"ต้อง" สู้ ... (เรื่องเล่าของคุณ "ตัน" โดย "หนุ่มเมืองจันท์")


"ต้อง" สู้


คุณ "ตัน" นึกถึงช่วงวัยหนุ่ม เขาไปหัดชกมวยที่ค่ายมวยในวัดแห่งหนึ่ง

ตามระดับความห้าวของวัย


วันหนึ่ง ขณะที่ำกำลังซ้อมชกลมอยู่ในค่าย มีพ่อ-แม่จูงลูกอายุประมาณ ๗ - ๘ ขวบมาหาหลวงพ่อ

จะขอฝากให้ลูกชายหัดชกมวย

เด็กน้อยท่าทางหงอ ๆ หลบอยู่ข้างหลังพ่อ

แม่บอกหลวงพ่อว่า ลูกชายอ่อนแ่อมาก อยากให้ฝึกมวยที่ค่าย

"รบกวนหลวงพ่อช่วยฝึกให้เขารู้จักสู้คนบ้าง"


คาดว่าเด็กน้อยคงถูกเพื่อน ๆ รังแกเป็นประจำ แม่จึงอยากให้เขาเป็นเด็กชายที่แข็งแกร่ง ไม่กลัวใคร

และคิดว่าค่ายมวยแห่งนี้จะช่วยได้


เด็กน้อยเริ่มมา้ซ้อมที่ค่าย เป็นการฝึกซ้อมเหมือนเด็กทั่วไป

ทั้งวิ่ง ทั้งชกมวย รวมทั้งเตะกระสอบทราย


ผ่านไปแค่ ๑ สัปดาห์ พ่อ-แม่ก็ตามมาดูลูกฝึกชกมวย

คงอยากเห็นผล


วันนั้นเด็กน้อยลงซ้อมกับเพื่อน

ไม่ถึงนาที เด็กคนนี้ก็ถูกเตะตัดขาล้มลง

อีกพักหนึ่งก็โดนจับทุ่ม

ไม่กี่วินาทีก็ล้มอีก

ไม่ร้องไห้ ไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว

แต่พักเดียวก็ล้มอีก

เห็นลูกสู้ไม่ได้ แม่ทนไม่ไหว บุกขึ้นเวที จูงมือเด็กน้อยลงมา

"ไม่เอาแล้ว ฝึกมวยไม่เห็นช่วยอะไรเลย กลับบ้าน...กลับบ้าน"

เธอโวยวายต่อหน้าหลวงพ่อแล้วพาลูกกลับไป


"ตัน" บอกว่า เขายังจำคำของหลวงพ่อในวันนั้นได้เป็นอย่างดี

"เขาลืมคำที่พูดในวันแรกกับหลวงพ่อ" หลวงพ่อบอก

วันนั้นคุณแม่ของเด็กน้อยคนนี้บอกเองว่า อยากให้ลูกชายรู้จักสู้คน


เธอไม่ได้สังเกตว่าวันนี้ลูกของเธอแม้จะถูกชกล้มกี่ครั้ง

เขาก็ไม่ร้องไห้

และลุกขึ้นมาสู้ต่อ


ถ้าแม่เห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ เขาจะรู้ว่าลูกชายของเขาไม่เหมือนเดิม

และประสบความสำเร็จแล้วที่ลูกรู้จักสู้คน


"ชัยชนะ" หรือ "พ่ายแพ้" นั้นเป็นแค่บรรทัดสุดท้ายของการแข่งขัน

"ระหว่างทาง" สำคัญกว่า

ถ้าสู้เต็มที่แล้ว ต่อให้พ่ายแพ้

เขาก็ชนะใจคนดูทุกคน


...................................................................................................................................................................................

ช่องว่า่งทางความคิด ...


เคยเห็นคน "ล้ม" ที่ไ่ม่รู้จัก "ลุก" ไหมครับ ?

เพราะเขามัวแต่คิดว่าตัวเอง "พ่ายแพ้" และเสมือนจะ "พ่ายแพ้" ตลอดไปจนตาย

ไม่มีใครจะมาฉุกให้เขา "ลุก" ขึ้นได้ นอกจาก "ขา" และ "ใจ" ของเขาเอง


"ล้ม" แล้วต้อง "ลุก"

จึงเป็นมีโอกาสได้ "ชัยชนะ" ตามเราวาดฝันเอาไว้

นานแค่ไหน "โอกาส" ย่อมเป็นของเราสักวัน


บุญรักษา ความคิดทุกท่านครับ ;)...


...................................................................................................................................................................................

ขอบคุณหนังสือดี ๆ ...

หนุ่มเมืองจันท์ (นามแฝง).  ความรู้สึกคือเหตุผลอย่างหนึ่ง.  กรุงเทพฯ : มติชน, ๒๕๕๕.


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

 หมายเลขบันทึก: 509462
 เขียน:  
 ดอกไม้: 10  ความเห็น:  อ่าน: คลิก 
 สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง
 แจ้งลบ
 
 แจ้งลบ

ความเห็น

...ปริม ทัดบุปผา...
เขียนเมื่อ Wed Nov 21 2012 13:21:55 GMT+0700 (ICT)

ชอบมากค่ะ คุณหนุ่มเมืองจันท์เขียนถึงคุณตัน ไว้แทบทุกเล่ม อิอิอิ ไอดอลทั้งของคนเขียนและคนอ่านค่ะ

ขอบคุณผู้ถ่ายทอด ไอดอลของใครหลายๆ คนในโกทูโนว์ค่ะ รวมทั้งข้าเจ้าด้วย ;)

Wasawat Deemarn
เขียนเมื่อ Wed Nov 21 2012 19:59:08 GMT+0700 (ICT)

เจ้า ... อาจารย์ Ico48 ...ปริม pirimarj... ;)...

ยินดีครับ ;)...

 อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
 ไม่อนุญาตให้แสดงความเห็น
{{ kv.current_user.preferred_name }} - เพิ่มความเห็นเพิ่มความเห็น
 ใส่รูปหรือไฟล์
 
บันทึกก่อนนี้
บันทึกใหม่กว่า