ไพรินทร์

กว่าจะรู้จักกัน: GoToKnow เมื่อแรกเริ่มก่อนที่จะได้รู้จักกับ GoToKnow ฉันเป็นพยาบาลโรงพยาบาลชุมชนตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก และไม่ค่อยรู้จักกับใครมากนักนอกจากเพื่อนวงการเดียวกันในโรงพยาบาลที่ฉันปฏิบัติงานอยู่ปัจจุบัน นอกจากนั้นก็คงเป็นเพื่อนที่โรงพยาบาลจังหวัด...ที่ทำงานเก่าที่ฉันยังค...

นำเอาเรื่องราวเกี่ยวกับการพัฒนาระบบการดูแลแบบประคับประคองในรูปแบบของเครือข่ายมาฝากค่ะ... ขอบคุณสำหรับงบประมาณและผู้ประสานงาน ในปี 2554 จากสปสช.เขต 1 เชียงใหม่ ค่ะ ติดตามรายละเอียดได้ที่http://cdn.gotoknow.org/assets/media/files/000/759/543/small_Poster.jpg?1317019711 ค่ะ

ต้องขอโทษด้วยนะคะ กับสมาชิกที่แวะเวียนมาติดตามเรียนรู้ด้วยกัน กับการงานที่รุมเร้ามากมายใน 2 เดือนที่ผ่านมา ทำให้เกือบจะกลายเป็นบล็อคร้าง หยากไย่ขึ้นเล็กน้อย...กลับมาวันนี้นำเอาเรื่องราวต่อเนื่องจาก เมื่อต้องออกเยี่ยมบ้านในพื้นที่ทุรกันดาร...ผาเวียง ตอนที่แล้ว มาแบ่งปันค่ะ ***** และการตัดสินใจข...

ระยะทาง 14 กิโลเมตร จากโรงพยาบาล ดูไม่ไกลเท่าไหร่นักในความรู้สึกของคนที่ได้ยินและรับรู้ เมื่อเทียบกับค่าจ้างเหมารถยนต์เพื่อนำผู้ป่วยมาส่งโรงพยาบาลในราคา 600 บาท ที่ฉันเคยคิดว่ามันแพงไปนะ...แต่กระนั้นวันนี้เอง ฉัน คุณหมอโต้ง และพี่ตุ๋ย (พยาบาลHome health care) ก็ได้สัมผัสถึงความยากลำบากของการเดิน...

บั้นปลายชีวิตอันอบอุ่น...ของคุณตาสนิท ชีวิตคนเราถึงแม้จะหลีกหนีความแก่ เจ็บและตายไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะอยู่อย่างไรในบั้นปลายของชีวิตเมื่อยามเจ็บป่วยให้มีความสุขตามสมควรกับอัตภาพ ในช่วงระยะเวลาอันมีค่าก่อนตายได้ ดังเรื่องราวของคุณตาสนิท ที่จะบอกเล่าต่อไปนี้ คุณตาสนิทเป็นผู้ป่วยโรคมะเร็งเยื่อห...

คงยังจำกันได้ กับผู้ป่วยมะเร็งเต้านมระยะสุดท้ายที่มีการแพร่กระจายมาที่ปอด ที่เคยเขียนถึงไว้ในบล็อค 3 Wishes กับ Unfinished business ของท่านอาจารย์ดาริน เมื่อหลายเดือนก่อนนะคะ... ในช่วงประมาณ 1 เดือนก่อนหน้านี้ พี่เขาต้องทุกข์ทรมานมากมายกับภาวะหายใจลำบากที่กำเริบหนัก จนไม่สามารถดูแลตนเองที่บ้า...

คุณจะรู้สึกอย่างไร ถ้ามีหน้าที่ในการดูแลผู้เจ็บป่วย...และคุณมีความรู้มากมายที่จะจัดการกับปัญหาการเจ็บป่วยต่างๆ มียาพร้อมสรรพที่จะบรรเทาอาการเจ็บปวดได้อย่างชะงัด แต่วันหนึ่งคุณกลับได้รับทราบข่าวว่า ผู้ป่วยมะเร็งตับรายหนึ่งที่เคยดูแลอยู่จนอาการสงบ อยู่ได้โดยไม่มีอาการรบกวนจากความเจ็บปวดเท่าใดนัก แ...

ชีวิตของคนที่หมดหวัง หมดหนทาง ก็เปรียบเสมือนตกอยู่ในความมืดจะไขว่คว้าหาทางออก ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นจุดไหน ซ้ำร้ายปัญหาอุปสรรคต่างๆก็คอยแต่จะทับถมซ้ำเติมไม่หยุดหย่อน จนหมดเรี่ยวแรงจะฮึดสู้ ชีวิตจึงไม่หวังอะไรมากไปกว่าแสงเทียนเล่มเล็กๆ ที่ส่องสว่าง นำทางพอช่วยให้เห็นทางออก ทางไปของชีวิตบ้าง แม้รอบๆ ...

การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายและครอบครัวนั้น ปัจจัยแห่งความสำเร็จอย่างหนึ่งที่ขาดเสียมิได้นั่นคือ "ใจ" ของผู้ให้บริการ เรื่องราวที่หลากหลายต่อไปนี้ เป็นอะไรที่แสดงให้เห็นถึงการบ่มเพาะ และการเจริญเติบโตทางด้านจิตใจของสมาชิกทีมการดูแลแบบประคับประคอง(Palliative Care Team) ของโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชปัว ...

“มียาอะหยังก่อ ตี่หื้อเปิ่นกิ๋นแล้วก็หลับสบายๆไปอี้แหนะ...เปิ่นทรมานล้ำ” กับคำถามของผู้ดูแลคนไข้ (Caregiver) ซึ่งต้องรับภาระดูแลผู้ป่วยที่ไม่รู้สติ ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ในทุกกิจกรรม ตั้งแต่อยู่ที่โรงพยาบาลมาจนนำกลับไปดูแลต่อที่บ้าน มาก็นานพอดู...ถ้านับตั้งแต่เริ่มได้รับการวินิจฉัยว...