ถ้าลืมอดีตได้...อนาคตได้เริ่มต้นขึ้นแล้วค่ะ

เรียนเพื่อนๆ ชาวBlog ที่เคารพ วันนี้คุยเรื่อง... ความทุกข์ของมนุษย์ ... มนุษย์เรามีอดีต...ด้วยกันทุกคน....อดีตที่ดีนั้น...คงไม่มีปัญหา...แต่ถ้า.. อดีตที่เลวร้าย ขมขื่น ทุกข์ทรมาน...เป็นแผลเป็น...ที่ติดฝังแน่นในหัวใจ ....อยากที่จะลืมเลือน...แต่เราก็...มีทางแก้ไขได้นะค่ะโดย

    1) คิิดและบอกกับตัวเองว่า....อดีตมันผ่านไปแล้ว ...เวลาไม่อาจย้อนกลับมาได้อีกแล้ว ... มันเป็นความจริง...เราต้องยอมรับมันให้ได้

    2) อดีตที่ขมขื่น ...มันเปลี่ยนไม่ได้ (แม้จะอยากมากก็ตาม) ... แต่ใจเราเปลี่ยนวิธีคิดใหม่ได้... เราเปลี่ยนได้โดย ... ต้องหยุดคิด ...ไม่คิดเรื่องราวในอดีต...เราต้องหยุดมันให้ได้

    3) เมื่อหยุดคิดเรื่องอดีตได้...เราจะมองเห็น ...ว่า ณ.ปัจจุบันเรากำลังเป็นอะไร ....มีสถานะอย่างไร? ... เราจะอยู่ในสถานะนั้น...นานแค่ไหน (สุขหรือทุกข์)..ถ้านาน...ใครได้รับสิ่งนั้น..ผลนั้น?

    4) แต่เมื่ออยู่กับ "ปัจจุบันได้" .... เราจะมองเห็น "อนาคต" .... ของตนได้ (มองเห็นแสงสว่าง...เห็นช่องทาง...เห็นทางเดิน...แม้จะมืดไปบาง....แต่ก็พอมีทางเดินไปได้..ทาวข้างหน้า)

    5) สรุปได้ว่า "เมื่อคุณลืมอดีตได้....อนาคตคุณได้เริ่มขึ้นแล้วละคะ".... แล้วเราจะอยู่อย่างมีความสุขขึ้น... ค่อยๆ สุขขึ้นนะคะ (เริ่มทำใจได้แล้ว....เริ่มยอมรับได้)

  คำพูดเหล่านี้ P'Ple ได้เล่าให้คนไข้ที่กำลังท้องไม่พร้อม....จำนวน 2-3 คู่ .... เธอเป็น "หญิงตั้งครรภ์อายุเพียง 12 ปี" เธอกำลังเรียนอยู่ชั้น ม.2  ... "เธอตั้งครรภ์ในวัยเรียน"... เธอเครียด ... เธอทุกข์ระทม ...เธอไร้ความสุข... เธออยากตาย...ชีวิตเธอมืดมนต์... เธอร้องไห้ๆน้ำตาแทบเป็นสายเลือด...ไม่อยากกินอะไร ...กินไม่ได้...นอนไม่หลับ...หมดเรียวแรง... เธอไม่สามารถสู้หน้าคนในสังคม....กลุ่มเพื่อนๆ ที่โรงเรียน.... คุณครู...เพื่อนบ้าน โดยเฉพาะกับพ่อ แม่ ญาติๆ ของเธอ... ยิ่งสังคมชนบท มันช่างแตกต่างจากเมืองหลวงอย่างมากมาย (คนเมืองหลวงไม่มีใครสนใจใคร) ... แต่สังคมชนบท (บ้านนอก)... เรื่องซุบซิบนินทราว่าร้ายกัน...คนชอบมาก ...คนชอบออกความคิดเห็น... คนชอบซ้ำเติม...พูดลับหลังให้ซ้ำใจ...คนชอบเห็นคนอื่นล้มเหลวในชีวิต ...เธอทุกข์ ...เธอเจ็บปวดและทรมานทั้ง กาย ใจ ... เธอเครียด...ไม่อยากมีชีวิตต่อไปเลย

     P'Ple ได้พาเธอและสามีมาให้คำปรึกษา (Counselling) และให้การเยียวยา ...จิตใจของเธอ ...ให้คำปลอบโยน...ให้กำลังเธอ ...แล้วบอกเธอและสามีว่า...เรา (ทีมงานของหมอเปิ้น) เข้าใจเธอ ... และก็เข้าใจความรู้สึก..ความเสียใจของพ่อและแม่ของเธอ "ขอให้เธออดทน" ความอดทนจะช่วยเธอได้ ... เธอต้องเข้มแข็ง ... เธอต้องรอเวลา  ... เมื่อเธอคลอดน้องแล้ว เธอสุขภาพดีแล้ว...ค่อยกลับไปเรียนใหม่... เริ่มต้นใหม่ชีวิตใหม่...เริ่มเรียนใหม่...ชีวิตยังมีโอกาส ยังมีเวลาอีกมาก สำหรับเธอ "ลืมอดีตไปเสีย แล้วอนาคตจะเริ่มขึ้นใหม่"... เราจงยิ้มสู่ชีวิตให้ได้...ชีวิตที่ยิ้มได้คือชีวิตที่เข้มแข็งนะคะ ...เราสามารถ...สู้กับความทุกข์ได้...สู้กับความเป็นจริงได้... เรามาช่วยกันสู้ๆนะคะ...แล้วเธอก็ยิ้มออก ...ไหน..เธอยิ้มให้หมอเปิ้นดูหน่อยนะจ๊ะ ... เธอยิ้มออก... แล้วสามารถเดินออกจาก...ห้องให้คำปรึษาไป...ด้วยแววตาและใบหน้าที่ดีขึ้นกว่าเดิม ... เธอเดินไปอย่างมั่นใจมากขึ้น...แล้วเดือนต่อมา...เธอมาฝากครรภ์ตามนัด...มาตรงตามเวลาที่นัดหมาย...น้ำหนักตัว...ระหว่างที่ตั้งครรภ์ดีขึ้นตามเกณฑ์ (จากเดิมน้ำหนักไม่ขึ้น...บางครั้งนน.ตัว ของเธอลดลง... ซึ่งเป็นสัญาณที่เสี่ยงและไม่ดีเลย... สำหรับคนที่กำลังท้อง)  วันนัดตรวจต่อๆ มาดู...เธอสดใสขึ้นและเธอมี "รอยยิ้ม" บนใบหน้ามากขึ้น... มีแววตาสดใสขึ้น ... สามีมาด้วย (P'Ple เคยแยกคุยกับสามีของพวกเธอ ... บอกให้เขาคอยอยู่ใกล้ๆ เธอ... ช่วงนี้หญิงตั้งครรภ์...จะมีอารมณ์ที่แปรปรวน... ยิ่งเป็น  "การตั้งครรภ์ที่ไม่พึงประสงค์" ... เธอทุกข์ ทรมานใจมาก... ต้องเมตตา เห็นใจและเข้าใจเธอ... ต้องรวมกันรับผิดชอบต่อเหตุที่เกิดขึ้น)

     หมอเปิ้นแอบดีใจลึกๆ ... เธอและสามี...ยังเด็กทั้งคู่นะคะ... เด็กก็คือเด็ก ... ขอเพียงมีคนเข้าใจ...เห็นใจ...ให้อภัยพวกเขา... เขาก็จะรู้สึกว่าเรา...เราเป็นมิตรนะคะ... "ความผิดพลาดเกิดขึ้นได้เสมอ" ... อยู่ที่เราจะ  "ช่วยหาทางออกให้เขา...ในทางที่ดีและดีที่สุดอย่างไร?" ... ในสถานการณ์นั้นๆ อย่างไร?

    ขอบคุณมากนะค่ะ ที่สนใจอ่านบทความ

            บรรยากาศ ใน คลินิก "รักษ์ดรุณ"

         ขอบคุณมากนะคะที่อ่านบทความ