วัยมิใช่อุปสรรคของความเป็นเพื่อน

กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง...."พี่หมอเจ๊....รู้เรื่องหนานเกียรติหรือยัง" เสียงสาวน้อยคนหนึ่งดังมาเข้าหู น้ำเสียงมีกังวล

"มีอะไรหรือ ยังไม่ได้ข่าว"  ตอบรับไปด้วยสัญชาตญาณว่า ไม่น่าจะใช่เรื่องดี แล้วก็จริง

เมื่อรับรู้ว่าหนานเกียรติจากไปกระทันหัน ในอกมันโหวงๆ ไม่น่าเชื่อว่าคนหนุ่มจะเดินทางไกลก่อนคนแก่  บอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร รู้แต่ว่าน้ำตารื้น

ถามตัวเองอยู่เหมือนกันว่าก็แค่เราเคยได้คุยกันไม่กี่ครั้งบนบล็อก ก็แค่ได้เจอตัวเป็นๆกันเพียงครั้งเดียว ก็แค่ได้ยินข่าวคราวผ่านพี่ๆหลายคนที่เป็นบล็อกเกอร์ ทำไมจึงผูกพัน

คำตอบ คือ เป็นเพราะรู้สึกเสมอมานับแต่ได้รู้จักว่า หนานเกียรติเป็นคนน่ารัก ในใจนั้นนับเนื่องหนานเกียรติไว้เฉกเช่นน้องชายคนหนึ่ง ชื่นใจทุกครั้งกับสิ่งที่เขาได้กระทำ ชื่นใจกับความเป็นพ่อที่รักลูก ชื่นใจทุกครั้งกับสิ่งที่เขากระทำให้กับครอบครัว และเป็นคนจริงใจกับโลกใบนี้

วันนี้คนที่มีความจริงใจ บริสุทธิ์ใจคนหนึ่ง เดินทางผ่านโลกใบนี้ไปสู่โลกอีกใบแล้ว

ความสุขที่เคยมีของครอบครัวเขากำลังพบกับเมฆหมอกมืดมัว จะช่วยอย่างไรก็ไม่เท่ากับการให้กำลังใจ ช่วยประคองให้ผ่านไป  เพื่อให้ในที่สุดสิ่งที่หนานเกียรติผูกพันและรักมั่นสามารถดำรงอยู่ตามครรลองที่่เขาอยากให้เป็น

สิ่งที่น้องปลูกฝังไว้กับตัวหลานน้อยเฌวา ความดีที่บำเพ็ญมาตลอดของน้องจะเป็นกำลังให้ เมื่อหลานเจริญวัย มันจะงอกงามอย่างที่ปรารถนา 

หลับสบายเถิดนะน้องชาย

๒๒ กรกฎาคม ๒๕๕๔