AI ภัยพิบัติ กับเยาวชนพี่สอนน้องปากพะยูน ใช้นิทานพื้นบ้านสรุปบทเรียน

  โครงการพัฒนาชุมชน เป็นพื้นที่แบบพึ่งพาตนเองอย่างยั่งยืน ADP ของมูลนิธิศุภนิมิตร ปากพะยูน ในเวทีนี้เป็นการพัฒนาการศึกษานอกรูปแบบให้เยาวชนได้เรียนรู้ร่วมกับชุมชน ในการสร้างความตระหนัก ในบทบาทการเตียมปรับตัวตนเองและครอบครัว เมื่อเกิดภัยพิบัติ เน้นการการปฎิบัติฝึกให้เยาวชนทุกคนได้มีทักษะ ในการช่วยเหลือ แก้ปัญหา เมื่อยามเกิดเหตุการณ์อุบัติภัย...

       เยาวชนระดับมัธยม 4 โรงเรียน 4 ตำบล 10 หมู่บ้าน ไม่ง่ายนักในการละลายพฤติกรรม และทำความรู้จักกัน ดังนั้นหลังจากที่เจ้าของโครงการณ์คุณ ชาติชาย บรรจงสุทธิ์ ได้ชี้แจง วัตถุประสงค์และเป้าหมายโครงการแล้ว

      ก็เริ่มเวที ด้วยการทำความรู้จักกัน สลายกรอบกำแพงหมู่บ้าน ตำบลและโรงเรียนออก เพื่อให้เป็นหนึ่งเดียวในเวทีคือ  "พี่สอนน้อง"ในการนี้ให้ทุกคนเขียนชื่อ เล่นของเพื่อนที่มาประชุมวันนี้ ในจำนวนเยาวชน ผู้เข้าร่วมเวที 50 คน มีเยาวชนรู้จักชื่อเล่นของเพื่อน ทั้ง 4 โรงเรียนมากถึง  26 ชื่อ นับว่าสุดยอดมาก   เห็นแววของผู้ประสานงานของกลุ่มแล้ว

       จากนั้นก็ โยนโจทย์ให้เยาวชนช่วยคิดชวนคุย ว่าปากพะยูนเรามีปัญหาอะไรบ้าง ......ก็ได้ปัญหามา 108 - 1009  ซึ่งเป็นปัญหาเดิมๆเหมือนๆ กันทุกหมู่บ้าน คือ ปัญหาครอบครัว ยาเสพติด การพนัน ลักขโมย ไม่เรียนหนังสือ  การท้องก่อนวัยอันควร ฯ แล้วถามต่อว่าปัญหาที่ว่ามานี้ แก้ได้ไหม จะให้ใครแก้  แก้อย่างไร เมื่อไหร่จะสำเร็จ.....

ปฎิบัติการเก็บเชือกอย่างถูกวิธี

      ผู้เขียนได้ชวนคุยต่อว่า ต่อไปนี้หากเราคิดใหม่ ทำไหม่  โดยไม่เริ่มคิดการพัฒนาจากปัญหา  แต่คิดพัฒนาจากความดี เอาทุนความดีออกมากองรวมกัน  แล้วพัฒนาแบ่งปันความดีให้ก่อเกิด ดีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆทุกที่ ที่เยาวชนพี่สอนน้องออกไปปฎิบัติการ

       ดังนั้น วันนี้เรามาเริ่มจากตัวเองลองคิดและบอกเพื่อนๆว่าตัวเองมีดีอะไร เอาดีมาอวดมาแบ่งปันกัน ไม่ใช่เป็นการอวดดี จองหอง ดังที่ชอบด่าว่ากัน....

        ผู้เขียนได้ ความดีจากเยาวชน 50  คน 50 ความดีที่เหมือนกัน และแตกต่างกัน นับเป็นกองทุนความดีของเยาวชนที่สามารถแก้ปัญหาบางเรื่องบางประการได้

        จากนั้นก็นำสู่ ภัยพิบัติ โดยการเล่านิทานโบราณที่ คุณยายเคยเล่าฟังครั้งสมัยเด็กๆเรื่อง สองเกลอ "ขี้มูกมากับดากเหลี้ยม*"  สองเกลอชวนกันไปหาปลา พอลงเรือต่างต่างแขะ* กันพายเรือ ดากเหลี้ยมโมโห ที่ขี้หมูกมากไม่ยอมช่วยเรือ จึงกระแทกก้นท้องเรือทะลุ น้ำเข้าเรือกำลังจะจม ขี้หมูกมาก จึก แคว็ก* ขี้หมูกตัวเองมาอุดรูเรือของเรือ ช่วยกันวิดน้ำจนกระทั่งแห้งแล้วจึงช่วยกันพายเรือออกไปหาปลาในที่สุด.....

       สรุปบทเรียนให้ฟังว่า ภัยพิบัติ หรืออุบัติภัย มักเกิดจากน้ำมือมนุษยด้วยกันเอง หากเราไม่ช่วยกันรักษาทรัพยากรสิ่งแวดล้อม ภัยพิบัติก็จะมาเยือนไม่ช้าก็เร็ว แต่เราสามารถบรรเทาหรือแก้ปัญหาได้หากเราสามัคคีกัน ร่วมแรงร่วมใจ ใช้ภูมิปัญญา ใช้ทุนทางสังคมในชุมชนที่มีอยู่ก็จะแก้ปัญหาได้ในระดับหนึ่ง เหมือน ขี้มูกมาก เอาขี้มูกไปอุดเรือ 

      ฉันไดก็ฉันนั้น เพราะฉะนั้นช่วงบ่ายจะได้ฝึกปฎิบัติการ ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์กันต่อไป.......  

*ขี้มูกมาก  =ขี้มูกเกรอะ ขี้มูกเยอะ 

*ดากเหลี้ยม =ก้นแหลม 

*แขะ   =เกี่ยงกัน 

*แคว็ก  =แคะดึง

ปฎิบัติการเคลื่อนย้ายอย่างถูกวิธี

ทีมเชียร์ ชมอย่างมีสติ

ปฎิบัติการ ผูกเงื่อนแก้เงื่อนปม

ปฎิบัติการใช้เปลตัก