- สวัสดีค่ะ น้อง ศน.อ้วนที่คิดถึงอย่างยิ่ง มีเรื่องน่าประหลาดเกิดขึ้นค่ะ เมื่อคืนก่อนนอนพี่อักษรคิดถึงน้องอ้วนมาก เข้ามาที่นี่ อ่านเรียบร้อยแล้วกำลังจะเขียนคอมเม้นท์ ปรากฏว่าไฟฟ้าดับ (ฝนตกอยู่ก่อนหน้าแล้ว ) ก็เลยต้องปิดคอมเข้านอน และก่อนนอนก็คิดถึงน้องอ้วน และเรื่องราวในบันทึกนี้ไปด้วย ตื่นมาตอนเช้า เจอน้องอ้วนมาทักทายที่บันทึกพี่ โอ้โห เหมือน law of attraction ทีบันทึกน้องคนไม่มีรากเลยค่ะ
- ที่พี่อักษรติดใจบันทึกนี้ เพราะคิดถีงความหลังค่ะ พี่อักษรจบอักษร เอกภาษาไทยนะคะ ตอนนั้น ก.ค.ยังอนุญาตให้พวกไม่มีวุฒิครูสอบบรรจุได้ พี่อักษรก็ไปสอบ เก่งด้วยนะคะ จากผู้เข้าสอบสี่พันกว่าคน พี่อักษรได้ที่สิบสอง เรียกบรรจุทันที ไปลงที่โรงเรียนวังโป่งพิทยาคม เพ็ชรบูรณ์
- แต่พอไปสอน ปรากฏว่า สงสารเด็กห้องที่สอนค่ะ เพราะสอนให้ดีไม่ได้ อ่านทำนองเสนาะ ไม่เสนาะหูเลย สงสารเด็ก เด็กไม่สนุกที่จะเรียน ไม่รู้จะสอนให้เด็กสนุกอย่างไร ไม่รู้อะไรทั้งนั้น ก็เลยลาออกจากราชการ หอบข้าวของกลับบ้านที่กรุงเทพ
- ถ้าตอนนั้นมาเจอ บล็อกนี้ ได้รับคำแนะนำที่น่านำไปทำตาม ของน้องอ้วน และคุณ ธ.วั ช ชั ย
คงอาจอยู่สู้จนถึงทุกวันนี้ แต่อย่างว่านะคะ ชะตาชีวิตกำหนดมาแบบนี้เนาะ - น้องอ้วนนอนหลับฝันดีนะคะ ขอบคุณที่เอาดอกไม้ไปฝากค่ะ ชื่นใจจังเลย