ชีวิตริมแคว

" ล่องแพเมืองกาญจน์" นับเป็นแหล่งท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจที่เป็นที่นิยมสำหรับผู้ที่ต้องการบรรยากาศแบบธรรมชาติที่หนึ่งของเมืองไทย  และคุณมะเดื่อคิดว่า หลาย ๆ คนคงเคยไปล่องแพในแม่น้ำแควน้อยที่เรียกว่า "แพหน้าเมือง"  มาแล้ว

สำหรับคุณมะเดื่อ เคยลงแพล่องแควน้อยนี้มา 3 ครั้ง  ล่องแพที่แควใหญ่ชมน้ำตกไทรโยคใหญ่มา  1  ครั้ง ซึ่งที่ไทรโยคใหญ่นี้ ไปค้างคืนบนแพด้วย  (ไปแต่ละครั้งก็เป็นการเป็นงานทั้งนั้นแหละ)

หากจะถามคุณมะเดื่อว่า " เสน่ห์ของการล่องแพอยู่ที่ไหน " ก็คงตอบว่า อยู่ที่ได้พักสายตากับทิวทัศน์ธรรมชาติและภาพชีวิตริมแม่น้ำที่ช่วยให้สบายตา สบายอารมณ์ คลายเครียด" 

แม้แต่ภาพชีวิตบนแพที่จอดเรียงรายอยู่ริมฝั่ง ขณะรอลูกค้า ก็ยังน่าดู  ความเป็นอยู่ที่เรียบง่าย ทำอาหารที่ท้ายแพ  เด็ก ๆ อาบน้ำ เล่นน้ำอยู่ข้างแพ บางคนบนแพหย่อนสายเบ็ดลงน้ำหาปลา ภาพต่าง ๆ เหล่านี้คงหาดูได้ยากในสภาพชีวิตบนบก

แพล่องผ่านบ้านทรงไทยหลังงาม คุณมะเดื่ออดจะชื่นชมกับความโชคดีของเจ้าของบ้านไม่ได้ ที่มีโอกาสเป็นเจ้าของ และอยู่ริมน้ำอย่างนี้ ดูสงบ  ร่มรื่น  สวยงามมาก ๆ 

เรือนไทยท่ามกลางหมู่แมกไม้ดูกลมกลืนกับธรรมชาติ...สบายตา

สองฝั่งแควน้อย เต็มไปด้วยวิถีชีวิตริมน้ำ  การเลี้ยงปลาในกระชัง เห็นได้ที่นี่ 

ถึงเวลาให้อาหารปลาในกระชังพอดี จึงได้เห็นเจ้าของกระชังปลาเอาอาหารมาโปรยให้ ปลาตัวแดง ๆ กระโดดพ้นผิวน้ำในกระชังทำให้เห็นว่าเป็นปลาสีแดง " ปลาทับทิม"  เพื่อนที่นั่งข้าง ๆ คุณมะเดื่อบอก

มองเลยกระชังปลาเข้าไป เป็นบ้านหลังน้อย ๆ คงเป็นบ้านของเจ้าของกระชังปลา  ปลูกอยู่ริมน้ำ  แวดล้อมไปด้วยต้นไม้ ดงกล้วย  คุณมะเดื่อสังเกตเห็นมีเป็ด และไก่บ้าน เป็นฝูงเดินบ้าง วิ่งบ้าง อยู่รอบ ๆ บ้าน....ดูเหมือนเป็นชีวิตริมแควที่เรียบง่าย สงบสุขจริง ๆ 

เรือลากจูงแพ พาแพล่องไปตามลำน้ำเรื่อย ๆ เสียงเพลงจังหวะเร่งเร้า บนแพดังลั่น ในความรู้สึกของคุณมะเดื่อแล้ว ออกจะขัด ๆ กับบรรยากาศนอกแพอยู่ไม่น้อย  แพอื่น ๆ ของนักท่องเที่ยวเล่นผ่านไปบ้าง  สวนทางกันบ้าง ผู้คนในแพต่างโบกไม้โบกมือเป็นการทักทายกัน ดูว่าเป็นบรรยากาศที่สดชื่นดี เต็มไปด้วยชีวิตชีวา แบบไทย ๆ

เคยคิดว่า อยากมีบ้าน (กระท่อม) อยู่ริมน้ำสักหลัง ( แต่ต้องห่างจากชุมชน สักหน่อย ) สำหรับพักสังขารยามชรา...ก็คงได้แต่ฝันนะ เพราะ แถวบ้านคุณมะเดื่อจะหาแม่น้ำลำคลองที่น้ำท่าอุดมสมบูรณ์ก็ยากยิ่งเต็มที  แล้งมาหลายปีแล้วจ้ะ.......เฮ้อ...!

..................................................................................