ความงดงามในความว่างเปล่า...

 แต่ในการเดินทางของการทำงานครั้งนี้ ตลอดเส้นทางมีความงดงามให้เราสัมผัส สัมผัสด้วยใจ ด้วยความรัก ด้วยมิตรภาพ นับเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่ และมีความสุข. 

ความงดงามในความว่างเปล่า...

               

        คำว่าความสำเร็จของงาน....กลายเป็นคำที่ไม่อยากใช้กับสิ่งที่พบเห็น หรือสิ่งที่ทำ เพราะเราได้สัมผัสกับความรู้สึกที่มากกว่านั้น คือ....พบความงดงามในหมู่คน..ความสำเร็จอาจต้องใช้เวลาในการเดินทาง...เร็วบ้าง ช้าบ้าง  และในระหว่างเส้นทางก็แฝงด้วยความเหนื่อยมาเป็นระยะๆ 

 

.....แต่ในการเดินทางของการทำงานครั้งนี้ ตลอดเส้นทางมีความงดงามให้เราสัมผัส  สัมผัสด้วยใจ  ด้วยความรัก ด้วยมิตรภาพ นับเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่ และมีความสุข...

.....หลายๆปีที่ผ่านมา งานเรื่องสุขภาพโดยเฉพาะการสร้างสุขภาพ...เป็นเรื่องที่มองไม่เห็น...ในความรู้สึกของคน  การเสี่ยงต่อการป่วย  ความเสี่ยงที่จับต้องไม่ได้ เพราะยังไม่เป็นโรค ....เวลาเท่านั้นที่เราต้องรอ ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา เราแสวงหาหนทางและดำเนินการสร้างสุขภาพ เพราะเราไม่รอให้ความเจ็บป่วยมาถึง ...ผู้คนที่เราดูแล  โดยไม่คิดทำอะไร

 

3 เดือนก่อนในเดือนเมษายน เราหว่านเมล็ดพันธุ์  สุขภาพลงในกลุ่มคน กลุ่มหนึ่ง งานในวันนั้นเราเรียกว่า แกนนำคนต้นแบบ ซึ่งมีแนวคิดอยากให้ทุกคนอยู่สบาย ๆ ตามสไตส์โรคที่เป็น  โดยใช้พลังจากเรื่องเล่าดีดี ๆ ก่อให้เกิดพลัง อยากเล่าเรื่องดีดี ช้ำแล้วช้ำอีก   ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นอยากทำเรื่องดีดี ช้ำแล้วช้ำอีก 

 

        เมล็ดพันธ์ที่เราลงแรงหว่าน เราหวังว่าสักวันต้องเติบโตและงดงาม เรามั่นใจเพราะเรามีปุ๋ยดี ดินดี และคนรดน้ำพรวนดิน ใครบ้างหละที่มีส่วนในการเจริญงอกงาม  ทีมสุขภาพในพื้นที่ มีอาจารย์ที่ช่วยชี้แนะและแนะนำ และที่สำคัญ คนส่วนหนึ่งของชุมชน เริ่มขยับออกมายืนอย่างสง่างามในการมาช่วยรดน้ำพรวนดินให้เมล็ดพันธุ์สุขภาพของเราให้งดงาม 

เกิดอะไรขึ้นกับกลุ่มคนตนแบบที่ตำบล...บ้านป่า

         - ป้าก้อนดิน ป้าฟ้อย ลุงบุญธรรม  กลับสู่ชุมชนด้วยใจ ..ฮึกเหิม.. ผสมผสานการทำงานกับทีมสุขภาพ  ดังเช่น ป้าก้อนดิน ที่ขี่จักรยานไปรอบหมู่บ้านหาเพื่อน  ๆ คนป่วย ให้มารวมตัวกัน ช่วยกันดูแลตนเอง เกิดเป็นกลุ่มช่วยเหลือกัน เพื่อนำมาสู่การดูแลมีสุขภาพดี

        - ลุงบุญธรรม กลับมาทำความเข้าใจกับคำว่ากลุ่มเสี่ยงต่อการเกิดโรค จากทีมสุขภาพบ้านป่า และลงไปช่วยค้นหาคนเสี่ยงตามบ้าน วัดรอบเอวบ้าง ชั่งน้ำหนักบ้าง กดเครื่องคิดเลขติ๋ด ๆ และบอกว่า แกนะแก อ้วนเกินมาตรฐานที่เค้าบอกไว้ ถ้าแกกินเรื่อย เฉื่อย  แกจะเป็นโรคแบบลุง  ว่าแล้วก็รวบรวมสมาชิกอวบ ๆ อ้วน ๆ ได้ 50  กว่าคน มาร่วมงานลดเสี่ยง เสี่ยงโรค (จัดไปแล้ววันที่ 6 มิ.ย. 51)

    

เรื่องยาก ๆ ของเราในการชักจูงคนที่ไม่ป่วย มาสู่กิจกรรมลดเสี่ยง ก็กลายเป็นเรื่องง่าย ๆ ของลุงบุญธรรม ป้าก้อนดิน ป้าฟ้อย

        - แล้วเราหละทำอะไร.....ทีมสุขภาพบ้านป่า และทีม ร.พ. ก็เตรียมรูปแบบการจัดกิจกรรมสร้างอารมณ์ กลุ่มเสี่ยงให้ดำดิ่งลงไปจนเกิดการอยากเปลี่ยนพฤติกรร  แล้วจัดกิจกรรมวันนั้น ก็ผ่านไปอย่างสนุกสนานและมีความสุข เมล็ดพันธ์สุขภาพของเรางอกงามจาก 3 4 คน ขยายเพิ่มเป็น 50 60 คน

 

 

ตัวชี้วัดของเราที่วัดพฤติกรรมการทานอาหาร การออกกำลังกาย รอบเอวที่ลดทำเพิ่มน้ำหนัก ระดับน้ำตาล ระดับความดันโลหิต เป็นสิ่งที่เราต้องเก็บรวบรวม

       

        ตัวชี้วัดที่เราไม่เก็บมารายงานแต่อยากบอกเล่า คือ ความสุข รอยยิ้ม และพลังของป้าก้อนดิน ป้าฟ้อย ลุงบุญธรรม อิ่มแอมไปกับการทำบุญรูปแบบใหม่ คือ ดูแลลูกหลาน เพื่อนบ้าน ไม่ให้ป่วย กลายเป็นพลังการทำงาน เพื่อตัวเอง เพื่อครอบครัว เพื่อชุมชน

 

ผู้เล่า รัชดา พิพัฒน์ศาสตร์

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

 คำสำคัญ (keywords): กิจกรรมลดความเสี่ยง 
 หมายเลขบันทึก: 188982
 เขียน:  
 ความเห็น:  อ่าน: คลิก 
 สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ
 แจ้งลบ
 
 แจ้งลบ

ความเห็น

นิพัธ กิตติมานนท์
เขียนเมื่อ Sat Jun 21 2008 12:24:59 GMT+0700 (ICT)

รอยยิ้มและความสุขจากการดูแลสุขภาพตนเองได้ดี เป็นตัวชี้วัดความสำเร็จงานของเราได้ดีที่สุด อ้อ

ประกาย~natachoei ที่~natadee
เขียนเมื่อ Sat Jul 05 2008 14:40:02 GMT+0700 (ICT)

เป็นกิจกรรมที่ดีนะคะขอชื่นชมมาก ๆผู้ป่วยน่ารักและมีรอยยิ้มสดใสจริง

 อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
 ไม่อนุญาตให้แสดงความเห็น
{{ kv.current_user.preferred_name }} - เพิ่มความเห็นเพิ่มความเห็น
 ใส่รูปหรือไฟล์
 
บันทึกที่เกี่ยวข้อง
    บันทึกก่อนนี้
    บันทึกใหม่กว่า