ลดความเหลื่อมล้ำความรู้ในงานวิสัญญี...

ห่างการบันทึกที่ GotoKnow ไปนานจนเมื่อวกกลับมาก็ได้เห็นความพยายามของทีมงานที่จะให้สมาชิก GotoKnow ทุกคนมีส่วนร่วมในงาน "เขียน และ ขุดเรื่องเล่าของเราชาว GotoKnow กับ การลดความเหลื่อมล้ำทางความรู้" ค่ะ

โดยส่วนตัวผู้เขียนไม่มีความสามารถและไม่ลึกซึ้งเรื่องราว เรื่องเล่าสักเท่าไหร่...ที่เกี่ยวกับ

o        Digital Divide

o        Knowledge Divide

o        ความเหลื่อมล้ำทางความรู้

o        ความเหลื่อมล้ำ

จะว่าไปก็ได้อ่านมาบ้างจากบันทึกเด็ดๆทั้งหลายที่ทีมงานพยายามแนะนำและเขียนไว้ในหลายบันทึก เพียงแต่ผู้เขียนเป็นคนเข้าใจอะไรได้ยาก หากจะว่ากันง่ายๆในมุมมองของผู้เขียน  เรื่องเหล่านี้น่าจะหมายถึงการลดช่องว่างของ “ความไม่รู้...สู่การได้รู้(อย่างสะดวกรวดเร็ว)” ละมั้ง

 ...เรียกว่าทำอย่างไร ให้ผู้รู้ถ่ายทอดสิ่งที่รู้ได้ง่ายๆ

 ...เรียกว่าทำอย่างไร ให้ผู้ไม่รู้เข้ามาหาความรู้ได้ง่าย

 ...เรียกว่าทำอย่างไร  จึงไม่เสียเวลาเข้าถึงความรู้ ได้ความรู้ที่ถูกต้อง น่าเชื่อถือ  และนำมาใช้ได้ง่าย 

 ...เรียกว่าไม่ต้องขุดคุ้ยยาก  นำเรื่องที่ได้รู้ดัดแปลงเล็กน้อยเพื่อนำไปใช้ หรือยิ่งนำไปใช้ได้เลยยิ่งดีใหญ่ (หรือเปล่า?)

ผู้เขียนคงมิบังอาจเล่าว่า การลดความเหลื่อมล้ำทางความรู้ทำอย่างไร?  แต่ขอเล่าเรื่องเทคนิคการลดความเหลื่อมล้ำ(ดังว่า)ในงานปฏิบัติจริง  ตลอดจนผลลัพธ์และความภูมิใจที่ได้รับน่าจะดีกว่า

ความไม่รู้เรื่องคอมพิวเตอร์ ไม่เป็นเรื่องเทคนิคต่างๆ จะเป็นอุปสรรคในการถ่ายทอดซึ่งต้องหัดเรียนรู้และลงมือทำด้วยตนเอง(ก็ได้เรียนรู้และได้กำลังใจจากเพื่อนๆใน blog นี่แหละ)

.....................................................................................................................................

การเป็นคนช่างสังเกต  ช่างคิด  คิดแปลกๆ  คิดนอกกรอบ  คิดแบบที่ชาวบ้านเค้าไม่คิดเป็นเรื่องสนุกและท้าทายในการปฏิบัติ

...เปลี่ยนจากช่างคิด ช่างพูดคุย เป็นลงมือทำ...นำมาสู่เรื่องเล่าที่มีประโยชน์

......................................................................................................................................

ผู้เขียนลดความไม่รู้เชิงปฏิบัติการโดยการเรียนรู้เพิ่มเติมด้วยตนเอง  แล้วถ่ายทอดสิ่งที่รู้เพิ่มด้วยการบันทึกลง blog  ซึ่งบางบันทึกแขวนไว้ที่ desktop ของคอมพิวเตอร์ในห้องผ่าตัดที่ทำงานเกี่ยวข้อง  ผู้ร่วมงานในทีมห้องผ่าตัดสามารถเปิดอ่านได้ทันทีเมื่ออยากรู้ เช่น

PROTOCAL : Anesthetic Management in Kidney Transplantation..in Srinagarind Hospital http://gotoknow.org/blog/nurseanaesthqi/174131 ในห้องผ่าตัดศัลยกรรมเปลี่ยนไตที่เป็นเรื่องยาก  ซึ่งสร้างความสมบูรณ์ในงานของผู้ดมยาสลบเอง หรือ

ดมยาสลบ...ท่านั่ง...แล้วดูหมอกระดูกผ่า(อีกแล้ว)http://gotoknow.org/blog/nurseanaesthqi/115235 ในห้องผ่าตัดศัลยกรรมออร์โธปิดิกส์ ซึ่งการจัดผู้ป่วยผ่าตัดในท่านั่งมิใช่เรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยนัก การทบทวนเพียงชั่วครู่ทำให้การทำงานคล่องตัวขึ้น เป็นต้น

......................................................................................................................................

วิสัญญีพยาบาลหลายท่านปฏิบัติงานในโรงพยาบาลโดยไม่มีวิสัญญีแพทย์ให้คำปรึกษา  ช่องว่างของความเหลื่อมล้ำนี้น่าเป็นห่วงเพราะอาจเกิดอันตรายทั้งต่อตัวพยาบาลเองและผู้ป่วย  การเข้าถึงแหล่งความรู้ได้ไวและถูกต้องน่าจะเป็นสิ่งที่ดีและจำเป็น บันทึกนี้ของผู้เขียน วิสัญญีพยาบาลควรสนใจ : แนวทางปฏิบัติของราชวิทยาลัยวิสัญญีแพทย์แห่งประเทศไทย  http://gotoknow.org/blog/nurseanaesthqi/163607  เป็นอีกความพยายามหนึ่งของผู้เขียนที่มีเจตนาช่วยเพื่อนร่วมวิชาชีพ ผู้เขียนพยายามขยายความรู้ที่ website ภาควิชาฯ เพิ่มเติมเพราะมีความเฉพาะทางวิชาชีพ มีผู้เข้ามาอ่านมากมาย http://anaes1.md.kku.ac.th/blog.php?bname=HA_AnesthKKU

มีคำบอกเล่าของคนรู้จักสะท้อนผลลัพธ์ของการพยายามลดความเหลื่อมล้ำทางความรู้บ่อยครั้ง หลายคนอยากรู้จักเพราะเคยเข้ามาอ่านและหาความรู้ ความก้าวหน้าทางวิชาชีพ  คำพูดทำนองนี้ผู้เขียนได้รับทราบอยู่เรื่อยๆจากเพื่อนๆพยาบาลร่วมวิชาชีพหรือคุณหมอที่ทำงานร่วมกัน (แต่ “เป็น idol ของเค้า” นี่ก็เพิ่งได้ยิน อดถามความหมายของเด็กวัยรุ่นและเก็บเป็นความภาคภูมิใจไว้ลึกๆไม่ได้)  

และเรื่องทำนองนี้คงเป็นที่ยืนยันได้ว่า การบันทึกเรื่องเล่าต่างๆของผู้เขียนผ่าน blog น่าจะมีประโยชน์ต่อวิชาชีพ  พอที่จะลดช่องว่างในวิชาชีพวิสัญญีพยาบาลและลดความลำบากในการไขว่คว้าหาความรู้ต่างๆของวิสัญญีพยาบาลที่อยู่แดนไกลได้บ้าง 

หรือแม้แต่การลดความเหลื่อมล้ำความไม่รู้ของบุคคลนอกวงการวิชาชีพ เช่นความทุกข์และข้อข้องใจในการเจ็บป่วยของผู้คนหรือญาติ  แม้การถามถึงช่องทางการเข้าหาให้ได้รับการดูแลรักษา ซึ่งหลายเรื่องได้ถามผู้เขียนผ่าน contact mail  ทำให้ผู้เขียนได้มีโอกาสแนะนำไปหลายครั้ง เช่น ดมยาสลบปลูกถ่ายไต...น่าภูมิใจจริง  http://gotoknow.org/blog/nurseanaesthqi/174128 

บันทึกใน blog เป็นเครื่องมือสำคัญในการลดความเหลื่อมล้ำ เป็นแหล่งเรียนรู้ เติมเต็มความไม่รู้ให้อย่างไม่มีวันหมด ...หัวใจอยู่ที่  การขยันอ่าน  ขยันถาม  ขยันเล่า  และขยันบันทึก (ซึ่งผู้เขียนเองก็มีจุดอ่อนที่การขยันบันทึกนี่แหละ...อิอิ)  ตลอดจนความอดทนทำด้วยหัวใจ ที่สำคัญคือประชาสัมพันธ์ในกลุ่มให้รับรู้ทั่วถึงกัน และขยันตอบข้อข้องใจ

ก็อยากจะบอกว่า blog นั้นช่วยให้ผู้เขียนได้ทำในสิ่งที่เคยเป็นเรื่องยากในการปฏิบัติงานด้านวิชาชีพของผู้เขียนในอดีตให้เป็นเรื่องง่ายขึ้นสำหรับผู้เขียนเองและผู้ร่วมวิชาชีพในการค้นคว้า โดยทิ้งรอยไว้ให้ผู้ร่วมวิชาชีพร่วมรับรู้แลกเปลี่ยน

ขอบคุณGotoKnow... หนึ่งในเครื่องมือที่ช่วยลดช่องว่างระหว่าง(ความไม่รู้ของ)คน...ให้ผู้เขียน