แม่

บันทึกจากใจของผู้เป็นแม่

แม่รู้สึกปวดร้าวมากเมื่อเห็นลูกของแม่เจ็บปวด จากบาดแผลที่เ่กิดจากโรคผิวหนังที่ชื่อเรียกยากมาก มีอาการผิวปริแตกไปทั่วทั้งตัว ลูกต้องขาดเรียนแต่ลูกก็พยายามไปเรียนทั้งที่เจ็บปวดแสนสาหัส คำพูดของรองฝ่ายวิชาการโรงเรียนที่บอกว่าทำไมไม่เอาลูกออกไปรักษาก่อน  ท่านคงไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมลูกต้องมาเรียนทั้ง ๆ ที่แสนเจ็บปวดอย่างนั้น ลูกเป็นคนที่รักการเรียนไม่เคยขาดเรียนโดยไม่จำเป็น เกรดเฉลี่ยอยู่ในระดับดี  3 กว่า เทอมนั้นลูกซมซานไปสอบได้เกรดเฉลี่ย 1 กว่า ลูกร้องไห้เจ็บปวดแทบขาดใจ แม่เจ็บปวดยิ่งกว่า แต่แม่ไม่เคยร้องไห้ให้ลูกได้เห็น แอบร้องไห้คนเดียวทุกครั้งที่ได้ยินเสียงลูกร้องทุรนทุรายเมื่อทายา ต่อหน้าลูกแม่ทั้งขู่ทั้งปลอบให้กำลังใจสารพัดเพื่อให้ลูกออกมาต่อสู้สายตาผู้คน  ออกมายืนอยู่บนโลกของความเป็นจริง แม่ให้ลูกขึ้นรถไปรักษาตัวที่กรุงเทพฯคนเดียวโดยมีพี่รอรับอยู่ เพื่อนแม่ถามว่าทำไมให้ลูกไปคนเดียวทำได้ยังไง  ไม่มีใครรู้หรอกว่าแม่ทรมานแค่ไหน แต่มันก็ทำให้ลูกแม่แข้มแข็งขึ้นมา นั่นคือสิ่งที่แม่ต้องการ จนขณะนี้ลูกมีอาการดีขึ้น หมอที่เก่งมากทำให้ลูกมีกำลังใจที่จะสู้ ลูกบอกว่าถ้าไม่มีแม่คอยตักเตือนให้กำลังใจไม่ให้คิดมากเมื่อมีใครต่อใครจ้องมอง หรือใครต่อใครซักถามเรื่องอาการของลูก ลูกคงไม่สามารถยืนหยัดอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้ ณ วันนี้ลูกของแม่เข้มแข็งตั้งความหวังที่จะเข้ามหาวิทยาลัยที่ลูกชอบในสาขาวิชาที่ลูกถนัด แม่ขอให้กำลังใจให้ลูกแม่สอบได้คณะที่ตั้งใจไว้และขอให้หายขาดจากโรคนี้ไว ๆ ด้วยนะจ๊ะลูกรักของแม่ แม่จะเป็นกำลังใจให้ลูกตลอดไป