จดหมายถึงพ่อ

พ่อจ๋า..

จดหมายนี้เป็นจดหมายฉบับแรกที่มีถึงพ่อ    พ่อคงจะอมยิ้มแล้วก็หัวเราะหุหุ    ถ้าหนูจะบอกพ่อว่า.. จริง ๆ แล้วก็จำไม่ได้หรอกว่าพ่อได้จากพวกเราไปกี่ปีแล้ว    ก็ไม่ได้อยากจะจำนี่นา    รักพ่อมากจนไม่อยากจะจำวันที่ต้องเสียพ่อไป    คลับคล้ายคลับคลาว่าพ่อจากไปในตอนเช้าวันหนึ่งของปลายเดือนตุลาคมหลังจากที่พ่อ early retired มาครบรอบ 1 เดือนพอดี    ตอนนั้นเราอยู่บ้านพักครูใช่ไหมหนูกลับมาช่วยพ่อกับแม่เก็บลำไยที่สวนได้สักสามวันแล้ว    เช้าวันนั้น..จำได้ว่า ขณะที่กำลังทำมื้อเช้าอยู่  จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงแม่ร้องกรี๊ด   ร้องทำไมเนี่ย?    ได้ยินเสียงคนงานที่มารอจะเข้าสวนพร้อมเราวิ่งขึ้นบันได    และใครคนหนึ่งก็เข้ามาบอกว่า "น้องต้อม..พ่อครูเสียแล้ว"     เท่านั้นล่ะ   พ่อรู้ไหม?   หนูวิ่งขึ้นบันไดไปยังห้องพ่ออย่างรวดเร็ว    และภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าก็คือ ร่างของพ่อที่นอนทอดยาวอยู่บนเตียง   แม่กับน้องทรุดตัวนั่งร้องไห้อยู่ตรงนอกห้อง    ชาวบ้านอีกเป็นสิบที่ยืนอยู่ในห้องนอนของพ่อทั้งผู้ชายและผู้หญิงพากันร้องไห้    แต่..หนูซึ่งเป็นลูกสาวพ่อกลับมองแน่นิ่งอยู่อย่างนั้นสักครู่โดยปราศจากน้ำตา   ก่อนจะได้ยินเสียงใครบางคนให้ไปกราบลาพ่อเป็นครั้งสุดท้าย    หัวใจสลายคงเป็นอะไรที่แทนความรู้สึกในวันนั้นของหนูได้    หนูรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจจ๊ะ พ่อ

 

แปลกนะจ๊ะ    ที่หนูก็รักพ่อมากมายและก็รู้ว่าพ่อเองก็รักหนูมากเช่นกัน    แต่ทำไมเราถึงไม่เคยบอกรักกันนะ     ทำไมเราไม่เคยแสดงออกว่ารักกัน    หลาย ๆ ครั้งที่เราเดินผ่านกันเราก็แค่เลี่ยงหลบให้อีกคนเดินผ่านไปโดยไม่ชนกัน    หรือการสนทนาของเราก็จะสั้น ๆ     อันนี้หนูสันนิษฐานว่าเพราะเรื่องคราวนั้นไง    ตอนนั้นหนูยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ และก็เป็นเด็กที่ติดพ่อเสียด้วย    พ่อไปไหนก็มักจะหอบพาหนูไปด้วย    และค่ำนั้นพอพ่อกลับจากโรงเรียนก็พาหนูไปด้วยนี่    จนกระทั่งพลบค่ำ..จู่ ๆ ภาพที่หนูจำได้ก็คือ  พ่อตีหนูด้วยไม้กวาดชนิดหนึ่ง    ที่เอาหญ้าแข็ง ๆ ชนิดหนึ่งมามัดรวมกัน    แถวบ้านเราเรียก "หญ้าขัด"    พ่อตีหนูจนหลังแตกยับ    พ่อซึ่งเป็นผู้ชายที่ใจดีที่สุดในโลกเนี่ยนะตีหนู    ภาพต่อมา..หนูก็มองเห็นตัวเองร้องไห้สะอึกสะอื้นโดยมีแม่ทายาที่หลังให้พร้อมกับน้ำตาไหลไปพร้อม ๆ กับหนู    จากเหตุการณ์นั้นทำให้เราคุยกันน้อยลง    และหนูก็เลี่ยงที่จะไปไหนกับพ่ออีก    แต่เวลาที่หนูไม่เข้าใจอะไรอย่างเรื่องการเมืองหรือความเป็นไปของโลก    เราถึงจะกลับมานั่งคุยกันได้อย่างออกรสชาติอีกครั้ง    ก็หนูคุยกับคนอื่นไม่รู้เรื่องนี่นา    เนอะ  พ่อเนอะ     หนูเก็บความสงสัยในเหตุการณ์ครั้งนั้นมานานนับสิบ ๆ ปี  จนวันหนึ่งถึงกล้าเอ่ยปากถามแม่    แม่เล่าว่าค่ำนั้นหนูก็กลับบ้านมาพร้อมกับพ่อ    แล้วพ่อให้หนูล้างจาน   แต่หนูดื้อเลยงอแง    แล้วคงหลุดปากว่าให้แม่     พ่อก็เลยตีหนู    แหมพ่อ..หนูน่ะเด็กมากนะ  ในตอนนั้น

พ่อชอบว่าหนูเป็นเด็กสาวที่แสนจะเย่อหยิ่งและจองหอง    อ่าววว  ก็หนูลูกพ่อนี่    พ่อไม่รู้ตัวหรอกหรือว่า..พ่อเองก็เป็นแบบนั้นเหมือนกันในบางครั้งภายใต้ใบหน้าของผู้ชายที่แสนจะอ่อนโยนและใจดี    และพ่อก็ว่าหนูบ่อยมาก    หนูก็น้อยใจเหมือนกันนะพ่อ  

 

พ่อรักการเดินทางและการถ่ายรูปเป็นชีวิตจิตใจ    และงานอดิเรกของพ่อนี่ล่ะ   กลายมาเป็นอาชีพรองที่ทำให้พ่อมีความสุข    พ่อถ่ายรูปสวยนะ    และใคร ๆ ก็ชื่นชมพ่อทั้งนั้น    เอ..หรือว่าเพราะชาวบ้านเขาไม่มีกล้องเหมือนพ่อกันนะ    แหม..หนูล้อเล่น    พ่อเป็นช่างภาพฝีมือดี  หนูรู้  หนูรู้      แปลกเนอะ..ทั้งที่มีพ่อเป็นช่างภาพแต่หนูกลับขี้อาย    หนูไม่เคยชอบให้พ่อถ่ายรูปหนูเลย    แต่พ่อน่ะชอบให้หนูเป็นนางแบบจำเป็นอยู่เรื่อย    และ..พอพ่อไม่อยู่    หนูเลือกที่จะทำลายงานของพ่อทั้งหมดทิ้งไป    หนูทำผิดใช่ไหมที่ทำแบบนี้    ก็หนูไม่อยากคิดถึงพ่อนี่    เออ..หนูทำลายรูปที่พ่อมักจะอัดมาเกินน่ะทิ้งไป    ก็แหม..ใครใช้ให้พ่ออัดมาเกินล่ะ    พ่อน่ะชอบอัดรูปมาเกินจำนวนที่มีคนสั่งอัดอยู่เรื่อย    บ้านเราไม่ใช่ถังขยะนะพ่อ  แต่ก่อนทำลายทิ้งหนูก็พยายามเรียกชาวบ้านเขามาคัดเลือกเอารูปเขาไปแล้วน่ะ   พ่อไม่ต้องห่วงหรอกหน่า     ส่วนที่เหลือนั้น..น้ำท่วมบ้านเราหลังจากพ่อเสียไม่กี่ปีและมันก็ทำลายรูปดี ๆ ที่หนูอุตส่าห์เก็บไว้ไปจนหมด   แย่จัง!    การเป็นช่างภาพมืออาชีพของพ่อนี่ก็ดีนะ    ทำให้หนูได้ติดสอยห้อยตามพ่อเข้าเมืองทุกอาทิตย์    ร้านจักรวาลคัลเลอร์แลปใช่ไหมพ่อ..ร้านประจำของพ่อ    ระหว่างที่เรารอรูปที่สั่งอัด    พ่อมักพาหนูไปเที่ยวสวนสัตว์  ไนท์บาร์ซาร์  ดูหนัง เป็นประจำ   ชีวิตดูไฮโซจังเนอะ   haha   ทั้ง ๆ ที่หนูก็ไม่ชอบไปในสถานที่มีผู้คนเยอะ ๆ สักหน่อย    แต่การได้ไปไหนกับพ่อมันทำให้หนูรู้สึกดี    หนูถึงไม่เคยปฎิเสธพ่อเลยสักครั้ง   ถึงแม้ว่าหนูจะต้องเดินท่อม ๆ ตากแดดร้อน ๆ ดูพ่อถ่ายรูปหมี  จระเข้  สิงโต  นกยูง นกแก้ว  ชะนี  ลิง  ค่าง  จนเบื่อก็เถอะ    หรือเดินไปดูพวกศิลปินวาดรูปเหมือนในย่านไนท์บาร์ซาร์   ไม่ก็นั่งร้องไห้ในโรงหนังเพราะดูหนังสงคราม  หนังชีวิต อะไรทำนองนี้   อ๋อ  หนังที่พ่อให้ดูต้องเป็น sound-track เท่านั้น เพราะพ่ออยากให้หนูเก่งภาษาอังกฤษ

พ่อคงเสียใจที่หนูเลือกเรียนช่างเทคนิค   หนูละทิ้งโอกาสดี ๆ ในการเรียนด้านภาษาอย่างที่ตัวเองถนัดหรือเป็นพยาบาล  เป็นตำรวจ อย่างที่พ่ออยากให้เป็น    หนูอยากจะสารภาพกับพ่อว่า..หนูตกสัมภาษณ์หมดทุกที่ล่ะ     ก็หนูขี้อายและไม่ยอมคุยกับคนแปลกหน้าน่ะสิ    หนูลืมไปแล้วว่าในตอนนั้นหนูบอกกับพ่อว่าอย่างไร    เอ..จะใช่ " หน่า เรียนเทคนิคฯ สิดี  2 ปีก็ต่อวิศวะ  จบออกมาเงินเดือนก็สูงนะ "  หรือเปล่านะ    ทั้ง ๆ ที่หนูเกลียดการพูดคุยกับคนแปลกหน้า และในเมื่อหนูเป็นอย่างนี้  หนูจะผ่านการสอบสัมภาษณ์ได้ไงล่ะพ่อ     แต่พ่อก็ให้หนูได้มีเสรีภาพในการเลือกที่จะทำหรือจะเป็นอะไรอย่างที่หนูต้องการ     แถมยังปลอบหนูในวันที่หนูรู้สึกเศร้าอีกแน่ะ ว่า " หน่า..รู้ไหม  ตอนเราเรียนประถมน่ะ  ครูใหญ่เขาทำธีซิสเรื่องเรานะ "    เออ..เสียดายนะ  หนูมีเรื่องอยากจะถามพ่อว่า   ทำไมพ่อไม่ยอมให้หนูพาสชั้นขึ้นไปอย่างที่หนูต้องได้   พ่ออยากจะให้หนูเรียนซ้ำชั้นทำไมล่ะ    ดีนะ  ครูในโรงเรียนหนูไม่มีใครคิดเหมือนพ่อ   ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นเพื่อนพ่อ    แต่ให้หนูเดาเอาเอง    หนูก็คิดว่าพ่อคงอยากให้หนูเก่งมากกว่าใคร    และเป็นการลดอีโก้ของหนูด้วยใช่ไหม?    เพราะพ่อไม่อยากให้หนูลำพองในการที่สามารถเรียนรู้ได้เร็วกว่าเพื่อนในวัยเดียวกัน

พ่อรู้ไหม    ใคร ๆ ก็พูดถึงพ่อ    ทุกคนมักพูดถึงพ่อเมื่อมีโอกาสเสมอ   พูดเรื่องเดิม ๆ เรื่องขำ ๆ    อย่างเช่น  พ่อมักจะซื้อกุ้ง  หอย  ปู ปลา ที่ชาวบ้านเอามาขายให้เพื่อนำไปปล่อย    พ่อมักจะมีน้ำใจกับคนอื่นเสมอ    หากเห็นคนแก่หอบไม้กวาดมาขายที่โรงเรียนแล้วล่ะก็    พ่อต้องเหมาซื้อหมดไง     พ่อให้เหตุผลว่าสงสารคนแก่ไง    พ่อจ๋า..พ่อจำได้ป่ะ  แม่มักจะบ่นพ่ออยู่เรื่อยเรื่องซื้อกับข้าวในตอนเย็น    โธ่เอ๊ย! หนูก็เห็นด้วยนะที่แม่บ่น   ก็แม่ค้าเขารวยอยู่แล้วนะพ่อ   แต่พ่อก็กลัวเขาจะขายเหลือไง    เรื่องอะไรอีกน๊า   อ๋อ..จำได้แล้วล่ะ    วันหนึ่งที่พ่อกลับจากโรงเรียนเร็วกว่าปกติ    พ่อก็เข้าสวน  เอ๊ะ  ใครหว่า    อ่าววว  เจ้าเบิร์ดเด็กที่มีบ้านอยู่แถวนั้นนี่นา    เขากำลังเมามันกับการขโมยเก็บลูกหว้าและผลไม้ของเราอยู่    พ่อก็เดินเข้าไปเงียบ ๆ  แล้วบอกเขาว่า " เฮ้ย! ลูกนั้น  มันสุกที่ไหนล่ะ   เลือกเอาลูกที่มันสุก ๆ สิ "   เจ้าเบิร์ดตกใจแทบแย่แน่ะ    พ่อรู้หรือเปล่า..  ขำเนอะ    แม้กระทั่งก่อนวันที่พ่อจะจากไป    คนงานเราเก็บนกที่บินมาติดตาข่ายได้ตั้งหลายตัว   พ่อก็สั่งให้ปล่อยไปให้หมด    ขนาดคนงานเอาไปซ่อน    พ่อก็ยังหาเจออีกแน่ะ    หาเจอแล้วก็ปล่อยไป   

 

ในงานศพพ่อ    พ่อเชื่อไหม  มีคนมาเยอะแยะ   ทุกคนเขามาเพราะเขารักพ่อนะ    หนูยังไม่เคยเห็นคนที่มาร่วมในงานศพใครเยอะมากเท่านี้มาก่อนเลย     และเพื่อนพ่อหลาย ๆ คนเดินเข้ามาหาหนู    พวกเขาล้วนแต่บอกหนูว่าพ่อเป็นผู้ชายที่น่ารักและแสนดีมากขนาดไหน    หลวงปู่ของหนูหรือตุ๊น้าของพ่อก็รับเป็นเจ้าภาพในงานของพ่อ    ท่านอโหสิกรรมให้พ่อแล้ว    พ่อคงจะดีใจ    และหลังจากที่เสร็จงานพ่อ..หนูไปส่งพวกอาที่วัดเพื่อจะไปลาท่านกลับกรุงเทพ    พอไปถึงวัดในพลบค่ำ     หนูเดินหาตั้งนานแน่ะ    ไปเจอท่านนั่งอยู่ใต้ต้นลำไยหน้ากุฏิ    ท่านนั่งท่ามกลางความมืด     หนูสงสารท่านเหลือเกิน   และเชื่อว่าท่านก็อยากจะย้อนวันเวลากลับไปเพื่อแก้ไขในสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างท่านกับพ่อ    และหนูก็รู้ล่ะ  ว่าเลือดถือดี  หยิ่งยะโส  จองหองนี่  หนูได้มาจากหลวงปู่และพ่อนั่นแหล่ะ   จริงไหม?   เลือดเราแรงเนอะ  พ่อเนอะ

 

ตอนนี้นะ   จากผู้หญิงที่ชอบเอาเสื้อผ้าของพ่อมากอดทุกครั้งในวันฝนตกแล้วร้องไห้    แม่เข้มแข็งขึ้นมาก   แม่ทำงานสวนได้ด้วยล่ะ  haha  พ่ออย่าขำนะ    ใช่ล่ะ..แม่ที่ไม่ยอมเข้าสวนเลยนอกจากเวลาขายลำไยน่ะ    แม่เก่งนะ    เก่งกว่าที่เราคิด    เวลาเห็นแม่ปีนต้นลำไยทีไร    แม่เขาปีนได้ด้วยล่ะพ่อ    หนูอดยิ้มไม่ได้สักที    ยิ้มทั้ง ๆ ที่ห่วงนี่ล่ะ    แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ    ในเมื่อคนงานไม่เคยทำได้ทันใจแม่นี่    และขอแอบกระซิบบอกพ่อว่าแม่เนื้อหอมนะ   แต่แม่รักพ่อมากนะจ๊ะ   พ่อคงรู้   

 

 

 

 

พ่อจ๋า.. น้องตัวเล็ก ๆ กลายเป็นน้องตัวโต ๆ แล้วนะ    เขาตัวสูงกว่าหนูอีกแน่ะ  และสอบโควต้าได้ในสาขาออกแบบบรรจุภัณฑ์    เวลาออนเอมหนูจะขำมาก    เพราะน้องตั้งท้อปปิคเอมตลกน่ะสิ    ตั้งไว้ว่า " ออกแบบบรรจุภัณฑ์  ม๊ะช่ายยยพับถุงกระดาษขายนะเฟ้ย "    ดูสิพ่อ  คิดได้ไงเนี่ย    เขาก็เหมือนเรานะพ่อ    ดื้อเงียบไง    แต่เขาก็เป็นเด็กดีล่ะ    ถึงจะงอแงบ้างก็ช่างเถอะเนอะ

พ่อจ๋า..   ถ้าเราย้อนวันเวลากลับไปได้ก็คงดีนะ    หนูอยากย้อนวันเวลากลับไปกอดพ่อให้แน่น ๆ    กลับไปแก้ไขเรื่องอะไร ๆ อีกเยอะที่เกิดขึ้นระหว่างเรา    แต่หนูย้อนวันเวลากลับไปเพื่อแก้ไขบริบทใด ๆ ไม่ได้     แต่พ่อรู้ใช่ไหม ว่า หนูรักพ่อ    หนูภูมิใจเวลาที่ใคร ๆ พูดว่าหนูเหมือนพ่อทุกกระเบียดนิ้ว    หนูภูมิใจจริง ๆ นะจ๊ะ   ภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกสาวของพ่อ    ภูมิใจที่พ่อสอนให้หนูเป็นคนดีมากกว่าที่จะให้เป็นคนเก่ง     ขอบคุณนะจ๊ะพ่อ    สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่พ่อหล่อหลอมให้ได้เป็นหนูในวันนี้    กับบางสิ่งบางอย่างพ่อก็ไม่ได้สอนหนูออกมาเป็นคำพูดหรอก    แต่เพราะหนูเห็นพ่อคิดและปฏิบัติแต่เรื่องดีงามไงล่ะ    ทำให้หนูค่อย ๆ ซึมซับวิถีคิดและวิถีปฏิบัติของพ่อโดยไม่รู้ตัว   หนูรักพ่อจ๊ะ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

 หมายเลขบันทึก: 135431
 เขียน:  
 ความเห็น: 83  อ่าน: คลิก 
 สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ
 แจ้งลบ
 
 แจ้งลบ
บันทึกที่เกี่ยวข้อง
    บันทึกก่อนนี้
    บันทึกใหม่กว่า

    ความเห็น

    แผ่นดิน
    เขียนเมื่อ Sat Oct 06 2007 08:57:55 GMT+0700 (ICT)

    สวัสดีครับ..

    ผมเชื่อว่า  ความรักที่คุณต้อมมีต่อพ่อนั้น ... พ่อประจักษ์และรู้ซึ้งเป็นอย่างดี

    ....

    หนูก็รักพ่อมากมายและก็รู้ว่าพ่อเองก็รักหนูมากเช่นกัน    แต่ทำไมเราถึงไม่เคยบอกรักกันนะ     ทำไมเราไม่เคยแสดงออกว่ารักกัน   

    ผมเองเป็นอีกคนที่แสดงความรักต่อพ่อและไม่ไม่เป็นเอาเสียเลย  ตอนนี้ก็พยายามปรับเปลี่ยนพฤติกรรมอยู่ทุกวันเลยนะครับ 

    oui
    IP: xxx.123.232.200
    เขียนเมื่อ Sat Oct 06 2007 09:20:58 GMT+0700 (ICT)

    สวัสดีค่ะคุณต้อม

    >> ซาบซึ้งไปกับเืรื่องราว

    >>  เห็นภาพค่ะ...

    >> ขอบคุณนะคะที่เล่าแบ่งปัน 

    catwoman
    เขียนเมื่อ Sat Oct 06 2007 10:56:56 GMT+0700 (ICT)
    • เข้าใจความรู้สึกค่ะ...
    หญ้าบัว
    IP: xxx.19.65.132
    เขียนเมื่อ Sat Oct 06 2007 12:35:49 GMT+0700 (ICT)

    คุณน้องต้อมขา...

    ความรักที่มีต่อพ่อแม่ แต่ไม่บอกกันนั้น....จริงๆท่านรู้เราก็รู้  ต่างรู้ว่ารักกัน.........

    น้องต้อมก็..เนื้อหอม..มากทีเดียว...ได้จากใครน่า....

    ข้ามสีทันดร
    เขียนเมื่อ Sat Oct 06 2007 12:44:07 GMT+0700 (ICT)

    สวัสดีครับคุณต้อม

    แวะมาเยี่ยม และแชร์ความรู้สึกครับ

    อัยการชาวเกาะ
    เขียนเมื่อ Sat Oct 06 2007 13:18:55 GMT+0700 (ICT)

    ผมนึกว่าถ้าพ่อของคุณมาอ่านท่านก็คงน้ำตาซึม

    ขจิต ฝอยทอง
    เขียนเมื่อ Sat Oct 06 2007 17:54:10 GMT+0700 (ICT)
    • น้องต้อมใจร้าย
    • ทำเอาคนไม่มีพ่อแบบเราน้ำตาซึมๆๆ
    คนไกลบ้าน
    เขียนเมื่อ Sat Oct 06 2007 19:17:44 GMT+0700 (ICT)

    คุณต้อมค่ะ พี่มีความสุขและดีใจมากที่ได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แม้ขณะอ่านน้ำตาซึมจนคลอเบ้าตาแล้วรินไหลออกมาก็ตาม ก็ยังรู้สึกมีความสุข มีความสุขเพราะความซาบซึ้งใจ บางช่วงคล้ายว่าคนเขียนกำลังร้องไห้เงียบๆ แต่ก็เห็นความเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวลึกๆที่แฝงอยู่ รักคุณต้อมนะค่ะ

     

    @.rak-na.@
    เขียนเมื่อ Sat Oct 06 2007 19:54:58 GMT+0700 (ICT)
    • ความรักความหวังดีที่พ่อมีให้ลูกไม่มีวันจากโลกนี้ไป
    • พี่เชื่อว่าคุณพ่อยังอยู่กับน้องต้อมเสมอค่ะ
    • เป็นคนดีของครอบครัว  เป็นคนดีของสังคม  แค่นี้พ่อก็แอบยิ้มให้ทุกวันแล้วค่ะ
    Chopper
    เขียนเมื่อ Sun Oct 07 2007 10:04:57 GMT+0700 (ICT)
    อ่านบันทึกของคุณเนปาลีที่เขียนถึงพ่อแล้ว ทำให้เราเองก็อดคิดถึงพ่อบ้างไม่ได้ พ่อของเราก็เสียไปนานแล้วล่ะ ประมาณซัก 8 ปี..... คิดถึงวันวานสมัยเด็กๆ จัง
    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Sun Oct 07 2007 13:53:05 GMT+0700 (ICT)
     
    • คุณแผ่นดิน คะ..
     ต้อมค่อนข้างจะเป็นเด็กบ้านนอกที่ขี้อายระดับเว่อร์ ๆ   อยากกอดพ่อแต่กลัวชาวบ้านมองแปลก ๆ น่ะค่ะ    เพราะต้อมเองก็ ปกติ..ค่อนข้างจะถูกมองว่าทำตัวไม่เหมือนใครอยู่แล้ว    แต่พ่อก็เข้าใจต้อมนะคะ   ว่าต้อมมีโลกส่วนตัวค่อนข้างสูง    พอมาถึงตอนนี้..ต้อมก็คิดแต่อยากจะย้อนเวลากลับไป    อย่างน้อยที่สุด  ต้อมอยากจะแสดงความรักต่อพ่อให้มากกว่านี้ค่ะ    เวลาเห็นใครกอดพ่อแม่   ต้อมต้องน้ำตาไหลทุกครั้งเลย  คิดแต่ว่า..เอ  ทำไมเราไม่ยอมกอดพ่อมั่งนะ ตอนนี้เหลือเพียงแม่    ก็พยายามดูแลแม่ให้ดีที่สุดเท่าที่จะสามารถได้น่ะค่ะ   
    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Sun Oct 07 2007 13:55:46 GMT+0700 (ICT)
    • ครูอุ๋ยคะ..

    แล้วเห็นภาพต้อมกำลังนั่งร้องไห้หน้าจอคอมพิวเตอร์ไหมคะ?

    เขียนบันทึกอย่างที่อยากบอกกับพ่อไปน่ะค่ะ  และ.. คิดถึงพ่อเหลือเกิน  ยิ่งเวลาฝนตกโปรยปรายแบบนี้

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Sun Oct 07 2007 13:56:15 GMT+0700 (ICT)
    • สวัสดีค่ะ  คุณ catwoman ..

    ขอบคุณค่ะ  ^_^

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Sun Oct 07 2007 13:58:39 GMT+0700 (ICT)
    • ครูหญ้าบัว คะ..

    "ตามองตา ก็เข้าใจ"  ใช่ไหมคะ?

    แม่ต้อมน่ะ  จะ 55 แล้วน๊า   เนื้อหอมชะมัด  น่าริษยา อิอิ

    คิดถึงครูค่ะ   อยากก๊อดดดดดดด  อิอิ  เพราะที่เชียงใหม่หนาวแล้วอ่ะ  

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Sun Oct 07 2007 14:01:13 GMT+0700 (ICT)
    • คุณข้ามสีทันดร..

    สวัสดีค่ะ   ^_^

    ขอบคุณนะคะที่มาเยือนกันอีกครั้ง   และขอขอบคุณสำหรับความเข้าใจในความรู้สึกค่ะ  ขอบคุณจริง ๆ

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Sun Oct 07 2007 14:03:27 GMT+0700 (ICT)
    • สวัสดีค่ะ  คุณบัณฑูร..

    ต้อมก็อยากให้พ่อรับรู้ได้อยู่เหมือนกันค่ะ    นึกภาพออกเลยว่าพ่อต้องยิ้มมมมมมม   พ่อต้อมยิ้มสวยล่ะ  เป็นผู้ชายที่ยิ้มสวย  ^_^

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Sun Oct 07 2007 14:07:28 GMT+0700 (ICT)
    • ท่านพี่ขจิต ..

    คนใจร้ายร้องไห้ไปหลายยกแร่ะล่ะค่ะ  TT_TT   หนูร้องไห้ไป  พิมพ์บันทึกไปนะเนี่ย  ฟุด ๆ ฟิด ๆ หมดทิชชู่ไปหลายกองแล้ว  haha  

    เดือนตุลาคมทำต้อมร้องไห้  พ่อเสียไป 30 ตุลาคม น่ะค่ะ   แต่กี่ปีก็ไม่รู้   ไม่อยากจะจำ  น่าจะราวเกือบ 10 ปีได้  ฮือ ๆ ๆ   เอาชายเสื้อมาให้ต้อมป้ายน้ำมูกหน่อย   เค้าร้องไห้จนน้ำมูกไหล  แฮ่ะ ๆ ๆ   อ๊าววว..อย่าเพิ่งวิ่งหนีสิ

    ขจิต ฝอยทอง
    เขียนเมื่อ Sun Oct 07 2007 16:53:44 GMT+0700 (ICT)
    • เสื้อเราเลอะหมดเลย
    • ฮือๆๆ
    • โดนทั้งน้ำหมากป้าแดง
    • โดนทั้งน้ำมูกน้องต้อม
    • คุณนารี
    • ให้เรานี้มาฝาก
    • broken heart นี่เอาไปแขวนแถวบ้านคุณต้อมดีไหม
    • อิอิอิๆๆ
    naree suwan
    เขียนเมื่อ Sun Oct 07 2007 18:10:05 GMT+0700 (ICT)
    • ตามมาร้องไห้กับคุณต้อมด้วยคะ
    • แน้คุณขจิต ยังจะแกล้งน้องอีก
    • อ่านแล้วรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่ ยังมีพ่อแม่และน้องชาย เป็นกำลังใจ
    • คิดถึงบ้านคะ..อาทิตย์หน้าต้องหาวันกลับบ้านแล้วคะ
    • อากาศเปลี่ยนแล้วรักษาสุขภาพด้วยนะคะ
    talaedao
    เขียนเมื่อ Mon Oct 08 2007 10:19:19 GMT+0700 (ICT)
    • เวลาถึงแม้ว่าจะไม่สามารถหวนกลับคืนมาได้  แต่ความทรงจำดีดี ก็ยังคงทำให้เรานึกถึงและยังยิ้มได้ตลอดเวลาใช่มั๊ยคะ....คุณต้อม 
    • คุณพ่อไม่ได้หายไปไหนหรอกค่ะ  ยังอยู่กับคุณต้อมตลอดเวลาค่ะ...อยู่ในหัวใจค่ะ
    naree suwan
    เขียนเมื่อ Mon Oct 08 2007 10:31:21 GMT+0700 (ICT)
    • แวะมาดูว่าคุณต้อมสบายใจขึ้นบ้างหรือยังคะ
    • เป็นกำลังใจให้นะคะ
    • คุณต้อมยังมีคุณแม่และน้องชายที่น่ารักอีก 2 คน ที่คุณต้อมต้องดูแลไงคะ
    • นี่ยังไม่นับเจ้า 4 ขาผู้ซื่อสัตย์ไงคะ...
    • อยากเห็นรอยยิ้มของคุณเช่นกันคะ
    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Mon Oct 08 2007 11:04:01 GMT+0700 (ICT)
    • สวัสดีค่ะ  คุณ MOO..

    ปกติต้อมก็จะระลึกถึงพ่ออยู่เกือบตลอดเวลา    และพอย่างเข้าเดือนนี้ก็รู้สึกมากเป็นพิเศษ ว่า "คิดถึง"    เพราะพ่อจากต้อมไปในเช้าของวันที่ 30 ตุลาคม เมื่อราว 9 ปีที่แล้วน่ะค่ะ   

    พ่อเป็นผู้ชายที่น่ารักและใจดีที่สุดในโลกของต้อม    ทั้งความคิดและการกระทำของพ่อล้วนแต่เป็นสิ่งดี ๆ ที่ต้อมได้ซึมซับมาโดยที่ตัวเองแทบจะไม่รู้ตัว    หลาย ๆ การกระทำของพ่อที่ต้อมเห็นแล้วได้แต่อมยิ้ม  และภูมิใจ

    คิดถึงพ่อก็อยากจะบอกพ่อว่าคิดถึง    และเมื่อได้เขียนบันทึกก็ร้องไห้ไปด้วย    ทุก ๆ ครั้งที่เข้ามาในบันทึกนี้ก็ร้องไห้น้ำตาไหลทุกครั้ง   

    ถ้าพ่อยังอยู่มาจนถึงตอนนี้    ต้อมเชื่อว่าพ่อต้องชอบ G2K มาก ๆ และต้องเข้าบ่อยกว่าต้อมแน่ ๆ เลย   ^_^  

    เขินจังค่ะ  จู่ ๆ คุณ MOO มาบอกรักกันกลางอากาศ     แถมจุ๊บจุ๊บด้วยไหมคะ?

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Mon Oct 08 2007 11:08:01 GMT+0700 (ICT)
    • สวัสดีค่ะ  คุณครูรักษ์..

    ต้อมเชื่อค่ะว่า พ่ออยู่กับต้อมเสมอ    ทั้งความคิด  กระกระทำ ^_^   ทุกสิ่งเหล่านี้ที่มีอยู่ในตัวพ่อได้ถ่ายทอดมายังต้อมเต็ม ๆ  และต้อมภาคภูมิใจเหลือเกินค่ะ   

    คิดถึงครูจัง! 

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Mon Oct 08 2007 11:10:51 GMT+0700 (ICT)
    • คุณ Chopper ..

    ระยะเวลาที่พ่อของต้อมจากไป   คงจะพอ ๆ กับที่คุณพ่อของคุณได้จากไปเหมือนกันค่ะ   

    พ่อของเราไม่ได้จากไปไหนเนอะ   ท่านยังคงอยู่ใน "หัวใจ" ของเราเสมอ

    ^_^

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Mon Oct 08 2007 11:22:04 GMT+0700 (ICT)
    • ท่านพี่ขจิต ..

    อย่า ๆ ๆ อย๊า  อย่าเอาป้าย broken heart มาแขวนเกะกะหน้าบ้านต้อมนะ   เพราะต้อมน่ะถึงจะโสด  ก็โสดแบบมีความสุข  อิอิ

    เอาแขวนไว้บ้านตัวเองนั่นแหล่ะ  ท่านพี่..  เพราะท่านพี่  โสด((แบบไม่มีความหวัง))นิ   อิอิ

     

     

    • คุณ naree จ๋า..

    เดือนนี้ต้อมซึมมากหน่อย  กะล่อนน้อยหน่อยนะ  แฮ่ะ ๆ ๆ เพราะเป็นเดือนที่เสียพ่อปลาย    แถมยังอากาศของฤดูกาลปลายฝน  ต้นหนาว มาเป็นแบคกราวน์ อีก    ความรู้สึกก็เลยหม่น ๆ มัว ๆ หมอง ๆ ไปบ้าง

    ขอให้กลับบ้านอย่างมีความสุขนะคะ  ^_^

     

    • คุณทะเลดาวจ๋า..

    ค่ะ  คุณพ่อยังอยู่ใน "หัวใจ" ต้อมเสมอ    ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานสักแค่ไหน    ระลึกถึงพ่ออยู่เกือบตลอดเวลา   แล้วก็ยิ้มออก  ร้องไห้ได้

    ขอบคุณนะคะ

     

    คนไกลบ้าน
    เขียนเมื่อ Mon Oct 08 2007 11:43:52 GMT+0700 (ICT)

    ดีใจที่คุณต้อมกลับมาแล้ว .. คิดถึงนะค่ะ

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Mon Oct 08 2007 11:53:05 GMT+0700 (ICT)
    • สวัสดีค่ะ  คุณ MOO..

    ต้อมยิ้มมมได้แล้วค่ะ  ^_^   ไม่ได้เป็นอะไรมากนัก    เป็นปกติน่ะค่ะ   อ่อนไหวกับความรู้สึกอะไรแบบนี้น่ะค่ะ    บวกกับบรรยากาศเป็นใจ   อากาศหนาวเย็น  หม่น ๆ มัว ๆ ทำให้รู้สึกเศร้าเป็นพิเศษน่ะค่ะ

    เช้าวันจันทร์  งานคุณ MOO ยุ่งไหมคะ? เพี๊ยงงง ให้ไม่ยุ่งเนอะ  

    คุณหมูเป็นคนแรกที่บอก "คิดถึง" ในวันนี้ .... ดีใจจังค่ะ   ขอบคุณมากนะคะ   ขอบคุณจริง ๆ

    คนไกลบ้าน
    เขียนเมื่อ Mon Oct 08 2007 12:09:57 GMT+0700 (ICT)

    งานก็จะยุ่งบางช่วง แต่สำหรับบางอย่างที่พิเศษเรามีเวลาให้เสมอเป็นไปโดยอัตโนมัติ

    พี่เป็นเด็กต่างจังหวัด จากบ้านมาประมาณสามสิบปีเศษ จะมีอารมณ์อย่างที่คุณต้อมเป็นเช่นกัน ยิ่งเวลาโพล้เพล้ตะวันพลบค่ำจะไม่ออกจากบ้านไปเห็นสิ่งเหล่านี้เลย เห็นทีไรร้องสะอึกสะอื้น แต่ก็เป็นการแก้ปัญหาที่ไม่เหมาะสม กลายเป็นพฤติกรรมที่ชอบอยู่กับตัวเองเงียบ

    เวลาที่เราร้องไห้หลายครั้งน้ำตาที่ไหลออกมาก็ไม่ได้มาจากความเสียใจอย่างเดียว บางครั้งเราร้องไห้เพราะเราซาบซึ้งใจ  ซาบซึ้งใจในเรื่องราวที่เราได้รู้จัก

    ยังอยากจะเอ่ยเสมอ ว่ารัก ..ว่าคิดถึงคุณต้อม

    รักษาสุขภาพนะค่ะอากาศเริ่มหนาวแล้ว ฝากสวัสดีคุณแม่ด้วยคะ และสำหรับสาวน้อยเนปาลีคนนี้ ฝากหอมแก้มมาด้วยนะค่ะ

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Mon Oct 08 2007 12:21:55 GMT+0700 (ICT)
    • คุณ MOO คะ..

    แปลกที่วันจันทร์นี้  ต้อมกลับไม่ยุ่งและวุ่นวายเหมือนวันที่ผ่านมา    เมื่อกี้ยังนึกแปลกใจเมื่อลุกไปรับหนังสือพิมพ์ที่เขาเอามาส่งประจำวัน   มีความรู้สึกเอ๊ะ..ทำไมมาเร็วจัง    พอเหลียวไปดูนาฬิกาก็ร้องอ้าวววในใจเบา ๆ ก็เวลาปกติค่ะ  เที่ยงวันแล้ว

    นายไม่อยู่  งานไม่ยุ่ง  เลยนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยบ้าง   เวลาผ่านไปรวดร็วจังเลย    และอากาศหม่น ๆ หนาวเย็นมักจะสามารถกระชากความรู้สึกบางอย่างในหัวใจต้อมได้เสมอค่ะ     ค่ะ  ที่บางครั้งเราก็ไม่ได้ร้องไห้เพราะความทุกข์    บางทีที่หัวใจเป็นสุขก็ทำเอาเราน้ำตาไหลได้เหมือนกัน

    ต้อมเป็นเด็กบ้านนอกค่ะ    ไม่ค่อยจะได้มีโอกาสไปไหนเหมือนคนอื่น    เพราะค่อนข้างมีโลกส่วนตัวในระดับเว่อร์ ๆ และค่อนข้างจะหวาดกลัวกับความเป็นไปของโลกที่หมุนไปตามกระแสบางอย่างอย่างรวดเร็ว    และสิ่งเหล่านี้ก็กลายมาเป็นพฤติกรรมที่ชอบอยู่คนเดียวอย่างเงียบ ๆ ไปโดยปริยาย

    ที่โน่น  ที่คุณ MOO อยู่  อากาศเริ่มหนาวหรือยังคะ?  ดูแลสุขภาพนะคะ   และที่ฝากหอมแก้มมาน่ะ  ต้อมชอบ ๆ  ^_^

    คนไกลบ้าน
    เขียนเมื่อ Mon Oct 08 2007 12:36:48 GMT+0700 (ICT)

    เป็นเรื่องแปลกนะค่ะ ทีวันหนึ่งพี่มาชวนคุณต้อมไปฟังเพลงที่บล็อกคุณซูซาน วันเวลาแห่งการรอคอย ยาวนาน เทียบเท่า... "อสงไขย" 

    • สวัสดีค่ะ  คุณซูซาน..

    เพลงนี้ก็เป็นเพลงโปรดอีกเพลงของต้อมเชียวน๊า  ชอบมากกกกกกกค่ะ  ^_^  เคยพยายามจะเข้ามาโพสคุยในบันทึกนี้หลายรอบแร่ะ  แต่ไม่สามารถสักที  จนถอดใจ 555

    เคยไปปาย..แล้วนอนฟังแต่เพลงนี้จนหูอื้อค่ะ  ^_^

    ป.ล. วันนี้คุณ MOO ชวนมาฟังเพลงที่นี่ แล้วก็เข้ามาโพสข้อความที่นี่ได้แฮะ  แปลกจัง  แปลกใจ  55

    แสดงว่าใจเราสื่อกันได้คะ

    ขจิต ฝอยทอง
    เขียนเมื่อ Mon Oct 08 2007 13:39:27 GMT+0700 (ICT)
    • นั้น
    • เอาป้ายนี้ไปคืนพี่อ๊อดดีกว่า
    • อิอิอิๆๆ
    • broken heart
    • พี่ไม่เอาป้ายนี้
    • เข้าใจไหม
    • ฮ่าๆๆ
    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Mon Oct 08 2007 14:07:38 GMT+0700 (ICT)
    • พี่ MOO คะ..

    ขออนุญาตเรียกพี่นะคะ  ^_^

    ในโลกน้อย ๆ ใบนี้ มีเรื่องมากมายหลายร้อยพันที่สามารถเกิดขึ้นได้ในทุก ๆ วันค่ะ   เพลง "อสงไขย"  ทั้งเนื้อหาโดยรวมและเสียงของนักร้อง  ตลอดจนความหมายของคำ ๆ นี้ ทำให้ต้อมโปรดปรานมากอีกเพลง   

    และหาก "มิตรภาพ" ได้เกิดขึ้นแล้ว   ไม่ว่าจะกับใคร  หรือในสถานะใด  ย่อมเป็นเรื่องดี ๆ ที่งดงามนะคะ

    ขอบคุณค่ะ ..

    ป.ล.  บรรยากาศแบบนี้  ต้อมอยากชวนพี่ฟังเพลงบรรเลงของคุณจำรัส  เศวตาภรณ์  หรือไม่ก็เพลงของนักร้องสาวชาวไอริช นาม Enya  หรือก็ Sarah Brightman  หรือก็ คิทาโร่  ชะมัด  ^_^

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Mon Oct 08 2007 14:13:31 GMT+0700 (ICT)
    • ท่านพี่ขจิต โจ บา เอ..

    ไม่ได้ ๆ ๆ  ป้าย broken heart  น่ะ  ให้แล้ว  ให้เลย   อิอิ

    ใครถือมาก็ดูแลรักษาให้ตลอดรอดฝั่งนะจ๊ะ  จะบอกให้  ^_^

    ยุวนุช
    เขียนเมื่อ Mon Oct 08 2007 15:51:08 GMT+0700 (ICT)

    คุณต้อมเล่าด้วยหัวใจจนทำให้พี่สัมผัสได้ถึงความรักความผูกพันของคุณต้อมกับคุณพ่อ คุณแม่ และผู้คนในครอบครัว

    ยังไม่เห็นส่งที่อยู่ให้พี่เลย จะส่งหนังสือมาให้ค่ะ หรือจะให้ถือไปให้ตอนพี่จะไปเชียงใหม่ปลายเดือนนี้ดีคะ

    naree suwan
    เขียนเมื่อ Tue Oct 09 2007 11:12:26 GMT+0700 (ICT)
    • ตามมาดูคะว่าคุณขจิตเอาป้ายคืนไปหรือยัง
    • ช่วงนี้คุณขจิตเขาไม่ต้องการป้ายนี้คะคุณต้อม
    • เขาอยากได้ป้ายที่เขียนคำตอบว่า...Yes, I do คะ
    • สาวผู้โชคร้าย..เอ๋ยโชคดีคนนั้นเป็นใครคุณต้อมรู้จักไหมคะ...ฮ่าๆ
    • อิอิดีใจ...เห็นคุณต้อมยิ้มได้แล้ว...
    คนไกลบ้าน
    เขียนเมื่อ Tue Oct 09 2007 18:12:26 GMT+0700 (ICT)

    คุณต้อมค่ะ อากาศที่นี่เป็นอย่างไรบ้างค่ะ ที่สุพรรณฯอากาศเริ่มเย็นแต่ก็ไม่มาก

    ... คิดถึงนะค่ะ ...

    naree suwan
    เขียนเมื่อ Wed Oct 10 2007 11:30:50 GMT+0700 (ICT)
    • แวะมาเยี่ยมคะ
    • วันนี้จะกลับบ้านไปหาพ่อกับแม่คะ
    • อิอิ..คุณต้อม..อยากได้ของฝากอะไรบ้างไหมคะ
    @.rak-na.@
    เขียนเมื่อ Wed Oct 10 2007 15:20:46 GMT+0700 (ICT)
    • แวะมาดูน้องสาว
    • สบายดีไหมมีดอกไม้มาฝาก
    • เผื่อยุ่ง ๆ จะได้ยิ้มออก
    • 100_0408
    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Wed Oct 10 2007 16:16:53 GMT+0700 (ICT)
    • สวัสดีพี่นุชเจ้า..

    คิดถึงพ่อน่ะค่ะ  ช่วงนี้เลยหงอย ๆ ไปบ้าง    ยิ่งบวกกับอากาศหม่น ๆ เลยยิ่งไปกันใหญ่    ความคิดถึงที่มีเลยมากเป็นพิเศษ   และเดือนนี้เป็นเดือนที่พ่อได้จากไปด้วยน่ะค่ะ   

    หนังสือน่ะ..ต้อมเกรงใจพี่นุชมากเลย   และขอบพระคุณนะค๊า  ^_^

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Wed Oct 10 2007 16:19:18 GMT+0700 (ICT)
    • คุณ naree ..

    ช่วงนี้เราห่างเหินกันจังเลยนะ  ฮือ ๆ สัญญานเน็ตเกเร และภารกิจที่ยุ่งเหยิง นี่เอง..ตัวการ

    รีบมาส่งยิ้มให้คุณก่อนเลยนะคะ  วันนี้   อ่าววว..กลับไปเยี่ยมคุณพ่อ คุณแม่ หรือคะ?  ดีจังค่ะ   ขอให้เดินทางไป-กลับ โดยสวัสดิภาพน๊า

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Wed Oct 10 2007 16:21:43 GMT+0700 (ICT)
    • สวัสดีเจ้า พี่ MOO..

    อากาศตอนนี้แปลก ๆ แปร่ง ๆ ค่ะ   นี่ละอองแดดระยิบวิบวับ  ฉายประกายมะเร็งมาเชียว    แต่ช่วงเช้า ๆ หมอกเริ่มหล่นร่วงบ้างแล้วค่ะ  พอให้รู้สึกหนาวเย็นและ..หนาวใจ

    คิดถึงเหมือนกันนะเจ้า  ^_^    จริง ๆ แล้วอยากต่อท้ายอีกว่า จุ๊บจุ๊บ  แต่เขินอาย  อิอิ

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Wed Oct 10 2007 16:23:22 GMT+0700 (ICT)
    • ครูรักษ์ เจ้า..

    ขอบคุณนะเจ้าสำหรับดอกไม้สวย ๆ ที่ต้อมแสนจะโปรดปราน  ชอบค่ะ  ชอบ

    วันนี้..เหมือนวิ่ง 4x100 เลยแฮะ  รีบ ๆ มาทักทายพี่ ๆ ก่อนจะวิ่งแจ้นไปที่อื่นต่อ   อ๋อ..วิ่งกลับมากอด ๆ ๆ ครูรักษ์ ก่อนค่ะ  ^_^

    paew
    เขียนเมื่อ Sun Oct 28 2007 15:49:59 GMT+0700 (ICT)

    สวัสดีจ้ะน้องต้อม

    เห็นชื่อบันทึกนี้ทีแรกไม่อยากอ่านค่ะ กลัวว่าจะร้องไห้ ... แต่ก็อดใจไม่ไหว อ่านแล้วก็เห็นความรักของน้องต้อมที่มีให้กับคุณพ่อ เหมือนกับที่น้องต้อมเคยบอกพี่ไว้ในความเห็นที่บันทึกว่า น้องต้อมคิดถึงพ่อ....

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Tue Oct 30 2007 12:45:54 GMT+0700 (ICT)
    • สวัสดีค่ะ อ.แป๋ว ..

    ตอนที่เขียนบันทึกนั้นเป็นช่วงเวลาที่คิดถึงพ่อมาก ๆ เพราะอะไรก็ไม่รู้ค่ะ    เขียนไปก็น้ำตาไหลไป  แต่มีความรู้สึกว่าต้องเขียนนะ    ไม่เขียนไม่ได้   และพอโพสบันทึกนี้ไปแล้ว  พอมีหลาย ๆ ท่านเข้ามาแสดงความคิดเห็น    ต้อมก็จะเข้ามาอ่านเรื่องของพ่ออีกทีและเมื่อเข้ามาก็อดจะปรายสายตากลับไปอ่านบันทึกของตัวเองไม่ได้    จนเวลาผ่านมาหลายวันที่ไม่ได้เข้ามาอีกเลย  มาวันนี้..เห็น อ.เข้ามา   ต้อมก็นั่งอ่านจดหมายถึงพ่ออีก 1 รอบ และเพิ่งจะนึกได้ว่า วันนี้ วันที่ 30 ตุลาคม นี้เอง  ครบรอบวันที่พ่อจากไป

    ขอบคุณ อ.แป๋ว ค่ะ ที่เข้ามาอ่าน  ^_^   ต้อมว่าไม่ใช่เฉพาะต้อมหรอกนะคะ    ใคร ๆ ก็คิดถึงพ่อด้วยกันทั้งนั้น    อาจจะต่างวาระ  ต่างโอกาส 

    ต้อมมีพ่ออยู่ในใจค่ะ   จริง ๆ แล้ว พ่อต้อมก็ไม่ได้จากไปไหน    พ่ออยู่ใน "หัวใจ" ต้อมเสมอ

    ขอบคุณ อ.แป๋ว นะคะ   ^_^

    ป.ล. โปสการ์ดฤดูกาลดอกไม้ ของ อ.  ต้อมยังม๊ะลืมมมมมมม  แฮ่ะ ๆ ๆ

    นาย สุรเชษฐ เวชชพิทักษ์
    เขียนเมื่อ Wed Dec 05 2007 11:05:26 GMT+0700 (ICT)
    • ประทับมากครับ
    • อ่านแล้วซาบซึ้งน้ำตาซึมเลยครับ
    • ดีใจจังที่ได้อ่านในวันพ่อพอดี
    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Wed Dec 05 2007 15:24:11 GMT+0700 (ICT)
    • สวัสดีค่ะ ท่านรองผู้อำนวยการสุรเชษฐ..

    เมื่อวานที่ได้อ่านบันทึกของอาจารย์ "ความในใจของพ่อคนหนึ่งที่เริ่มรู้สึกตัวว่าความสุขของตัวเองอยู่ที่ไหน" แล้วก็รู้สึกคิดถึงพ่อ    ขอสารภาพว่าแอบน้ำตาซึมด้วยล่ะค่ะ 

    ขอกราบขอบพระคุณอาจารย์ นะคะ

    จันทรรัตน์ เจริญสันติ
    เขียนเมื่อ Wed Dec 05 2007 15:31:53 GMT+0700 (ICT)

    น้องต้อมเขียนได้ละเมียดจัง....เห็นรอยความรักในตัวอักษรค่ะ.

     

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Wed Dec 05 2007 16:02:19 GMT+0700 (ICT)
    • ธุ อาจารย์สร้อยค่ะ ..

    ความละเมียดนั้น  เต็มไปด้วยท่วงทำนองของความรักที่ต้อมมีต่อพ่อค่ะ    ต้อมไม่อยากเข้ามาในบันทึกนี้เลย   เพราะทุกครั้งที่ต้อมเข้ามาตอบความคิดเห็นทีไร    ก็มักจะอดอ่านตัวหนังสือของตัวเองที่มีถึงพ่อไม่ได้    แล้วก็..ร้องไห้

    ได้แต่คิดว่าถ้าเราย้อนเวลากลับไปได้นะ  จะดีสักเพียงไหน?  ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าย้อนกลับไปไม่ได้  TT_TT

    ขอบพระคุณอาจารย์ค่ะ ^_^

    โจณัฐ
    เขียนเมื่อ Sat Dec 08 2007 12:30:35 GMT+0700 (ICT)

    ตามมาอ่านเรื่องพ่อ เอาเพลงพ่อจ๋ามาฝากhttp://gotoknow.org/blog/thanyanat/151523

    คนไกลบ้าน
    เขียนเมื่อ Sun Dec 09 2007 22:12:00 GMT+0700 (ICT)
    • น้องต้อมค่ะ

    แม้วันพ่อผ่านไปหลายวัน แต่พ่อก็ยังอยู่ในหัวใจเราเสมอนะค่ะ

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Mon Dec 10 2007 09:49:58 GMT+0700 (ICT)
    • สวัสดีค่ะ  อาจารย์ธัญญณัฐ..

    ตามไปฟังเพลงที่นำมาฝากแล้วค่ะ   ขอบพระคุณนะคะ  ^_^

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Mon Dec 10 2007 09:51:43 GMT+0700 (ICT)
    • สวัสดีค่ะ อ.หมู ..

    ค่ะ  ถึงจะผ่านพ้นวันพ่อไป  แต่สำหรับต้อมและใครอีกหลายคน    พ่ออยู่ในหัวใจ ค่ะ

    นายช่างใหญ่
    เขียนเมื่อ Tue Dec 11 2007 16:19:41 GMT+0700 (ICT)

    สวัสดีครับคุณต้อม

                      คุณทำให้ผมต้องปาดน้ำตาตั้ง ๕ ครั้งกว่าจะอ่านจบ...สรุปแล้วชีวิตก็ใกล้เคียงกัน อ่านของคุณพร้อมนึกถึงเรื่องของผม...น้ำตามันก็ไหลออกมาเอง

                                                 ขอบคุณครับผม

    น้องนาย
    IP: xxx.25.10.80
    เขียนเมื่อ Tue Dec 18 2007 11:39:53 GMT+0700 (ICT)

    คิดถึงลุงแดงจัง แต่หนูเชื่อนะว่าลุงมีความสุข และได้อยู่ในที่ที่ดีแล้วแน่ๆ เพราะลุงของหนูเป็นคนดี เป็นลุงที่ใจดี เวลาหนูไปเที่ยวที่บ้าน ลุงก็จะพาไปเล่นที่สวนด้วย หนูยังจดจำภาพเหล่านั้นไว้ในความทรงจำของหนูไม่เคยลืม หนูเสียใจที่หนูไม่ได้บอกรักลุงก่อนที่เราจะไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกแล้ว แต่หนูก็อยากให้ลุงรู้นะคะ ว่าหนูรักและเคารพลุงมาก คิดถึงลุงเสมอ

     

    แก้ว..อุบล จ๋วงพานิช
    เขียนเมื่อ Tue Dec 18 2007 12:08:09 GMT+0700 (ICT)

    เสียใจด้วยนะคะ

    แต่เรายังมีแม่...เราดูแลแม่ให้ดีแทนก็ได้นะคะ

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Thu Dec 20 2007 13:28:57 GMT+0700 (ICT)
    • ธุนายช่างใหญ่ค่ะ ..

    ขอบพระคุณที่แวะเวียนมาเยือนกันค่ะ    และต้อมก็ปาดน้ำตาเกือบทุกๆ ครั้งที่เข้ามาในบันทึกนี้ค่ะ    "คิดถึงพ่อ"

     

    • นาย จ๊ะ ..

    นายนี่เป็นหลานสาวคนโปรดของลุงแดงเชียวนะ    พี่จะชินกับการที่ลุงแดงมักพานายไปไหนต่อไหน    ไปเล่นในสวน    ไปน้ำตก   หรือที่ใดๆ    พี่ดีใจทุกครั้งที่นายมาพักบ้านเราในทุกๆ วันสงกรานต์    นึกถึงเรื่องเก่าๆ แล้วมีความสุขจ๊ะ    พี่เองก็ยังจำภาพเหล่านั้นได้เสมอไม่มีลืม   

    หน่านะ  พี่เชื่อว่าลุงแดงเองก็รักนายมาก และก็ภาคภูมิใจที่นายโตขึ้นมาเป็นเด็กสาวที่เรียบร้อย  น่ารัก  ^_^

     

    • สวัสดีค่ะ คุณอุบล ..

    ขอบคุณค่ะ .. ทุกวันนี้ต้อมก็ดูแลแม่ตามอัตภาพที่คนๆ หนึ่งจะสามารถดูแลบุพการีได้    ^_^

    ขอแสดงความยินดีกับลูกสาวคนสวยด้วยนะคะ   บัณฑิตใหม่ที่ทั้งสวย  ทั้งเก่ง  เหมือนคุณแม่

    ครูอ้อย แซ่เฮ
    เขียนเมื่อ Fri Jan 04 2008 11:37:28 GMT+0700 (ICT)

    สวัสดีปีใหม่จ้า น้องต้อม

    • ครูอ้อย แอบมาอ่าน
    • ครูอ้อยแอบร้องไห้
    • ครูอ้อยมีอกให้น้องต้อมซบได้เสมอค่ะ

    รัก

    Little Jazz
    เขียนเมื่อ Tue Feb 12 2008 21:05:54 GMT+0700 (ICT)
    จดหมายฉบับนี้น่ารักมากๆ เราไม่เคยเขียนจดหมายหาคนในครอบครัวตัวเองเลยสักฉบับ ขี้เกียจเขียนสุดๆ พ่อเราก็เสียไปจะสามปีแล้วล่ะ ทุกวันนี้คิดทีไรก็เสียดายที่ไม่ได้ญาติดีกันจนวันสุดท้าย เราก็คงคล้ายคุณต้อมแหล่ะ เลือดพ่อเยอะเลยต่างคนต่างไม่คุย สิบสามปีเต็มๆ นึกไปแล้วก็เสียใจ

    วันที่เราไปรับศพพ่อที่โรงพยาบาล ดูหน้าได้นับหนึ่งไม่ถึงสิบก็ทนไม่ได้ รู้สึกเหมือนมีอะไรจุกขึ้นมาที่อก ต้องเดินออกไปข้างนอกหายใจลึกๆ หัวสมองก่งก๊งทีเดียว ในหัวก้องแต่คำว่าเรามาไม่ทันๆ อยู่กรุงเทพฯ เหมือนกันตลอดเวลาแต่ไม่เคยไปเยี่ยมตลอดสามปีที่พ่อป่วย พอเข้าโรงพยาบาลญาติบอกว่าระยะสุดท้ายแล้ว เราก็ว่าจะหาเวลาไปเยี่ยมสักวัน วันแล้ววันเล่า ผ่านไปเรื่อยๆ จนในที่สุดตัดสินใจว่าจะไปเช้านั้นเก้าโมง เจ็ดโมงอาโทรมาบอกว่าพอรอไม่ไหว ไปแล้ว หูอื้อเลยฟังอะไรต่อไม่รู้เรื่อง ตั้งแต่พ่อตายเราไม่เคยร้องไห้ แต่พอวันเผาศพมันเกินทน กัดฟันแน่น แหงนหน้าขึ้นฟ้าไม่ให้ใครเห็น แต่ก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้ว พี่ที่เราสนิทมากเดินมาจับหัวบอกว่าจะร้องก็ร้องเถอะ ไม่ต้องอายใคร เท่านั้นล่ะเขื่อนแตก ญาติ เพื่อน และทุกคนรู้ว่าลูกที่พ่อรักที่สุดก็คือเรา ภูมิใจที่สุดและโมโหที่สุดด้วย 

    ไม่อยากให้คนอื่นเป็นอย่างเรา ถึงเขียนคอมเม้นท์เล่าให้ฟัง T_T
    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Fri Feb 15 2008 10:09:38 GMT+0700 (ICT)
    • ธุ ครูพี่อ้อย ค่ะ..

    เข้ามาบันทึกนี้ทีไรก็คิดถึงพ่อค่ะ  อยากกอดพ่อ  และน้ำตาไหลทุกที 

    ขอบพระคุณสำหรับอกที่พี่อ้อยให้น้องได้ซุกซบ  ขอบคุณจริงๆ ค่ะ  ^^

     

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Fri Feb 15 2008 10:12:33 GMT+0700 (ICT)
    • สวัสดีค่ะ  คุณซูซาน..

    ขอบคุณค่ะ  สำหรับเรื่องเล่าถึงพ่อที่นำมาเล่าแบ่งปันกัน   ^^   หลายๆ ครั้งที่นึกว่า ถ้าเราย้อนเวลากลับไปได้ก็ดีเนอะ  

    หากย้อนวันเวลากลับไปได้  ต้อมจะบอกรักพ่อ  กอดพ่อ เท่าที่อยากจะกอดทุกวันเลย  

    ดาวลูกไก่ ชื่นชมยินดี
    เขียนเมื่อ Mon Mar 03 2008 09:36:37 GMT+0700 (ICT)

    สวัสดีค่ะน้องต้อม

    เช้านี้พี่เริ่มต้นวันใหม่ใน g2k  กับน้องต้อม , น้ำตา(ของพี่) และความคิดถึงพ่อ (ของพี่) เสียดายวันเวลาเหล่านั้น ที่ไม่ต้องพูดอะไรมากมาย แต่ปลายทางของหลายเรื่องที่คิดตามเรื่องราว มันบอกเราชัดเจนว่าเราผิดไปแล้ว พ่อจ๋า เราพลาดอะไรไประหว่างทางที่พ่อยังอยู่ข้าง ๆ เรื่องราวที่น้องต้อมเล่า ดูลื่นไหลจนพี่เห็นภาพยนตร์อีกเรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง...(พี่ไม่ได้คุยกับพ่อวันที่พ่อจากไป ไม่ได้คุยนานเป็นเดือน แต่วันที่พ่อจะไป พ่อก็พยายามรอพวกเราลูก ๆ  คุณอาพี่บอกว่า พ่อยกไม้ยกมือเหมือนพูดกับใครไม่รู้ที่ยืนอยู่ปลายเตียง ว่าขอรอ ขอรอ..ลูก ๆ ก่อน

    เมื่อคืนอ่านเรื่องใน g2k พี่ก็เศร้าไปแล้วเรื่องหนึ่ง แล้วอะไรกันนี่..พี่ยังตามเก็บความรู้สึกนั้นมาเป็นเพื่อนอีกด้วย...

    ขอบคุณน้องต้อมที่เล่าเรื่องด้วยเครื่องปรุง สูตรผสมของความรัก กำลังใจ และบรรทัดสุดท้ายนี้ พี่จะบอกว่า

    พักเที่ยงนี้พี่จะไปทานข้าวกับแม่และกอดแม่..

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Mon Mar 03 2008 10:52:38 GMT+0700 (ICT)
    • ธุ พี่ต๋อยค่ะ..

    ต้อมเข้ามาบันทึกนี้ทีไร    ก็อดที่จะไม่ไล่สายตาไปอ่าน "จดหมายถึงพ่อ" ที่ตัวเองเขียนไม่ได้เลยสักครั้ง    แล้วอาการเบื้องต้นก็คือ..น้ำตาไหลเพราะคิดถึงพ่อค่ะ   

    ต้อมไม่เข้าใจน่ะค่ะ  ว่าทำไมเรารักพ่อแต่ไม่ยอมบอกรักพ่อ  หรือกอดพ่อเลยนะ    คงเพราะความที่ตัวเองเป็นคนขี้อายและไม่ชอบแสดงออก  และอาจจะรวมไปถึงที่ตัวเองก็เป็นเด็กบ้านนอกด้วย ก็อาจจะเป็นไปได้

    พอมาถึงวันที่ต้องสูญเสียพ่อไปก็จะมานั่งเศร้าเสียใจ ว่า ทำไมเราไม่กอดพ่อ  ไม่บอกรักพ่อ หรือดื้อกับพ่อให้น้อยลง  ทำไมนะทำไม   ซึ่งในวันนี้ที่เราตั้งคำถามว่าทำไมและอยู่กับความเศร้าโศกเสียใจ    ผู้ชายคนนั้นที่เราเรียกว่า"พ่อ" เขาก็ไม่อาจจะได้ยินสิ่งที่เราอยากจะบอก   เราจะไม่มีโอกาสได้เห็นรอยยิ้มหรือแม้กระทั่งน้ำตาของเขาอีกต่อไป

    ถ้าเพียงแต่เราย้อนวันเวลากลับไปได้ก็คงจะดีนะคะ พี่ต๋อยขา....   

    มะนาวหวาน
    เขียนเมื่อ Fri May 02 2008 16:41:44 GMT+0700 (ICT)

    พี่เพิ่งได้โอกาสแวะมาอ่านบันทึกนี้ของน้องต้อมค่ะ(คงไม่สายเกินไปเนอะ)

    เราหัวอกเดียวกันนะคะ ..รู้ไหมเอ่ย

    พี่ก็เสียคุณพ่อไปเมื่อสามปีกว่าๆนี่เองค่ะ

    พี่เองก็เสียดายโอกาสที่ไม่ได้กอดพ่อ และทำให้พ่ออีกหลายๆอย่างที่ควรจะทำและอยากทำ

    ถึงวันนี้พี่เลยรักแม่มากขึ้นกว่าเดิม เพราะพี่แนนเหลือแม่คนเดียวเท่านั้น

    เอาใจช่วยค่ะ...สู้ๆๆจ้าน้องสาวคนดี

    ขอบคุณน้องต้อมที่ทำให้พี่อดน้ำตารื้นที่หัวตาอีกแย้ว...แงๆๆๆ

    (ซาบซึ้งค่ะ)

    เอื้องแซะ
    เขียนเมื่อ Mon May 19 2008 22:25:34 GMT+0700 (ICT)
    • ต้อมจ๊ะ อ่านจดหมายที่ต้อมเขียนถึงพ่อแล้ว ซึ้ง..ซึ้ง...ซึ้ง...
    • ต้อมเก่งมากที่สามารถนำตัวอักษรมาร้อยเรียงให้เป็นเรื่องราว อ่านแล้วดีใจ และปลื้มใจ
    • ที่ยังมีวัยรุ่นแบบต้อมที่มีความรู้สึกดีดี มีความกตัญญูต่อคุณพ่อ คุณแม่ จ๊ะ
    • ราตรีสวัสดิ์ ฝันดีจ๊ะ
    ทนัน ภิวงศ์งาม
    เขียนเมื่อ Thu May 22 2008 07:36:55 GMT+0700 (ICT)
    • สวัสดีครับคุณเนปาลี
    • อ่านแล้ว ซึมไปเลยครับ พ่อผมท่านจากไปแล้วเมื่อ 1กันยายน 2543 ครับ
    • มีอะไร ๆ หลาย ๆ อย่างที่คิดได้ภายหลัง แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้อีก เช่นกัน
      คิดถึงคุณพ่อผู้      จากไป
      ลูกพ่อยังเสียใจ     ยิ่งล้ำ
      หวนทำสิ่งใดใด     มิอาจ สมแล
      บุญแผ่แลกรวดน้ำ  เท่านั้นคงสม
    • ฝากด้วยครับ http://gotoknow.org/blog/tanan1/172309
    • ขอให้คุณพ่อไปสู่สุคติครับ
    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Thu May 22 2008 15:18:25 GMT+0700 (ICT)
    • ธุ พี่แนนค่ะ..

    แสนเสียดาย  ล้านเสียดาย  แต่ท่านยังอยู่ในใจเราเสมอนะคะ พี่แนน  ^^  ขอบคุณนะคะ  สำหรับกำลังใจ

     

    • อาจารย์ศศิปรีดาคนงามของต้อม..

    ทุกความรู้สึกล้วนแต่ออกมาจาก "หัวใจ" ค่ะ   ก็เลยมีน้ำตา   หากแต่เป็นน้ำตาแห่งความคิดถึงพ่อ

     

    • ธุค่ะ ท่าน ผอ.ทนัน..

    หากย้อนวันคืนกลับไปได้ในวันที่มีพ่อ   ต้อมหรือใครๆ ก็คงพร้อมจะไปสัมผัสกับความรู้สึกนั้น   แต่เราย้อนกลับไปไม่ได้นะคะ  

    เกิด  แก่  เจ็บ  ตาย  เป็นสัจธรรม  ....และพระคุณพ่อแม่ล้วนสุดล้ำพรรณา

    ขอบพระคุณท่าน ผอ. ค่ะ

    แอมแปร์~natadee
    เขียนเมื่อ Thu May 22 2008 20:03:19 GMT+0700 (ICT)

    + สวัสดีคุณ...เนปาลี

    + ตอนนี้พ่อยังอยู่...แต่มีพฤติกรรมบางอย่างเหมือนที่คุณเขียนในจดหมายถึงพ่อ นั่นคือ

         " หลาย ๆ ครั้งที่เราเดินผ่านกันเราก็แค่เลี่ยงหลบให้อีกคนเดินผ่านไปโดยไม่ชนกัน หรือการสนทนาของเราก็จะสั้น ๆ "

     + กลับไปบ้านคราวหน้าจะพูดจากับพ่อให้มากขึ้น

    + หลายสิ่งในจดหมายถึงพ่อเตือนสติเรา...

    + ดีใจมากที่ได้เข้ามาเยี่ยมชม...

    nanee
    เขียนเมื่อ Sun Jun 01 2008 02:06:34 GMT+0700 (ICT)

    - สวัสดีเจ้า น้องต้อม

    - อดีตคือสิ่งตี้เฮา เอาปิกมาบ่ได้ ป้อปี้หล้าจากไปเมื่อปี๋ ๒๕๐๓ ปี้เกยน้ำต๋าไหลคึดเติงหา...แต่ปัจจุบันเฮายังเหลือแม่อยู่(อายุ ๙๐ ปี๋) ปี้ตั้งปณิธานผ่อกอยเปิ้นหื้ออยู่อย่างมีความสุข ปี้อยู่ตี้ไหน...แม่ปี้ต้องอยู่ตี้นั่น...ยอมกู้อย่างเพียงขอหื้อท่านอยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรของเฮาหื้อยาวนานที่สุดเท่าที่จะทำได้....

                                               

    คนไกลบ้าน
    เขียนเมื่อ Sun Jun 01 2008 06:08:04 GMT+0700 (ICT)

    น้องต้อมคนดี

    แวะเวียนมาอ่านจดหมายถึงพ่อจากบันทึกนี้

    คิดถึงนะค่ะ

    ดอกแก้ว
    เขียนเมื่อ Sun Jun 01 2008 06:22:47 GMT+0700 (ICT)

    หวัดดีคะน้องต้อม

          อ่านแล้วประทับใจคะ  ถ้าคุณพ่อได้อ่านคงอมยิ้ม เนาะ

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Sun Jun 01 2008 16:13:19 GMT+0700 (ICT)
    • สวัสดีค่ะ คุณแม่น้องแอมแปร์..

    ต้อมรักพ่อมากๆๆๆ จนไม่รู้จะบอกว่ามากยังไง   แต่แปลกใจที่ตัวต้อมกลับไม่ค่อยได้ทำอะไรที่อยากทำ    อย่างเช่น การกอดพ่อ  การพูดคุยกับพ่อ

    ขอบคุณนะคะ  ที่เข้ามาอ่านบันทึกนี้ ^^

     

    • สวัสดีเจ้า พี่หล้า..

    ถ้าหากเฮาย้อนวันเวลาไปได้จริงๆ ต้อมก็อยากจะฮื้อหมุนไปในวันตี้มีพ่อ   ต้อมจะกอบเก็บวันเวลาดีๆ นั้นไว้ฮื้อเต็มเปี่ยม   แต่เฮาย้อนวันเวลาไปบ่ได้นะคะ    วันนี้ต้อมถึงร้องไห้   ชีวิตที่เลยผ่าน..โดยบ่มีเปิ้น หรือความรู้สึกเหมือนมีอะไรบางๆ มากั้นกางระหว่างคนสองคน   มันเจ็บปวดค่ะ

    ขอบคุณพี่หล้านะเจ้า  ^^  พี่หล้าหายไปนานเลย

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Sun Jun 01 2008 18:05:24 GMT+0700 (ICT)
    • แม่หมู คะ..

    คิดถึงแม่หมูค่ะ ^^

     

    • ธุ พี่หน่อยค่ะ..

    ดีใจเหลือเกินที่พี่หน่อยมาเยี่ยมบันทึกนี้  ^^   ค่ะ ต้อมก็เชื่อว่าหากพ่อรู้ว่าต้อมอยากจะบอกอะไร  ท่านต้องยิ้มๆ แน่

     

    ขอบคุณทุกๆ ท่าน ที่มาร่วมเติมเต็มความคิดถึงพ่อ  ไปพร้อมๆ กันนะคะ  ^^

    สิริพร ทิวะสิงห์ tuk-a-toon
    เขียนเมื่อ Wed Jun 18 2008 18:04:10 GMT+0700 (ICT)

    สวัสดีค่ะ คุณต้อม

    อ่านจดหมายฉบับนี้ไปแล้วครั้งหนึ่ง

    วันนี้มีเรื่องขัดแย้งกับพ่อ

    พอได้อ่านกลับมาอ่านจดหมายฉบับนี้อีกครั้ง...ช่วยเตือนสติในหลายๆเรื่อง

    ความรักที่พันผูก...ทำให้ความขัดแย้งหายไป

    เวลาของเราทั้งคู่เหลือน้อยลงไปทุกวัน...

    รักพ่อจังค่ะ

    ครูโย่ง
    เขียนเมื่อ Wed Jun 18 2008 18:19:48 GMT+0700 (ICT)
    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Sat Jul 05 2008 21:07:30 GMT+0700 (ICT)
    • สวัสดีค่ะ  คุณtuk-a-toon ..

    หลายๆ คนบอกต้อมว่าอ่านบันทึกนี้แล้วได้คิด  ต้อมซึ่งเป็นคนเขียนเองก็ยิ่งกว่าได้คิด  คิดถึงพ่อและเรื่องราวในวัยเยาว์  เสียดายค่ะ ที่หลายๆ ครั้งเหมือนขัดแย้งกับพ่อ   ทั้งๆ ที่บางเรื่องก็มีสาเหตุมาจากเรื่องเล็กเท่านั้นเอง

    ถ้าเราย้อนเวลากลับไปได้ก็ดี   ต้อมคิดแบบนี้เสมอ..ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้หรอกนะ

    อยากให้ทุกๆ คนที่มีเรื่องขัดแย้งกับพ่อได้ทบทวนบ้าง  ก็เหมือนที่คุณบอกไว้น่ะค่ะว่าเวลาของเราก็เหลือน้อยลงไปทุกวัน

    ขอบคุณนะคะ ^^

     

    • สวัสดีค่ะ  ครูโย่ง..

    ขอบคุณนะคะ ที่แวะมาให้กำลังใจกันอยู่เรื่อยๆ  ว่าแต่เปลี่ยนรูปประจำตัวแล้วเห็นหน้าหล่อๆ ชัดขึ้นนะ  ต้อมว่า..  ^^

     

    ครูใหม่
    เขียนเมื่อ Fri Sep 19 2008 15:28:47 GMT+0700 (ICT)

    น้องต้อม รู้มั๊ย พี่อ่านบันทึกนี้ แล้ว น้ำตา มารอหยด แต่กลืนก้อนที่มันติดอยู่ที่คอไปพร้อมน้ำตา ซึ้ง มาคิดถึงพ่อด้วยคน

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Fri Sep 19 2008 15:37:03 GMT+0700 (ICT)
    • พี่ใหม่คะ..

    ปกติ..ต้อมมักจะไม่เข้ามาในบันทึกนี้   เพราะเข้ามาทีไรก็จะไล่สายตาอ่านบันทึกที่ตัวเองเป็นผู้เขียนขึ้นมา    ค่ะ..อ่านแล้วก็จะร้องไห้ทุกครั้ง    พี่ใหม่เชื่อไหมว่าทุกครั้ง   และเป็นเช่นนั้นจริงๆ    แต่มาคิดอีกที..พ่อไม่ได้หายไปไหน   พ่อก็อยู่ในใจของต้อมนี่เอง..เนอะ

    ขอบคุณพี่ใหม่ค่ะ ^^ 

     

    ครูใหม่
    เขียนเมื่อ Fri Sep 19 2008 15:43:26 GMT+0700 (ICT)

    โอ้...ขอโทษที่ ไม่เป็นไร พ่ออยู่ในจิตวิญญาณของน้องต้อม น้องต้อม น่าจะถอดพ่อมาเต็มๆ

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Fri Sep 19 2008 15:55:01 GMT+0700 (ICT)
    • พี่ใหม่เจ้า..

    ใครๆ ก็บอกว่า "เหมือนพ่อมาก..ก...ก"  ^^  ดีใจจังเลย  อิอิ

    phayorm แซ่เฮ
    เขียนเมื่อ Sat Dec 20 2008 17:37:18 GMT+0700 (ICT)

    หวัดดีค่ะ พี่มารับรู้ความรู้สึกที่รักพ่อ ...เพราะโดนใจ...รักแต่ไม่เคยบอก ไม่เคยพูด  ท่าทีที่เฉย ๆ อาจทำให้ท่านคิดว่าเราไม่รัก ...และเช่นกัน เป็นความรู้สึกที่เสียใจมาตราบปัจจุบัน ...

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Sat Dec 20 2008 17:42:36 GMT+0700 (ICT)
    • ธุ  พี่พยอมค่ะ..

    ขออนุญาตเรียก "พี่" นะคะ ^^  

    อยากย้อนวันเวลากลับไปแก้ไขอะไรๆ หลายอย่าง   ถ้าย้อนไปได้..สิ่งแรกที่ต้อมจะทำก็คือ เดินเข้าไปกอดพ่อแน่นๆ โดยที่ไม่พูดอะไร (เพราะน้ำตาคงไหลเต็มหน้า  และคงจะกำลังสะอื้น)

    แต่เราก็รู้ว่า..เป็นไปไม่ได้

    กุลมาตา
    เขียนเมื่อ Mon May 30 2011 11:41:40 GMT+0700 (ICT)

    สวัสดีอีกครั้งค่ะน้องต้อม

    ทั้งซึ้งและสนุกสำหรับจดหมายถึงพ่อ

    จากใจ..ลูกสาวของพ่อ

    ขอชื่นชมค่ะ..

    เนปาลี
    เขียนเมื่อ Mon May 30 2011 13:30:52 GMT+0700 (ICT)
    • ธุ อาจารย์ธันยาค่ะ..
    • 

    ต้อมคิดถึงพ่อได้ทุกวัน  โดยเฉพาะวันไหนมีน้ำตา..อยากให้พ่อมาอยู่ใกล้ๆ ค่ะ ^^

    ขอบพระคุณค่ะ ^^

     อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
     ไม่อนุญาตให้แสดงความเห็น
    {{ kv.current_user.preferred_name }} - เพิ่มความเห็นเพิ่มความเห็น
     ใส่รูปหรือไฟล์