รำ4ภาค

 น้องแยม วรินทร 

นาฏศิลป์
                                             
                                               

            กีฬาสีภายในครั้งที่ 6โรงเรียนบ้านซำยางปีนี้ จัดการแสดงพิธีเปิดชุดรำ 4ภาค หนึ่งในผู้แสดงมีลูกสาวคือน้องแยม ร่วมแสดงด้วย  น้องแยมได้รำภาคใต้  ตารีกีปัส ใช้พัดเป็นอุปกรณ์ร่วมด้วย น้องแยมดูมีความสุขกับการแสดง และการฟ้อนรำที่เขาชอบ  เสน่ห์ของการแสดงคือการยิ้ม ทำให้ผู้ชมอดยิ้มไปด้วยไม่ได้  ที่น้องแยมชอบเสียงเพลง ดนตรี และการแสดงเป็นเพราะตอนท้อง คุณแม่ชอบฟังเพลงหรือเปล่านะ                            

                                            

                       ศิลปะแห่งการละคร  หรือการร้องรำทำเพลง เป็นสิ่งที่มนุษย์ประดิษฐ์ขึ้นด้วยความประณีตงดงาม เพื่อให้เกิดความบันเทิง  อันโน้มน้าวอารมณ์และความรู้สึกของผู้ชมให้คล้อยตาม โดยมุ่งเน้นศิลปะแห่งการร่ายรำประกอบดนตรีและการขับร้องเข้าไว้ด้วยกัน เพื่อส่งเสริมให้เกิดคุณค่าทางศิลปะมากยิ่งขึ้น

                                                             
                            การแสดงประจำท้องถิ่นทั้ง 4 ภาคของประเทศไทย

                         ภาคเหนือ  การแสดงจะมีลีลาการฟ้อนรำด้วยจังหวะเพลงที่ค่อนข้างช้า ท่ารำที่นุ่มนวล อ่อนช้อย เช่น
                 ฟ้อนเทียน ฟ้อนเล็บ ฟ้อนสาวไหม ฟ้อนมาลัย ฟ้อนชมเดือน ฟ้อนดาบ ตีกลองสะบัดไชย ฯลฯ  นาฏศิลป์พื้นเมืองของ 
                 ภาคเหนือ นอกจากมีของที่เป็น "คนเมือง" แท้ๆ แล้วยังมีนาฏศิลป์ที่ผสมกลมกลืนกับชนชาติต่างๆ  อีกหลายอย่าง
                 เช่น  อิทธิพลจากพม่า  เช่น  ฟ้อนม่านมงคล  ฟ้อนม่านมุ้ยเชียงตา  นาฏศิลป์ของชนเผ่าต่างๆ  เช่น  ฟ้อนนก
                 (กิงกาหล่า - ไทยใหญ่) ฟ้อนเงี้ยว (เงี้ยว) ระบำเก็บใบชา (ชาวไทยภูเขา)

                                 ภาคกลาง  โดยธรรมชาติภูมิประเทศเป็นที่ราบ เหมาะสำหรับอาชีพทำนา ทำไร่ ทำสวน และเป็นศูนย์รวม
                ของศิลปวัฒนธรรม การแสดงจึงออกมาในรูปแบบของ ขนบธรรมเนียมประเพณี และการประกอบอาชีพ เช่น เพลงเรือ
                 เพลงเกี่ยวข้าว เต้นกำรำเคียว  เพลงฉ่อย เพลงอีแซว ลิเก ลำตัด กลองยาว เถิดเทิง เป็นต้น

                                 ภาคอีสาน  การแสดงของภาคอีสานเรียกว่า" เซิ้ง" เป็นการแสดงที่ค่อนข้างเร็ว กระฉับกระเฉงสนุกสนาน
                 เช่น เซิ้งกระติบข้าว เซิ้งโปงลาง เซิ้งกระหยัง เซิ้งสวิง เซิ้งดึงครกดึงสาก เป็นต้น นอกจากนี้ยังมี ฟ้อนที่เป็นการแสดง
                คล้ายกับภาคเหนือ เช่น ฟ้อนภูไท (ผู้ไท) เป็นต้น

                                ภาคใต้  การแสดงของภาคใต้มีลีลาท่ารำที่เน้นการเคลื่อนไหวของร่างกายมากกว่าการฟ้อนรำ ซึ่งจะแสดง 
ึ่                ออกมาในลักษณะกระตุ้นอารมณ์ให้มีชีวิตชีวาและสนุกสนาน เช่น โนรา หนังตะลุง รองเง็ง ตารีกีปัส เป็นต้น

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

 คำสำคัญ: น้องแยม วรินทร 
 หมายเลขบันทึก: 304228
 เขียน:  
 อ่าน: คลิก 
 สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน
 แจ้งลบ
 
 แจ้งลบ

ความเห็น

 อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
 ไม่อนุญาตให้แสดงความเห็น
{{ kv.current_user.preferred_name }} - เพิ่มความเห็นเพิ่มความเห็น
 ใส่รูปหรือไฟล์
 
บันทึกก่อนนี้
บันทึกใหม่กว่า