วิทยุไทยโบราณ เสียงดีกว่าของญี่ปุ่น

แอ่วเหนือคราวก่อน ผมไปเดินตลาดของเก่าเชียงใหม่  ได้วิทยุมาสามเครื่อง ยี่ห้อ ธาณินทร์ (อาจสะกดผิด)  เป็นวิทยุขนาดใหญ่ กลาง เล็ก  ชื่อยี่ห้อยังเป็นภาษาไทย  ยังใช้การได้ เสียงดีมากๆ    สมัยผมเป็นวัยรุ่นก็ได้ฟังวิทยุยี่ห้อนี้  ชอบเสียงมันมาก 

 

 

คนขายอัธยาศัยดี  แก่กว่าผมสักสองสามปีเป็นอย่างมาก  เล่าให้ฟังว่า ธณ. เสียงดีกว่าวิทยุญี่ปุ่นในยุคนั้นเสียอีก   เป็นรองแต่ยี่ห้อเยอรมัน เช่น กรุนดิก  บราวฟุ้ง เทเลฟุงเก้น   (ซึ่งผมเห็นด้วย  เพราะได้ฟังมากับหูสมัยเป็นเด็ก)    ผมถามว่ารู้จัก ช็อบ ลอเรนซ์ ไหม  (schwuab lowrenz)  คนขายส่ายหน้า แต่ผมว่ายี่ห้อนี้เสียงดีที่สุดในประดาวิดยุเยอรมัน

 

สองวันต่อมา ผมดีใจเนื้อเต้น ที่ได้วิดยุยี่ห้อ  Silver sand  อีกตัว อันนี้ก็เป็นของไทย แต่เริ่มเปลี่ยนแนว ตั้งชื่อเป็นหรั่ง เพื่อหลอกคนไทยว่าเป็นของนอก เพราะถ้าใช้ชื่อไทยแล้วคนไทยจะไม่ซื้อ (ซึ่งทำให้ ธาณินทร์ ต้องเลือนหายไปในที่สุด)   ที่ตลกสุดคือ  หน้าปัดแทนที่จะเป็นตัวเลขบอกคลื่นความถี่ ดันเป็นตัวหนังสือไทยบอกชื่อช่อง เช่น ยานเกราะ วปถ.  (..รถถัง)    สทร. (สถานีวิทยุทหารเรือ)   เห็นแล้วขำก้าก  ราคาขาย  ๕๐๐ บาท  ซึ่งถ้าเขาบอก ๕ พันผมยังซื้อเลย

 

วันนี้อุตสาหกรรมไทยเราคงไปโลดแล้ว ถ้านักการเมืองไทยจะมีหัว (ใจ) รักชาติให้มากกว่านั้น  ควรส่งเสริมอุตฯไทยให้มาก แทนที่จะไปตั้ง องค์กร บ๋อยรับใช้ (boi= บ๋อย) มาส่งเสิรมการลงทุนต่างชาติอย่างสุดหัวจิตหัวใจเช่นในวันนี้

 

ช่วงธานิณทร์ Silversand นั้น เกาหลี ยังด้อยพัฒนากว่าเรามาก  ต้องมาดูงานการเกษตรบ้านเราด้วยซ้ำ  แล้วดูวันนี้เกาหลีไปถึงไหน ทั้งที่กิมจิ ก็สู้ปลาร้าเราไม่ได้หรอก  อิอิ  ...อ้อ..ผมนึกสูตรหมักปลาร้าผสมกิมจิได้แล้ว เดี๋ยวจะเอามาเล่าให้ฟัง

 

...คนถางทาง (๓๐ กันยายน ๒๕๕๕) 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

 หมายเลขบันทึก: 504020
 เขียน:  
 ดอกไม้:  อ่าน: คลิก 
 สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน
 แจ้งลบ
 
 แจ้งลบ

ความเห็น

 อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
 ไม่อนุญาตให้แสดงความเห็น
{{ kv.current_user.preferred_name }} - เพิ่มความเห็นเพิ่มความเห็น
 ใส่รูปหรือไฟล์
 
บันทึกก่อนนี้
บันทึกใหม่กว่า