองสรวง
IP: xxx.118.108.254
เขียนเมื่อ Wed Oct 04 2006 10:43:34 GMT+0700 (ICT)

มหากาพภ์ภาคอีสานสอนให้รู้ว่า" สิ่งทั้งหลายที่ได้เรียนรู้จงถ่ายทอดสู่ภูมิรู้นั้น

จากพหญา"คำสอน มูลมังอีสาน" รวบรวมโดย อาจารย์สีน้ำ  จันทร์เพ็ญ

อรรถพล โคตรสมบัติ
IP: xxx.53.123.121
เขียนเมื่อ Mon May 23 2011 16:02:13 GMT+0700 (ICT)

คำว่าอีสานไม่มีวันจางหายคำว่าอีสานไม่มีวันหมด พหญาเป็นคำสอนของคนยุกเก่าแต่คำว่าเก่าไม่มีวันตาย

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
ไม่อนุญาตให้แสดงความเห็น
{{ kv.current_user.preferred_name }} - เพิ่มความเห็นเพิ่มความเห็น
ใส่รูปหรือไฟล์