มวยไทย / ตำนานมวยไทย 01

เป็น การยากที่จะบอกได้ว่า "มวยไทย" กำเนิดขึ้นเมื่อใด และ คนกลุ่มใดเป็นผู้ริเริ่มศิลปะการต่อสู้ชนิดนี้ขึ้นมา เพราะ จากประวัติศาสตรอันยาวนาน ของชนชาติไทยนั้น การก่อร่างสร้างเมืองในแต่ละยุคสมัย มักต้องผ่านสงครามกับผู้ปกครองเดิมเสมอ และการศึกในสมัยโบราณนั้น การต่อสู้ประชิดตัว เป็นเรื่องสำคัญที่สุด ... หากสังเกตุ จะเห็นว่า ชนชาติต่าง ๆ ในเอเชีย ตั้งแต่ชาตินักรบยิ่งใหญ่ อย่างมองโกล จีน พม่า ฯลฯ นักพัฒนาศักยภาพสงคราม หรือ ความสามารถในการสู้รบ โดยเน้นที่สมรรภาพของบุคคลเป็นหลัก ต่างกับชนเผ่าคอเคซอยด์จากยุโรป ที่มักเน้นสมารรถภาพของอาวุธมากกว่าตัวบุคคล

ศิลปะ การต่อสู้ป้องกันตัว ของชาวเอเชียจึงพัฒนาไปไกล และ มีประสิทธิภาพ มากกว่า ชาวยุโรป เช่น ยูโด และ คาราเต้ ของชาวญี่ปุ่น เทควันโดของชาวเกาหลี มวยกังฟูของชาวจีน และ มวยไทย ก็เป็นศิลปะการต่อสู้ ซึ่งมีชื่อเสียงที่สุดชนิดหนึ่งของเอเชีย ...หลายคนกล่าวว่า มวยไทย มีความคล้ายศิลปะการต่อสู้ของหลายประเทศ ในเขตเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ลาว และเขมร ก็มีมวยทำนองเดียวกัน ส่วนในพม่ามีมายที่เรียกว่า บานโดะ ส่วนในเวียดนามมีศิลปะการต่อสู้ ด้วยมือเปล่าที่เรียกว่า เวียด หวู ด๋าว ซึ่งค่อนข้างคล้ายไปทางคาราเต้

ใน ดิน แดนล้านนา หรือ ภาคเหนือของไทย มีศิลปะอย่างหนึ่งที่คล้ายการรำมวย และมันแสดงพร้อมกับการฟ้อนดาบ เช่นเดียวกับมวยไทย ที่แสดงคู่กับกระบี่กระบอง ศิลปะนั้นเรียกว่า ฟ้อนเจิดเซิง ซึ่งเป็นการฟ้อนของผู้ชาย ฟ้อนเป็นชุดต่อเนื่องกัน เริ่มด้วยฟ้อนเจิง คำว่า เจิง หมายถึง ชั้นเชิง เป็นการแสดงชั้นเชิงของลีลาท่าทาง ร่ายรำต่าง ๆ ซึ่งแสดงออกในท่วงท่าของนักรบ เป็นการฟ้อนด้วยมือเปล่า โดยเคลื่อนไหวร่างกาย และแยกแขนยกขา ทำท่วงท่าทีต่าง ๆ ซึ่งช่างฟ้อน จะแสดงชั้นเชิงแตกต่างกันไป ตามการคิดประดิษฐ์ท่าทางของแต่ละคน ...สำหรับชาวไตหรือไทใหญ่ มีการฟ้อนคล้ายคลึงกันเรียกว่า กว๊าลาย ส่วนในดินแดนลาวภาคเหนือ มีศิลปะการฟ้อนของเพศชาย ซึ่งเรียกว่า ฟ้อนลาย ก็มีท่วงท่าลีลาคล้ายฟ้อนเจิงเช่นกัน

ย้อน กลับมาที่แผ่นดินล้านนา นอกจากการฟ้อนเจิงแล้ว ยังมีตบมะผาบ เป็นการใช้มือเปล่าตบไปตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย พร้อมกับกล่าวคาถาอาคมลูบตามแขนขาทั่วร่าง ตามความเชื่อทางไสยศาสตร์ เพื่อให้เกิดความคงกระพันชาตรี มีการยกเท้า งอเข่า งอศอก บิดตัวไปมา หลอกล่อคู่ต่อสู้ไปด้วย โดยลีลาของฟ้อนเจิง และตบมะผาบจะต่อเนื่อง และสัมพันธ์กันตามจังหวะของดนตรี ทั้งจังหวะช้า ๆ และรวดเร็ว มีการกระโดดด้วยท่าทางผาดโผนต่าง ๆ อย่างน่าดูยิ่ง การแสดงฟ้อนเจิงของชาวล้านนา มักแสดงคู่กับการฟ้อนดาบ ซึ่งก็เกี่ยวข้องกันกับชั้นเชิงการต่อสู้ป้องกันตัว ผสมผสานกับลีลาท่าฟ้อนที่สง่างาม ซึ่งการฟ้อนดาบของล้านนา มีทั้งการฟ้อนด้วยลีลาเชิงดาบแสนหวี ซึ่งเป็นการฟ้อนดาบแบบไทยใหญ่ ส่วนอีกแบบคือ ดาบเชียงแสน เป็นการฟ้อนดาบของคนเมืองดั้งเดิม

จะ เห็นได้ว่า ศิลปะการต่อสู้ของกลุ่มชนต่าง ๆ บนดินแดนสุวรรณภูมิ ล้วนมีส่วนละม้ายคล้ายคลึงกัน ในด้านใดด้านหนึ่งเสมอ ราวกับมีต้นกำเนิดรากเหง้า มาจากที่เดียวกัน