ความในใจ "วันแม่"

เมื่อคืนตั้งจิตอธิษฐาน บูชาพระคุณหลวงปู่ผั่นที่ท่านเมตตาสร้างวัดป่าหนองไคร้ อันเป็นสถานที่สัปปายะอย่างยิ่งต่อการปฏิบัติภาวนา ซาบซึ้งในเมตตาขององค์ท่านที่นำพาผู้คนให้ก้าวเข้าสู่เส้นทางพุทธธรรมอย่างแท้

น้อมกราบระลึกถึง...องค์หลวงปู่ประสาร สุมโน ที่เมตตาอย่างประมาณหาที่สุดมิได้ และให้ความกรุณาต่อเส้นทางการเรียนรู้บนเส้นทางพรหมวิหารสี่ที่เป็นการเรียนรู้ผ่านการปฏิบัติอย่างแท้จริง และการสอนขององค์ท่านคือ การปฏิบัติให้ดู ปฏิบัติให้เห็น

นอบน้อมต่อ พระอาจารย์ต้อ ผู้เป็นครูและเป็นโค้ชบนเส้นทางการบ่มเพาะจิตใจให้อ่อนโยน ผ่านประสบการณ์จริง แม้องค์ท่านอายุยังน้อย แต่ความเมตตากรุณาของท่านนั้นมีอย่างล้นพ้น...ต่อการเยียวยาและช่วยเหลือเด็กๆ ที่ติดยาเสพติด นำพาเขาไปสู่เส้นทางที่ถูก

และที่ยิ่งกว่าสิ่งใดใด

น้อมปฏิบัติบูชากุศลทั้งปวง เพื่อมอบให้กับแม่เข็มเพชร ลครวงศ์ และพ่อวีระ ลครวงศ์ ผู้ให้ชีวิตนี้ได้เกิดมาและได้เรียนรู้ ...

ก่อนเข้ามาวัดข้าพเจ้าชั่งใจว่าในวันแม่ จะอยู่กับแม่หรือจะรักษาสัจจะที่ตั้งไว้ว่า ทุกวันหยุดเสาร์อาทิตย์ คือ มาปฏิบัติบูชาองค์พ่อแม่ครูบาอาจารย์ ตลอดรวมถึงองค์พระรัตนตรัย และสืบสานเส้นทางการปฏิบัติธรรมอันประกอบด้วย ทาน ศีล ภาวนา...ให้ยังมีอยู่สืบไป

และแล้วข้าพเจ้าก็ตัดสินใจมารักษาสัจจะที่ตั้งไว้กับตนเอง กอดและกราบแม่ก่อนออกจากบ้าน และตั้งใจต่อตนเองว่า กุศลทั้งสิ้นทั้งปวงที่ได้ปฏิบัติบูชาทั้งกาย วาจา ใจนี้ขอมอบให้กับแม่และพ่อ...

ปฎิบัติบูชาเนื่องด้วยวันแม่...

รุ่งเช้า...วันนี้ ๑๒ สิงหาคม อันเป็นสัญลักษณ์แห่งวันแม่ ที่กระตุกสติให้ผู้คนได้ตื่นรู้และตระหนักในพระคุณอันยิ่งใหญ่ของผู้เป็นแม่ ... แม่แห่งชีวิต

ข้าพเจ้าโทรหาแม่ ...เพื่อส่งมอบความปิติและเบิกบานอันได้กราบหลวงปู่ในเช้านี้ที่ท่านเมตตานั่งรถกอล์ฟ โดยมีพ่อน้อยเป็นผู้ขับรถ หลวงปู่ท่านเจ้าคุณสน แห่งวัดพุทธบูชา และพระอุปฐากเข้ามาโปรดในบริเวณสำนักปฏิบัติธรรมแม่ชี "บ้านแม่ชี" (ตามที่หลวงปู่เรียกอย่างง่ายๆ ) 

น้ำตา...แห่งความปลาบปลื้มและเกิดเป็นกำลังใจอย่างยิ่งต่อเส้นทางอันมุ่งมั่น ข้าพเจ้ารีบโทรหาแม่เพื่อมอบพลังใจให้แม่ 

และทราบจากแม่ว่า พี่ป้อม จะพาแม่ไปเที่ยวมุกดาหาร ...

อนุโมทนาบุญกับพี่ป้อม พี่สาวคนเดียวที่ทำหน้าที่ดูแลแม่เสมอมา พี่ป้อมปฏิบัติต่อแม่ผ่านการกระทำ ดูแลท่านทั้งในยามปกติและในยามท่านป่วยไข้ ... เสมอมา นับตั้งแต่พ่อเสียก็มีพี่ป้อมนี่แหละที่คอยดูแลแม่อย่างใกล้ชิด ซึ่งข้าพเจ้าเองยังทำได้น้อยกว่าพี่สาว

และสิ่งที่ข้าพเจ้าจะช่วยแบ่งเบาพี่ป้อมได้คือ การเร่งเพียรปฏิบัติภาวนาเพื่อมอบกุศลกรรมทั้งปวงให้กับแม่และพ่อ...

ความเบา...โล่ง และความแน่วแน่มั่นคงในเป้าหมาย

ใจ...ในวันนี้ ขอนอบน้อมปฏิบัติต่อพ่อแม่ครูบาอาจารย์ 

ด้วยกายก็ดี ด้วยวาจาก็ดี ด้วยใจก็ดี...ขอมอบคุณงามความดีที่มีทั้งสิ้นทั้งปวงให้กับแม่ ... 

"แม่ของโลก"

หากไม่มีแม่...การเรียนรู้ต่อชีวิตก็จะไม่สามารถเกิดขึ้นได้เลย

...

๑๒ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๕๕