โอ๋-อโณ

วันนี้เป็นวันที่มีเรื่องให้โล่งใจไปหนึ่งเรื่องคือ คุณย่าของสามหนุ่มได้รับการส่องกล้องดูกระเพาะลำไส้แล้วพบว่ามีก้อนติ่งเนื้ออยู่ที่ผนังกระเพาะอาหาร ขนาดประมาณข้อนิ้วชี้ ซึ่งคุณหมอได้ตัดออกมาเลยจากการส่องกล้อง (วิทยาการสมัยนี้ก้าวหน้ามากเลยนะคะ) ดูจากภาพที่ถ่ายออกมาตอนที่เขายังติดอยู่บนผนังกระเพาะแ...

ติดใจความเห็นจากบันทึกคนใต้ก็ลำบากของดร. ธวัชชัย ปิยะวัฒน์ของเราแล้ว อดไม่ได้อยากเอามาเขียนเพิ่มเติมด้วยความเห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ นอกจากความเห็นนี้ในเรื่องของการให้ความสำคัญกับ "แหล่งข่าว"คือเราควรจะตรวจสอบจากต้นตอเสียก่อนที่จะเผยแพร่เรื่องราวใดๆ โดยเฉพาะเรื่องร้ายๆทั้งหลายแหล่ ในขณะที่เรื่องดีๆนั...

ห่างหายไปจากการบันทึกเล่าเรื่องงานไปสักพักแล้ว เพราะพอเริ่มทำงานมานานๆก็รู้สึกว่า การมองงานจะอยู่ในมุมซ้ำๆเดิมทำให้เราคิดว่า เราเขียนเล่าไปหมดแล้ว ทั้งๆที่มีเรื่องใหม่ๆเข้ามาทุกวัน แต่การทำงานโดยรวมก็จะซ้ำๆเดิม เข้าใจแล้วว่าทำไมเราต้องได้เห็นหลายๆมุม ได้เปลี่ยนบรรยากาศ ได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กับผู้...

ช่วงนี้ยังคงมีเรื่องคุณย่าของสามหนุ่มเป็นเรื่องหลักของชีวิต ท่านไม่สบายเราก็พลอยใจไม่สบายไปด้วย โดยเฉพาะเมื่อเราไม่สามารถช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นได้ด้วยตัวเอง มีปัจจัยหลายอย่างเหลือเกินที่เกี่ยวข้อง สัปดาห์นี้ได้เรียนรู้เรื่องการสื่อสารอีกแล้วค่ะ ว่าเป็นเรื่องสำคัญและละเอียดอ่อนมาก ต้องใช้"ใจ"และ"...

เคยไหมคะที่ถูกถามโน่น นี่ นั่นแล้วรู้สึกว่า ความจริงคำตอบก็หาไม่ยาก แต่คนถามอยากถามจากเราเพราะเชื่อมั่นในคนมากกว่าคำตอบที่หาเอง พบเจอได้หลายกรณีมาก เป็นเรื่องน่าแปลกสำหรับตัวเอง เพราะเป็นคนชอบหาคำตอบด้วยตัวเองมากกว่าการถามไปก่อน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะระบบการเรียนการสอนบ้านเราหรือไม่ ที่ทำให้คนเรียนเช...

มีงานหลายๆอย่างมาวนเวียนให้จัดการ ทำให้ยังไม่ได้เรียบเรียงความคิดเพื่อลงมือเขียนบันทึก ทั้งที่มีหลายเรื่องที่อยากเขียน และถ้ามัวแต่คิดไม่ได้ลงมือก็ไม่ได้เขียนแน่ๆ เอาเป็นบันทึกขอบคุณชีวิตที่มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นกับเราทุกวันก่อนเลยดีกว่า เพราะไม่ต้องคิดมากก็มีให้เขียนได้มากมายค่ะ ยกที่เด่นๆมาแบ่งปัน...

จากบันทึกนับความสุข 3 มีนา 55ของอ.จัน ทำให้อยากมาร่วมขบวน "คิดเรื่องดีๆ ที่เกิดขึ้นในวันนั้นๆนับความสุขข้อที่หนึ่งข้อที่สองข้อที่สามไปเรื่อยๆ"ด้วยคนค่ะ เพราะจะว่าไปก็เป็นการ AAR (After Action Review) ได้วิธีหนึ่งเหมือนกัน ในฐานะที่ไม่ได้เขียนบันทึกมาหลายวันแล้ว ขอนับความสุขย้อนหลังสัก 2-3 วันนะค...

ตั้งแต่คุณย่าของสามหนุ่มมาอยู่กับพวกเราเกือบครบ 4 เดือนแล้ว ท่านใช้เวลาอยู่บนเตียงและนอนเกิน 90% เราสื่อสารกับท่านได้น้อยมาก เพราะท่านพูดไม่มีเสียง แรกๆท่านจะพยายามพูดกับพวกเรา แต่พอเราไม่เข้าใจที่ท่านพูดสักที ท่านก็จะทำท่าว่ายอมแพ้ไม่พูดแล้ว ตอนนั้นการสื่อสารยังไม่ใช่เรื่องใหญ่นักเพราะสิ่งที่ท่า...

วันนี้ในห้องแล็บเราพูดถึงคนป่วยกัน เราเริ่มจะได้ยินว่ามีคนจากโลกไปก่อนวัยอันควรด้วยโรคมะเร็งบ่อยๆช่วงนี้ แล้วเราก็คุยกันถึงเรื่อง "ใจ" ว่าเป็นเรื่องใหญ่เหลือเกิน ป่วยน้อยก็กลายเป็นมากเมื่อ"ใจ"ไม่ยอมสู้ ในขณะที่ป่วยมากเป็นเรื่องเล็กจิ๋วสำหรับคน"คิดเป็น" หากเกิดกับตัวเรา เราคงต้องตั้งสติให้ดีๆว่าจะ...

สมัยเป็นเด็กเราก็อยากจะโตเป็นผู้ใหญ่ ตอนเป็นผู้ใหญ่แล้วก็มีหลายๆครั้งที่เราอยากกลับไปเป็นเด็กอีก แต่จำได้ว่าไม่เคยคิดอยากแก่เลย เพิ่งมารู้สึกว่าความแก่นี่ดีจังก็วันนี้แหละค่ะพอรู้สึกแล้วยิ่งย้อนคิดก็ทำให้รู้สึกว่า ชีวิตที่เราผ่านมามากขึ้นจนถึงตอนแก่ ให้สิ่งดีๆกับชีวิตเรามากทีเดียว ที่รู้สึกว่าแก...