ความรู้สึกต่ำต้อย

ความรู้สึกต่ำต้อย

                ตอนนี้ดูเหมือนว่า หนูกำลังโดนความรู้สึกนี้คุกคาม เพราะอะไรหน่ะเหรอ

เพราะว่า หันมองไปทางไหน ก็เต็มไปด้วยคนเก่ง รอบกายไปเสียหมด ซึ่งแตกต่างจากเมื่อก่อนมาก

เมื่อก่อนหนูคิดว่า ฉันดี ฉันเริ่ด ฉันเก่ง ฉันต้องเป็นที่หนึ่ง แก่งแย่ง ชิงดีชิงเด่น พัฒนาตนเอง อย่างอดทนเพื่อให้ได้เป็นที่หนึ่ง ในทุก ๆ ด้าน

                แต่ตอนนี้เหมือนลูกโยโย่มันเด้งกลับอย่างแรง ทั้งเรื่องราวภายนอก ทั้งคำพูดทั้งการแสดงออกของคนรอบข้าง ที่สำคัญและหนักหน่วงมาก ณ ตอนนี้คือ ใจหนูเอง ที่มันเห็นว่า ตนเองโง่ และด้อยค่า

หนูพยายามระลึกคำครูมาสอนใจตนเองว่า

 “ไม่สำคัญว่า เขาปฏิบัติอย่างไรต่อเรา สำคัญที่เราปฏิบัติอย่างไรต่อเขา”

หนูพยายามให้ตนเองรักตนเองให้เป็น

“ให้หันมองที่ใจตนเอง เพียงแค่ใจเราจริงใจ”

            แต่ดูเหมือนว่า ใจ หนู แข็งแรงไม่พอ ที่จะเข้าใจในสิ่งที่ครูท่านสอนมาจริง ๆ ได้แต่อดทนกับสิ่งที่เกิดขึ้นในใจ อดทนกับความรู้สึกต่ำต้อย ที่ใจมันสร้างขึ้นมา ทำร้ายตัวเอง

เพราะยังโง่ จึงต้องอดทนให้มาก ๆ

 ทางนี้หนูต้องเดินแบบนี้เหรอค่ะ

อดทนกับความบีบคั้นภายในใจ อดทนกับความบีบคั้นภายนอก

หนูถามตนเองบ่อย ๆ

“ฉันมาที่นี่เพื่อให้คนอื่น ด่าทำไมหนอ”

“ฉันมาที่นี่เพื่อให้คนอื่นเขาลำบากทำไมหนอ”

“เพราะมันยังมีฉัน อยู่ใช่ไหม ถึงยังต้องอดทนต่อไป”

บางทีมันก็อยากจะหนีไปจากสภาวะแบบนี้เหมือนกันนะคะ แต่เพราะว่าสิ่งที่บีบคั้นมันคือ ใจหนูเอง แล้วหนูจะหนีไปไหนได้ ก็อดทน อยู่ร่วมกันต่อไป

เจ้าความบีบคั้น แม้นตอนนี้ ฉันยังรังเกียจเจ้าอยู่ แต่ถึงอย่างไร ฉันก็รู้ว่าเจ้าก็คือคนในบ้าน ตอนนี้ฉันอาจจะใช้ความอดทนเพื่อที่จะอยู่กับเธอ แต่ฉันก็จะตั้งใจอยู่กับเธอให้ดีที่สุด และเชื่อว่าสักวันเราจะอยู่กันได้อย่างสันติ