เพราะหนู...ครูจึงตัดสินใจ...!

   ตลอดเดือนกันยายน....นับเป็น...เทศกาลงาน " เกษียณ+เออรีรีไทม์ " นับตั้งแต่คนไกลตัว จนถึงคนใกล้ตัว (เพื่อนร่วมงานในสถานศึกษาเดียวกัน)

1 ตุลาคม ของทุก ๆ ปี สมาชิกที่เคยเป็นเพื่อนร่วมงานกันมานานของหลาย ๆ โรงเรียน ก็จะลดลงไป 

ยินดีกับผู้ที่พ้นหน้าที่ไปสู่วิถีแห่งการพักผ่อน ร่ำ ๆ จะก้าวตามเพื่อน ๆ พี่ ๆ ไปด้วย  ด้วยสุดจะเอือมระอากับความ " ไร้ระบบ...ไร้สาระ" ของสิ่งที่พบเห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน  ทนไม่ไหวกับการที่ต้องทนมองดูสิ่งที่เราเคยร่วมสร้างสรรค์กันมา ท่ามกลางปัญหานับร้อยพัน  ล้มลุกคลุกคลานกันมาตลอด  จนพบกับคำว่า  " ชัยชนะ"  ต้องล่มสลายไปทุกวัน

มองย้อนไป...ทุก ๆ คนทุ่มเทให้กับงานจนเห็นผลของคำว่า  " สร้างสรรค์  มุ่งมั่น  ต่อเนื่อง " แม้จะเหน็ดเหนื่อยเพียงใด แต่ทุกคนก็ยิ้มอย่างแสนจะเป็นสุข  จากโรงเรียนเล็ก ๆ ที่แทบจะไม่มีอะไร ไม่อยู่ในสายตาของคนทั้งใกล้และไกล  กลับเป็นโรงเรียนที่ประสบความสำเร็จอย่างน่าชื่นใจ

แต่....บัดนี้  มันไม่หลงเหลือความภาคภูมิใจอะไรอีกแล้ว  สุดจะทนดูความล้มเหลว ที่เรียกได้ว่า  " ล่มสลาย" ก็คงไม่ผิด... นี่แหละ...สัจธรรมโดยแท้....เกิดขึ้น  ตั้งอยู่  ดับไป....!  

เกือบจะตัดสินใจหันหลังให้กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แต่ก็ต้องหยุดความคิด....!

เพราะสายตาของหนู...ครูจึงตัดสินใจ...จะอยู่กับหนู....สู้ต่อไปอีกสักครั้ง..! แต่จะนานแค่ไหนครูก็ตอบหนู และตอบตัวเองไม่ได้หรอกนะ

..............................................................................................