ฉันบันทึก "การต่อปากต่อคำ" ของน้องรักไว้ในไดอารี่ส่วนตัวตั้งแต่ลูกยังเล็ก
น้องรัก ช่างพูด ช่างคิด ช่างต่อปากต่อคำผู้ใหญ่ ถ้อยคำของน้องรักที่สะท้อน "วิธีคิด" แบบเด็กๆ ที่ซ่อนสาระบางอย่างโดยเฉพาะมุมมองเรื่องโรงเรียน
ฉันเลือกบางเรื่องส่งไปให้นิตยสาร “รักลูก” พิมพ์ในคอลัมม์ “เก็บตกภาษาน่ารัก” แต่ไม่ได้ส่งไปให้ทั้งหมด
วันหนึ่งปลายปี ๒๕๔๐ เราพ่อ แม่ พี่ป้อง และน้องรักคิดกันว่า เราจะทำอะไรเป็นของปีใหม่แก่ญาติ และเพื่อนสนิทของครอบครัวกันดี น้องรักเสนอว่าเอาเรียงความของรักที่แม่ให้เขียนตอนปิดเทอมสิ มีตั้งเยอะ
หลังจากค้นๆ ดูก็ได้ "เรียงความ" ของน้องรัก 45 เรื่อง กับ "เก็บตกภาษาน่ารัก" อีก ๕๐ เรื่อง แม่เป็นผู้พิมพ์ลงคอม โดยใช้โปรแกรมเวิร์ดราชวิถี พ่อกับพี่ป้องช่วยกันหารูปน้องรักแล้ววิ่งไปให้คุณหมอเอกพรช่วยสแคนให้ พริ้นออกมา ตัด เย็บเล่ม กันเอง ทุกเล่มเป็น "้hand made" ล้วนๆ

เราช่วยกันตั้งชื่อแบบไม่เกรงใจใครว่า "วรรณกรรมน้องรัก" หนังสือหนา ๑๑๗ หน้า พิมพ์แค่ ๒๐ เล่ม เพราะมันทำยาก แล้วแจกปีใหม่ การตอบรับดีมาก

ปกในหนังสือ

จำไม่ได้ว่าข้อความนี้ได้มาจากไหน ฉันชอบมากจึงนำมาโปรยไว้ในส่วนแรกก่อนเข้าเรื่อง
เวลาผ่านไป ๑๕ ปี ฉันเก็บหนังสือที่เหลือแจก ๒ เล่มไว้ในตู้สัมภาระของลูก รวมกับ ขวดนม ผ้าอ้อม รองเท้า กล่องยา ของเล่นฯลฯ
หยิบหนังสือมาอ่านอีกครั้งเห็นสาระบางอย่าง สะท้อนความช่างคิด ช่างตั้งข้อสังเกต เป็นมุมมองที่ตรงไปตรงมา ซื่อใส แบบเด็กๆ แต่มีสาระซ่อนอยู่ โดยเฉพาะเรื่องเกี่ยวกับโรงเรียน
คิดจะเอามาทำฉบับออนไลน์ วันที่ไปกินข้าวกับลูกเกริ่นๆ ว่า แม่จะเอาวรรณกรรมน้องรักมาเผยแพร่นะลูก ลูกยิ้มๆไม่ว่าอะไร แปลว่าอนุญาต
ฉันตั้งชื่อสมุดเล่มนี้ตามชื่อหนังสือ และคิดว่าจะทะยอยเอามาลงทีละเรื่องตามแต่เวลาจะอำนวย.
วันจันทร์ ๑๖ กรกฎาคม ๒๕๕๕
GotoKnow เป็นบริการสังคมของ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ได้รับการสนับสนุนโดย
GotoKnow ให้บริการโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย ภายใต้เงื่อนไขที่สมาชิกใช้บริการโดยไม่หวังผลทางการค้า
![]()
อาจารย์นวลศิริ นักเขียนโปรดของผมครับ ;)...